zondag 12 mei 2019

Heuvelland - Poperinge

Beter geslapen dan gisteren en vooral het wakker worden is hier fijn. Zachte vogelgeluiden dringen de kamer binnen door het open raam. Een nieuwe zonnige dag begint! Na het ontbijt rijden we naar Poperinge voor een korte stadswandeling van 3,5 km door de stad. Annie en Monique voorzien ons van een deskundige uitleg. We starten in het Sint Annastraatje aan het standbeeld van het Spellewerkege, een kantklossertje in het Poperingse dialect. Tot aan het begin van de 20st eeuw was het gebruikelijk dat kinderen uit arme gezinnen leerden kantklossen om hun ouders financieel bij te staan. Even verder in het Weeuwhofje dat lijkt op een middeleeuws begijnhof is het stil tot quasimodo verschijnt. We kunnen onze lach niet inhouden wanneer een man zo ver voorovergebogen dat hij bijna met zijn neus de grond raakt zich een weg baant langst het smalle pad naar buiten. Ria vraagt zich luidop af of de zoldering in de huisjes zo laag is dat men er niet meer in recht kan staan. 


De middeleeuwse welvaart van Poperinge zorgde voor een bevolkingsgroei. Daarom werden er in 1290 maar liefst twee kerken gebouwd, waaronder de hoge Hallenkerk. Deze gotische kerk heeft indrukwekkende glasramen. Buitengekomen passeert net de paardentram, getrokken door drie prachtige paarden van het Franse ras Boulonnais. Ze zijn volledig opgetuigd met koperen versierselen. Het geluid van de paardenhoeven in de Poperingse straten is heel wat fijner dan het irriterende geluid van twee motards die onze rust komen verstoren. Ze vragen de weg en letten hierbij niet op Monique die net aan haar uitleg is begonnen bij het volgende monument. Ze laten hun motor flink ronken en bedwelmen ons bijna met hun uitlaatgassen. 


Gelukkig kunnen we snel weer een lekkere geur opsnuiven wanneer we aan de Grote Markt aankomen want daar staat de Talbot House Rose. Naar aanleiding van de 100st verjaardag van Talbot House heeft de stad 100 rozenstruiken aangeplant. We passeren de Sint Janskerk waar momenteel een dienst bezig is dus we kunnen niet naar binnen maar zelfs van hieruit zien we hoe indrukwekkend de hoofdkerk van de stad wel niet is. Over de kerk staat het stadhuis. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de binnenkoer gebruikt als executieplaats. In de gevangeniscellen brachten ter dood veroordeelde soldaten hun laatste uren door. 


In het Dirk Frimoutpark ligt er een gigantisch standbeeld van een soldaat op een sokkel op de grond. Het is echter een kunstwerk van de Nederlandse kunstenaar Anno Dijkstra. Dit park is een groene long in het stadscentrum van Poperinge. 


Bij ‘Café A la Poupée’ zien we het standbeeld van Eliane Cossey, beter bekend onder de naam Ginger. Zij was de dochter van een lingerie verkoopster. Officieren die een bestelling deden om 10 uur mochten dansen met Ginger. Het bleek een verkooptruc die werkte. Tijdens WO I was zij voor ontelbare militairen een verademing na de hel van de loopgraven. Het valt op dat Ginger in vrijwel elk officieren dagboek voorkomt van wie in de buurt gelegerd was.


Tijdens de Eerste Wereldoorlog maakt Poperinge deel uit van het kleine stukje onbezet België. Weg van het krijgsrumoer van de Ieperse frontstreek, groeit de stad uit tot het zenuwcentrum van de Britse sector. Midden in die drukke stad openen de aalmoezeniers Neville Talbot en Philip "Tubby" Clayton in december 1915 een Clubhuis. Zonder onderscheid van rang kunnen soldaten er drie jaar lang terecht voor een zeldzaam moment van rust en ontspanning. Vandaag is de plek, net als toen, een vredige halte langs het parcours van de "Grote Oorlog" in de Westhoek. We brengen een bezoek aan deze Britse soldatenclub uit WO I. Ons bezoek aan Talbot House begint op de eerste verdieping van een modern gebouw waar een Britse soldaat en een Belgisch meisje ons meevoeren doorheen de tijd naar Talbot House zoals zij het kenden. Ze laten ons onder andere zelf ervaren hoe het moet geweest zijn om er als soldaat tijdens de oorlog een optreden van de "Happy Hoppers" bij te wonen.


Na de film krijgen we allemaal een tablet en kunnen we eindelijk het legendarische Talbot House bezoeken. Op de tablet wordt er meer uitleg gegeven over elke kamer in het huis. Daarna nemen we een kijkje in de netjes onderhouden tuin. De permanente tentoonstelling over het leven achter het front op het gelijkvloers van de nieuwe, aangebouwde vleugel leunt het dichtste aan bij wat je van een normaal museum zou verwachten. De expositie is uitgewerkt als een plakboek van verschillende personages die gedurende de oorlog in de buurt van Poperinge terecht kwamen. We leren er onder andere waarom deze stad tijdens de oorlog "Little Paris" werd genoemd, hoe het kampleven van de soldaten eraan toe ging en hoe ze er de moraal hooghielden. Na ons bezoek krijgen we in de oude kantine van Talbot House een broodjeslunch, gemaakt door enkele vrijwilligers. Na het eten krijgen we nog thee en cake en komt een wat gezette man ons geamuseerd vertellen wat hem bindt aan Talbot House. We luisteren geboeid en hangen aan zijn lippen wanneer hij ons in zijn prachtig Engels dialect zijn leven vertelt.


Poperinge is ook de metropool van de hop! We brengen na de middag dus nog even een bezoek aan het Poperingse Hopmuseum, gevestigd in het stadsschaalcomplex en centrum van hop en bier. Hier vernemen we alles over de hopteelt en hopverwerking van zowel vroeger als nu. Hier werd vroeger hop gewogen, gekeurd en gestapeld. We krijgen een rondleiding langsheen een uitgebreide collectie authentieke hoptuigen, aangevuld met audiovisuele fragmenten. We beleven er de geschiedenis en de levenscyclus van de hop. De man is heel enthousiast en dat zullen we geweten hebben. Na anderhalf uur is het eindelijk tijd voor een kleine degustatie. We zetten ons neer op het terras voor een Poperings Hommeltje. Een leuke afsluit van een driedaags uitje in het Heuvelland. We nemen afscheid van iedereen en rijden terug richting Antwerpen. 




zaterdag 11 mei 2019

Heuvelland - Dranouter en Westouter

Het was geen al te beste nacht want het was redelijk warm. Maria dacht dat ze de verwarming had afgezet maar ‘s morgens ontdekken we dat deze gloeiend heet staat. Het ontbijt is sober maar lekker, vooral de croissants, en dat maakt alles goed.  Het uitzicht vanuit de ontbijtzaal is prachtig. Een lichte nevel hangt over het dal en het zonnetje komt al piepen door de wolken. We halen alvast opgelucht adem want de voorspellingen waren alles behalve goed. Het geluk staat echter aan onze kant. Met ons buikje goed gevuld, vertrekken we voor een wandeling van 11 km door de Douvevallei, een mooie streek. Dit is het mekka van de knotbomen. We krijgen bij het startpunt van de wandeling allemaal een foto die we op ons traject moeten zoeken. Dat zorgt ervoor dat we af en toe een rustpauze kunnen inlassen. Al snel vind ik de eerste foto, die van Eddy en een beetje later volgt die van Maria. We helpen elkaar zo veel we kunnen. Mijn foto laat echter op zich wachten. Een rijk landschap, betekent ook een rijk dierenleven. Ria die gids is bij natuurpunt weet me moeiteloos te zeggen welke vogeltjes we allemaal horen en zien. De afwisseling van bos, houtkanten en open veld is ideaal voor de veldleeuwerik, de patrijs en de ree. Bovendien is het de beste periode voor het zien van reekalfjes maar we zijn met een te grote groep en dat brengt sowieso lawaai met zich mee. De wandeling is heel afwisselend maar vooral de stukjes door het bos zijn prachtig, via vlonders dalen we meer en meer af in het groen. Hier en daar ligt het pad er wat modderig bij en dat ervaart Maria aan den lijve. Bij een zware modderpoel zakt haar ene schoen volledig in de smurrie. Ze springt verschrikt achteruit waardoor wij allemaal gewaarschuwd zijn. Enkele van ons besluiten door de prikkeldraad te kruipen en langs het weiland te gaan om zo het pad te vermijden. Ik heb toch mijn getten aan en kies de zijkant van de modderpoel. Dat lukt aardig.


We krijgen het warm en de jassen verdwijnen in de rugzakken of worden rond het middel geslagen. Wat een weertje! De velden zijn gevuld met gele bloemen en de bossen met de blauwe boshyacint, al zijn die laatste al een beetje uitgebloeid. Ook in de dierenwereld komt de transgender problematiek aan bod. In een weiland zien we een koe zich vakkundig boven een andere gooien maar beide hebben een goed gevulde uier. Oeps foutje of zouden ze gewoon wat aan het dollen zijn? De beestjes zijn hier in ieder geval goed voorzien want er is best wat vlees aan. 


Typisch voor het Heuvelland is de 'couleur locale' met de streekgastronomie en de vele bruine kroegen onderweg. We stoppen in een authentiek eethuisje voor de lunch. Hier mogen we een boterham naar keuze nemen. Aan de prijs te zien (9€) belooft dat een serieuze maaltijd en dat is het ook. De 3 mega sneden donker brood met veel beleg, vullen  onze lege magen. Ik neem er nog een soepje bij. Hier in dit dorpje lijkt de tijd stil te staan. De patron is een gezellige vent die probeert ons Antwerpse dialect na te bootsen. Dat lukt hem wonderwel.


We zitten over de helft van onze wandeling maar hebben toch nog wel wat kilometers voor de boeg én ik moet nog steeds mijn foto zoeken. Vol goede moed zetten we onze tocht verder in de richting van Westouter. Hier zijn tijdens de eerste Wereldoorlog 2947 vluchtelingen aangekomen. Zij werden opgevangen bij gezinnen, in schuren, tenten en barakken. Op 20 juni 2015 was het wereld vluchtelingendag en werd er hier een tuin ingericht waar we mooie gedichten lezen over vluchtelingen. Zoals verwacht, zie ik bijna alle foto’s maar de mijne blijkt toch moeilijker dan verwacht. Iedereen wandelt er voorbij dus Annie roept ons terug. Het duurt daarna nog wel even voor mijn oog erop valt. Het laatste stukje van de wandeling gaat opnieuw door een bos. De mooie oranje paddenstoel die we tegenkomen zou volgens Ria eetbaar zijn. Wanneer we het bos uitkomen, zien we in de verte Dirk staan en weten we dat het einde nabij is. We zijn allemaal moe maar blij dat we zo een prachtige wandeling hebben gemaakt in deze mooie streek. Zeker voor herhaling vatbaar! 


Om drie uur worden we uitgenodigd om geheim agent te worden in de Commandobunker Kemmel (1953). Begin jaren vijftig van de vorige eeuw, in volle Koude Oorlog, bouwen België, Frankrijk, Groot-Brittannië, Luxemburg en Nederland in het kader van het Pact van Brussel een coördinatiebunker voor de West-Europese luchtverdediging. Wanneer de bunker eindelijk klaar is, zal de nieuw opgerichte NAVO een eigen systeem installeren en blijft de bunker in Kemmel ongebruikt achter. Pas in 1963 besluit het opperbevel van de Belgische strijdkrachten om de bunker in te richten als hoofdkwartier in geval van oorlog, conflict of oefening. Aan de ingang van de bunker zien we nog een stuk van de Berlijnse muur en boven het gras steken twee luchtkokers uit. Die kokers voorzien de bunker van frisse lucht en lijken wel twee omgedraaide , ijzeren paddenstoelen. 


Ook al ben je minder geïnteresseerd in de oorlog, een bezoek aan deze bunker is een boeiende ervaring. Een enthousiaste gids leidt ons rond. Langzaam dalen we van vredestijd af naar de oorlog. Ruim anderhalf uur duiken we onder in de buik van de Kemmelberg: een site vol geheime missies, onzichtbare vijanden en een alomtegenwoordige spanning die niemand onberoerd laat. Alleen al rondlopen in de 'Operations Rooms' - het kloppend hart van de bunker, is een indrukwekkende belevenis. We horen bij wijze van spreken de bevelen die er ooit werden gegeven nog in de lucht nazinderen. Hier onder de grond is er een constante temperatuur van 18 graden en vermits er op de bunker een koperen plaat ligt is er geen WiFi bereik. Dit gezegd zijnde, neemt de helft van de groep zijn gsm in de hand om te checken of dit klopt. De gids vertelt er bij dat hij onlangs een groep politici te gast had die bij dit nieuws bleek werden. Blinde paniek want het land was even niet bestuurbaar. Hier onder de grond is het echt the place to be voor mij want hooikoorts heeft hier geen schijn van kans. Het filtersysteem houdt al de pollen tegen. Zou er een nucleaire aanval komen, dan zijn we er echter allemaal aan. 


’s Avonds is het nog steeds prachtig weer en genieten we voor het diner nog even van ons terrasje met de indrukwekkende blauwe regen.


Rond half zeven gaan we naar beneden. Zoals in de meeste restaurants moeten we ons beperken tot 4 gerechten per tafel maar ik heb geluk want bijna iedereen neemt het maandmenu met asperges. Dat betekent dat ik dus à la carte kan eten. We laten het spel met de foto’s beslissen naast wie we aan tafel zitten. Elke foto staat voor een letter en alle letters vormen samen de zin ‘Welkom bij KeyMundo’. We gaan zitten op volgorde en dat is best fijn want zo leren we eens iemand anders van de groep beter kennen. Er wordt aan onze kant heel wat afgelachen met de verhalen die Annie en Monique hebben meegemaakt tijdens hun vele reizen samen. We sluiten deze super leuke dag opnieuw af met een lekker dessertje en kruipen dan onder de wol. 



vrijdag 10 mei 2019

Kortrijk

De boog mag niet altijd gespannen staan dus af en toe ga ik op zoek naar dingen om mijn batterijen terug op te laden. Vlaanderen kent prachtige, gevarieerde natuurgebieden, waar de diversiteit aan flora en fauna troef is. Vandaag vertrekken we met KeyMundo op ontdekking in het West-Vlaamse Heuvelland, een gemeente die bestaat uit 8 kleine dorpjes en zijn naam dankt aan de verschillende heuvels die binnen de gemeente liggen waarvan de Kemmelberg (156m) de hoogste is.  Maar vooraleer het zover is, gaan we een dagje citytrippen. Maria en ik pikken Ria, Eddy en Gerd op aan de park & ride in Zwijndrecht en we trekken naar Kortrijk, de middeleeuwse guldensporenstad. Deze stad aan de Leie  telt 75.000 inwoners maar het gevoel is dorps en vertrouwd en dat merken we meteen al bij aankomst. We parkeren de auto aan de Broeltorens en starten daar onze wandeling door Kortrijk. Eerst gaan we in de richting van het water waar we moeder aarde verzonken in het gras zien liggen. Dit krachtige maar tevens kwetsbare beeld van een naakte vrouw in een wat rare pose, werd gemaakt door kunstenares Ann Deman. Ria wil wel even opnieuw geboren worden en vleit zich neer tussen de benen van de immense vrouw. Hier aan het water zijn er maar liefst zes immense bruggen, de een al indrukwekkender dan de andere. 


Aan de Broeltorens gekomen hebben we een geweldig zicht over de nieuw aangelegde kaaien. Hier zijn oud en nieuw prachtig met elkaar verweven. De torens dateren uit de 14de en 15de eeuw en dienden om de brug tussenin te beschermen. 


Bij de Onze-Lieve-Vrouwekerk aangekomen krijgen we een inkijk in het leven van Guido Gezelle die hier in de tweede helft van de 19de eeuw kapelaan was. Naast de kerk staat er nog een buste van hem. Binnen in de kerk kijken we gefascineerd naar de met leeuwtjes beschilderde zoldering. Het interieur is sober en vroeg-gotisch. Het voelt warm aan, wat je niet zou verwachten van een kerk. Paradepaardje is de gravenkapel met de portretten van de opeenvolgende graven van Vlaanderen. Je hoeft echt niet gelovig te zijn om hier even te mediteren en de stress te vergeten. Ook de buitenkant vind ik prachtig met de vele waterspuwers aan de gevel. 


Vanaf de kerk is het een kleine stap naar het prachtige begijnhof van Kortrijk. In totaal zijn er 40 huisjes van rond 1650. De rust is hier onbeschrijflijk en dat op slechts 100 meter van de Grote Markt. In het Huis van de Grootjuffrouw eten we lekkere taart, die de juffrouw zelf heeft gebakken. De appeltjes verwerkt op een krokant bladerdeegje smelten in de mond. Dat is een zoete zonde meer dan waard! Ook de service is geweldig want ze vertelt ons alles over de kruiden in haar tuintje. Een zalig plekje om even tot rust te komen.


Bij het verlaten van het Begijnhof komen we op een stemmig plein dat vroeger een kerkhof was. Hier passeren we aan de grootste en belangrijkste kerk van Kortrijk, de Sint Maartenskerk. Omdat het zo’n mooi weer is besluiten we nu niet binnen te gaan. Vooral omdat even verderop een prachtig park ligt aan de gerestaureerde gebouwen van de Groeningenabdij. Hier is het museum Kortrijk 1302 gevestigd. Het verbaast ons dat Kortrijk zo veel groen heeft in de stad. Het is er ook lekker rustig, op enkele studerende jongeren na wandelen we hier helemaal alleen.


Bij de vrijmetselaarstempel blijven we even staan want dit is toch wel uniek. Het gebouw heeft bijna geen vensters aan de straatkant en het lijkt alsof het zijn geheimen niet wil prijsgeven. De logebroeders zijn de enigen die hier naar binnen mogen.  Amicitia Fortior is Latijn voor ‘sterker dan vriendschap’. Via de Groeningenpoort zetten we onze tocht verder in het groen. Ria weet ons te vertellen dat ze hier bij de Guldensporenslag zeshonderd jaar geleden hevig gevochten hebben. De Vlamingen gooiden toen de Franse overheersers buiten. Ja geschiedenis is zo nooit mijn ding geweest maar nu ga ik dat niet meer vergeten! We zien het immense standbeeld dat er werd opgericht alsook de gulden sporen die we her en der ook in het mini op de stoep vinden. Het ziet er iets anders uit als het embleem voor de route naar Compostela maar het is hetzelfde principe. Aan het openluchttheater geeft Ria nog snel even en showke weg.


In het centrum van Kortrijk ligt het Schouwburgplein. Behalve het statige gebouw van de schouwburg, wordt onze blik meteen getrokken naar de kunstige fontein waar we uren zouden naar kunnen kijken. Water geeft mij altijd rust en dat is ook hier niet anders. We zetten ons even neer aan het standbeeld van Jan Palfijn, een arts uit de 17de en 18de eeuw die door lijken open te snijden medisch onderzoek verrichtte. Ook het Belfort ligt aan dit prachtige plein en is een mooi overblijfsel uit de middeleeuwen. In de nok van het gebouw staat een beiaard met 48 klokken. 

We zijn al even aan het zoeken naar de grot van Broeder Isidoor maar ik ben er zeker van, het is daar in die inham. Vol goede moed stappen Maria en ik verder maar helaas het blijkt een urinoir te zijn en hoe dichter we komen hoe indringender de geur. Even verder komen we dan toch aan bij de Lourdesgrot. We zetten zowel Ria als Maria aan de voet van het kruis, we branden een kaarsje en gaan dan nog even binnen in de kerk van Broeder Isidoor waar hij begraven ligt. De kerk is heel uniek en doet ons denken aan Afrika vanwege de bruine, gevlekte muurschilderingen. 


Het is twee uur wanneer we eindelijk gaan zitten om een hapje te eten. De zon schijnt volop en we genieten van een lekker broodje. 


Kortrijk is ook een perfecte stad om een dagje te gaan shoppen en dat is ook wat ze promoten. Onlangs is het splinternieuwe winkelcentrum K geopend, wat de kers zou moeten zijn op de shoppingtaart. Het ziet er mooi uit, maar het is niet groot en niet bijzonder. Als het droog is buiten, is het veel aangenamer om in de historische straten rond te struinen. Bij de nieuwe kaaien zijn we aangenaam verrast. Cultuur en design gaan hier hand in hand.


We besluiten nog even verder te wandelen naar Texture. Dit museum vertelt het verhaal over de teelt en de verwerking van vlas en linnen in de Leiestreek. 


Via de Leieboorden waar menig toeristen in de zomer hun voeten in het water zullen steken, komen we opnieuw bij de Broeltorens. Hier is er een tentoonstelling van Ann Deman, de Kortrijkse kunstenares van Moeder Aarde. In dit prachtige kader stelt ze foetussen tentoon in fragiel puur porselein. Elk beeldje heeft een eigen identiteit en voert ons mee naar ons eigen innerlijke kind. De sfeervolle muziek op de achtergrond maakt het geheel compleet. 


Na een zalig dagje Kortrijk, rijden we verder richting Heuvelland. Wanneer we bijna op onze bestemming zijn, zien we echt een prachtig landschap voorbijglijden. Deze streek straalt rust en vrede uit. Toch zijn de herinneringen aan de Grote Oorlog steeds dichtbij. Oorspronkelijk was dit een bosrijk gebied. Vele eeuwen akkerbouw maar ook zware gevechten in de Eerste wereldoorlog  hebben het uitzicht totaal veranderd waardoor nu alleen nog de heuveltoppen met bomen zijn bedekt, vooral met eik, beuk en tamme kastanje.


We worden vriendelijk ontvangen in Hotel De Hollemeersch in Dranouter. Het hotel is gelegen in de bosrijke omgeving van het heuvelland op enkele kilometers van Ieper, Poperinge en de Franse grens. Daar het hotel op een hoogte gelegen is kan je heel ver kijken. De spreuken op iedere kamerdeur in het dialect en ernaast in het Nederlands vertaald zijn een leuke meerwaarde. Bij ons staat er ‘Ol de troanen da je lacht é moe je  nie krieschgen’ wat  betekent ‘Alle tranen die je lacht moet je niet wenen’. De kamers zijn groot en gezellig ingericht. 

We dineren allemaal samen en sluiten het lekkere eten af met een hemels dessertje. Dan kruipen we onder de wol want morgen wordt een vermoeiende dag. 




zondag 28 april 2019

Amman - Amsterdam

We moeten vroeg op en dat neemt Ria serieus, ze zet de wekker om 5u15. Ik volg zonder nadenken. Pas wanneer die afloopt, bedenk ik me dat we pas om half 7 kunnen ontbijten dus ik zet hem op snoezen en draai me nog even verlekkerd om. De koffers hebben we gisterenavond al ingepakt. Om 6u15 trekken we naar de ontbijtzaal. Niet iedereen heeft goed geslapen. Volgens Tania heeft er een brandweerwagen uren in de straat geblokkeerd gestaan. We kijken haar bedenkelijk aan, ze lacht en zegt: ‘ok dat is vrije interpretatie, maar toch zeker 5 minuten’. Maurina repliceert: ‘dat, of je klok loopt heel rap’. Om 7 uur staat de bus voor de deur en kunnen we vertrekken. Eenmaal op de luchthaven gaat onze bagage door de scanner en zegt onze begeleider eerst in te checken en dan individueel door de paspoortcontrole te gaan. De 5 Jordan Girls schuiven samen aan maar de man van de incheckbalie is wat in de war want we staan niet samen geregistreerd. We zeggen hem al lachend dat we Kim geadopteerd hebben. ‘We found her in the desert’. Hij lacht zijn prachtige witte tanden bloot maar zegt ons desalniettemin dat we niet samen zullen zitten. 


Na de incheck komen we allemaal samen voor de paspoort controle. Ik ga ervan uit dat we gewoon wachten tot iedereen er is maar wanneer we compleet zijn en ik verder wil gaan, zegt iedereen dat dat niet mag, dat we moeten wachten op onze begeleider. Zo heeft de groep het verstaan maar ik dus niet. Na 20 min staan we er nog. Iemand belt Adel die op zijn beurt onze begeleider contacteert. Hij komt aangelopen en zegt nogmaals dat we een voor een door de paspoortcontrole moeten, zoals ik dus correct had begrepen. Tja naar mij luisteren ze niet hé. Na de controle van de handbagage is het wachten op het boarden. 

We gaan nog even naar het toilet en staan rustig aan te schuiven tot er zoals Ria het zegt, een paar meter stof binnenkomt. De boerka dames willen ons rustig voorbij steken maar dat gaat niet pakken. Ik duw ze terug opzij en ga het toilet binnen. Wat blijkt, het is een Frans toilet maar daar wil ik nu gerust voor op mijn bottines plassen. Boertige boerka madammen! We hebben er heel de reis geen last van gehad maar vandaag werken ze op onze zenuwen.


Op de vlucht zelf zitten veel vrouwen van het Midden-Oosten die niet gesluierd zijn. Het valt ons op dat ze om ter lelijkst zijn opgemaakt. Je kan het vergelijken met travestieten make-up, bij momenten op het clowneske af. Ook de stewardessen in het vliegtuig zijn ervan overtuigd dat ze mooi opgemaakt zijn met hun knalrode lippen, zwaar aangezette wenkbrauwen en de met Kohl omrande ogen. Wanneer ze door het gangpad lopen, laten ze een walm parfum achter. 


De vlucht verloopt wederom prima en voordat we het weten staan we weer op Nederlandse bodem. Bij de bagageband nemen we afscheid van onze medereizigers en buiten nemen we afscheid van onze surrogaat dochter, die heel blij is haar echte mama terug te zien. 


Onze prachtige reis zit erop!


Oh wat had ik er naar uitgekeken, het magische Jordanië. Het land van de uitgestrekte woestijnen, de fonkelende sterrenhemel, bedoeïenen en kamelen, het warme welkom, het zalig eten, geurige kruiden en oneindige zoetigheden. Het land dat zo anders is dan België. Zo mooi anders!


Het was één van de bestemmingen waarvan ik mijn omgeving wat ongerust en fronsend zag kijken wanneer ik vertelde dat ik dit land als reisbestemming had gekozen. Maar laat dat een volledig onterecht vooroordeel zijn want hier is er niets van de instabiele situatie in het Midden-Oosten te merken. Tussen alle 'gevaarlijke' landen in het Midden-Oosten, is Jordanië een waar pareltje. Als reislustige avonturier heb ik al aardig wat van de wereld mogen zien, maar zelden heeft een plek zoveel indruk op mij gemaakt als Jordanië en dan in het bijzonder het mooie Petra. Het is een land van contrasten: het laagste punt bevindt zich aan de dode zee op 390 meter onder de zeespiegel, het hoogste punt bij Dana op 1400 meter. We hebben echt verschrikkelijk veel kou geleden in Dana en ‘s nachts in de Wadi Rum maar genoten van het zonnetje in Aqaba. We reden van de groene vlaktes rond Amman naar de meest dorre vlaktes rond Wadi Rum.


Kun je verliefd worden op een land? Ja, ik denk het wel! Ik schrap deze bestemming dus niet van mijn bucketlist want ik wil zeker terugkomen! En geloof me, Jordanië hoort ook op jouw bucketlist thuis! Het heeft in ieder geval al mijn verwachtingen ingelost.


I wish that every day was now and never

I wish that every night would last forever

Wish that I could stay a little longer

Watching the summer slipping away

(Milow)


zaterdag 27 april 2019

Amman

Het was alweer een luidruchtige nacht met een formule 1 race om middernacht. Ria en ik zitten rechtop in bed. Maar ondanks de korte adrenaline stoot, slaap ik toch behoorlijk. Lang leve de oorstoppen! We ontbijten voor een laatste keer in dit ondermaatse hotel. Daarna rijden we met de bus van Aqaba terug naar Amman, een rit van zo’n 4,5 uur. Iedereen kan dus wat slaap inhalen. Bij het binnenrijden van Amman zijn we opnieuw verbaasd over de tegenstrijdigheden van de stad. De eeuwenoude monumenten die hand in hand gaan met de moderne gebouwen, de grote armoede en de extreme rijkdom. Terug in de hoofdstad checken we opnieuw in bij het Signature Hotel. We moeten afscheid nemen van onze gids Adel. Hij was zeker een pluspunt voor onze Djoser reis. Ik zal me vooral zijn enthousiasme, oog voor individuele wensen en zijn aanstekelijke humor herinneren. 


We hebben nog een namiddag om de laatste bezienswaardigheden te bezoeken en besluiten naar het Jordan Museum te gaan. Maurina gaat niet mee want zij wil wat me-time. Adel heeft ons min of meer uitgelegd hoe er te geraken dus trekken we onze stapschoenen aan en gaan op pad. We moeten door de soeks en dat is toch nog steeds een belevenis. Om de paar meter horen we ‘Welcome to Jordan’ maar wanneer we de weg vragen kijken ze naar ons zoals een koe naar een sneltrein. Ze verstaan helemaal geen Engels, laat staan dat ze ons de weg kunnen wijzen. Hoe verder we de soeks ingaan, hoe minder toeristen. We passeren een pluimvee verkoper en we moeten onmiddellijk denken aan ‘the good old days’ van de Vogeltjesmarkt. Kim is op slag verliefd op de gekleurde kuikentjes en dan vooral de roze. Wat een contrast met de lelijke kalkoen. 


In de verte doemt eindelijk the Jordan museum op maar het blijkt geen sinecure te zijn om er te geraken. We lopen er helemaal rond maar kunnen de ingang niet vinden. Dan heeft Kim het lumineuze idee om via de parking te gaan en wat blijkt, dat is ook effectief de ingang. Van zodra we het museum betreden, is al duidelijk dat dit een waar pareltje is. Het indrukwekkende pand telt twee verdiepingen en elke afdeling geeft een indruk van de geschiedenis van Jordanië. Van de prehistorie tot de islamitische en moderne tijd. De meest bijzondere items van het museum zijn de Dode-Zee rollen en daar zijn we voor gekomen. Deze rollen omvatten een collectie handschriften van meer dan 900 documenten. Inclusief ruim 200 handschriften van de Hebreeuwse Bijbel, het Oude Testament. In 1947 stuitte een bedoeïen op een aantal rollen terwijl hij zijn schaap aan het zoeken was. Zonder ook maar enig idee van de onschatbare waarde heeft hij de rollen doorverkocht aan een antiekhandelaar. Inmiddels zijn deze Dode-Zee rollen uiteraard een van de belangrijkste ontdekkingen ooit in Jordanië. Deze handschriften zijn erg belangrijk omdat het teksten bevat uit de ontstaansperiode van het Jodendom. Het zijn bovendien de oudste Bijbelse teksten die ooit gevonden zijn.


Altijd al benieuwd geweest hoe je naam eruit ziet in het Arabisch, Grieks en Nabatees? Deze kun je hier gratis printen. Vermits Maurina er niet bij is, besluit ik er ook voor haar en Nicko eentje te printen. Altijd een fijne herinnering. 


We wandelen terug via de soeks en passeren de oude moskee van de stad waar het gebed net begint. Het is een drukte van jewelste en iedereen spurt naar binnen. Toch is het in de smalle straatjes achter de moskee nog koppen lopen. Aan winkels is er hier geen gebrek. In de traditionele kledingzaken komen vooral Jordaniërs voor Palestijnse jurken en hoofddoeken. Er is ook een overdekte markt. Hier komen de meest heerlijke geuren van kruiden, versgebakken brood en shoarma ons tegemoet. Hier lijkt het wel of de wereld stilstaat terwijl achter ons auto’s zich al toeterend een weg banen door de drukke Hashemi Street. 


Tijd voor een ijsje! Nu we hier toch zijn en opnieuw voorbij het heerlijke Iranese ijssalon komen, kan ik toch niet weerstaan. De andere Jordan girls passen ervoor maar ik vind het nog steeds heerlijk.  Ijsje in de hand, wandelen we terug naar het hotel. We besluiten in het restaurantje aan de overkant iets te eten. We laten de drukte van de benedenstad achter ons en starten aan de klim naar ons hotel. Boven gekomen, komt Maurina net het restaurantje uit. Ze draait terug en besluit samen met ons iets te eten. Specialiteit is hier een clay pot. Ik neem die met kip en Tania neemt die met lams. De andere drie gaan voor Italiaans. Onze Palestijnse garçon klopt een paar keer in het midden van de kleien pot en haalt dan het deksel eraf. De geur die wordt verspreid is heerlijk en zo smaakt het ook. 


Onze laatste nacht in Amman brengen we in stijl door want de kamer is groot en luxueus. De airco werkt en er is hier niet zo veel lawaai. Geweldig toch! 




vrijdag 26 april 2019

Aqaba

Wat een nacht! De eerste uren liggen we wakker van de hitte maar daar wil ik niet over klagen want alles is beter dan de kou, maar dat lawaai. OMG! Het lijkt wel of ons bed staat in de soeks. Getoeter, Arabische muziek, geloei van sirenes, kakelende Arabieren. Dit heb ik nog maar zelden meegemaakt. Alle Jordaniërs zetten een stapje in de wereld vannacht. Ik introduceer mijn oordopjes aan Ria want zonder is het echt niet te doen. Aanvankelijk staat ze hier wat weigerachtig tegenover maar na enkele minuten gaat ze toch overstag. Uiteindelijk vallen we dan toch in slaap. Deze ochtend draaien wij ons eerst nog verlekkerd om want we hebben alle tijd en soezen nog wat. We genieten van de stilte, die kakelende Arabieren liggen waarschijnlijk nog in hun bed of zijn althans niet op straat te vinden. Om half 5 vanmorgen weerklonk wel het gebed en ook dat was luider dan elders. We hebben om 9 uur afgesproken aan het ontbijt. In de ontbijtruimte zijn we aangenaam verrast. Daar is alles wel netjes en er is best wel wat keuze. Alleen een sapje moeten we uit ons hoofd zetten want die bakken zijn leeg. Dan maar een theetje. Wat de service in dit hotel betreft, kunnen we kort zijn: die is super! Ria gaat aan de receptie zeggen dat er geen wc papier meer is en tegen de tijd dat wij met de lift op het vijfde zijn, liggen er al 2 rollen op de kamer. 


Vandaag hebben we een vrije dag in Aqaba en dat mogen we letterlijk nemen want vrijdag is hier zoals bij ons zondag. Overal veel volk dus! De temperatuur is zalig. Blijkbaar is het hier altijd ongeveer 10 graden hoger dan in de rest van Jordanië dus sommigen kiezen ervoor om te gaan zwemmen maar ik wil de stad verkennen en 3 van de 5 Jordan Girls denken er net zo over. Alleen Kim gaat met de anderen mee om te relaxen aan het zwembad. De moedertjes geven hun surrogaat dochter even aan de andere groepsleden die beloven er goed zorg voor te dragen. Adel heeft ervoor gezorgd dat ze naar het Zuid strand mogen gaan op kosten van Djoser omdat het zwembad van ons hotel gesloten is.


Aqaba, gelegen aan de Rode Zee, is de enige havenstad van Jordanië en het is een belastingvrije zone. Ria wil nog wat souvenirs kopen voor thuis dus trekken we eerst naar de lokale markt, de soeks van Aqaba. Deze puilt uit van de exotische waren en allerlei aroma's komen ons tegemoet: de geur van gefrituurde falafel, gekarameliseerde ui, gebakken brood, noten en verse kruiden. Bij de slagers hangen gevilde schapen en geiten in glazen vitrines maar ook gewoon op straat, zonder koeling. Vergissen kun je je niet, want de koppen zitten er nog aan. Dat kan je je bij ons echt niet voorstellen. In Zahran Street wandelen we langs kleurrijke souvenirshops. Onderhandelen zit de Jordaniërs in het bloed en in de soeks krioelt het dan ook van kooplustigen. Ze keuren zorgvuldig de waren, kiezen het beste uit en beginnen dan flink af te dingen op de prijs. De gele watereenden zijn hier volgens mij in de aanbieding want we zien heel wat locals passeren met zo’n opblaasbaar exemplaar onder de arm. 


In één van de kruidenwinkels roept een vriendelijke Jordaniër ons binnen en laat ons van alle kruiden proeven en vertelt erbij waarvoor we ze kunnen gebruiken. De man ziet dat die aanpak resultaat oplevert en biedt ons ook een theetje aan - thee die hij uiteraard ook verkoopt. We slaan met z’n allen wat specerijen in voor thuis. Afdingen doen we niet want het is sowieso niet duur. In de plaatselijke boekenwinkel zien we bijna alle boeken ook in het Nederlands. In België heb ik me rot gezocht naar het Nederlandse boek van de Nieuw Zeelandse dame die in Petra met een bedoeïner trouwt ‘Ik woonde in een grot’. Deze was nergens te vinden, zelfs niet on line. Hier een heel rek vol! Maurina koopt het zodat ze wat lectuur heeft voor in het vliegtuig. 


Van dat slenteren hebben we dorst gekregen dus zetten we ons op een terrasje voor een lemon munt.  Daarna vervolgen we onze weg door de vele levendige straten in de richting van het strand. Binnen een weekje begint de ramadan in Jordanië dus iedereen is druk bezig met het inslaan van voeding.  Tussen het strand en de markt ligt de witte Al-Sharif Al-Hussein bin Ali moskee. Deze werd in opdracht van koning Abdullah gerenoveerd. We worden terecht gewezen wanneer we binnenwandelen. Om 4 uur mogen we terugkomen wanneer het gebed voorbij is en de gelovigen allemaal naar huis zijn.


Aan het plaatselijke parkje zitten enkele moslima’s op een deken wat te keuvelen. Een van hen spreekt ons aan en wil met ons op de foto. Voor we het weten heeft elke moslima een foto genomen met ons erbij. Nu weten we even hoe het voelt om steeds en fototoestel tegen je neus geduwd te krijgen, maar we doen het met veel plezier tot hilariteit van de dames. Ze kunnen zo goed als geen Engels maar we verstaan elkaar. Ik moet naast de mama gaan zitten op het deken en opnieuw worden er foto’s genomen. Iedereen is hier zo extreem vriendelijk. 


We lopen naar het openbare strand, gelegen aan de brede King Hoessein Street achter palmen en moestuintjes waar de inwoners hun eigen groenten kweken. Hier zien we hoe de plaatselijke bevolking het strand beleeft. Het grootste gedeelte van de zandstrook is bezaaid met overdekte prieeltjes waaronder iedereen in de schaduw geniet van elkaar. Mannen lopen rond in zwembroek terwijl de meeste vrouwen gesluierd zijn. Er zitten zelfs vrouwen in het water, vlak aan de vloedlijn gesluierd en helemaal in het zwart gekleed. Enkel hun tenen beroeren het water. Hier komen we ook meer vrouwen in boerka tegen. Ik vermoed dat veel van deze totaal gesluierde vrouwen uit het nabijgelegen Saoedi-Arabië komen waar deze vorm van godsdienstwaanzin nog heel gangbaar is. Als westerse vrouw zou ik me hier niet echt op mijn gemak voelen in badpak of bikini. Om als toerist te zwemmen, snorkelen en zonnen ga je beter naar de stranden aan de zuidkust zoals onze medereizigers vandaag doen. Hier en daar zien we wel buitenlandse vrouwen die in bikini paraderen maar wij zouden ons daar niet echt prettig bij voelen. We vinden de blikken die we nu krijgen al niet aangenaam en we zijn echt wel deftig gekleed. Het valt ons op dat de vrouwen hier in tegenstelling tot elders in Jordanië heel lelijk zijn. Hun neus is spitser en groter met heel grote neusgaten, Dumbo is er niets tegen. 


Aan het einde van de boulevard besluiten we iets te gaan drinken. We zijn de enige toeristen tussen de plaatselijke bevolking en hebben best wat bekijks. Het is heel opvallend dat bijna alle vrouwen hier de waterpijp roken. Zelf rook ik niet en de geur maakt me soms misselijk maar de sheesha of ‘hubble bubble’ (spreek uit: habbelie-babbelie) ruikt redelijk zoet en we zijn er ondertussen al aan gewend geraakt. Tania en ik moeten naar het toilet. Via een klein deurtje aan de zijkant van de toog, stap ik binnen in een soort grote badkamer. Er staan drie vrouwen met hoofddoek die zich uitgebreid staan te schminken. Het toilet staat er ook zonder een deur dus even weet ik niet wat te doen maar ik moet dringend dus besluit ik toch maar mijn gène opzij te zetten. De dames doen verder met wat ze bezig zijn en wanneer ik mijn handen was, vraagt één van de drie ‘you Arabic’? Ik ontken maar ze bevestigt nog eens ‘you look Arabic’. Ik begin een uitleg maar het is duidelijk dat deze 2 zinnetjes het enige Engels zijn dat ze kennen. Ik verwittig Tania die buiten staat te wachten. Ook zij verlegt haar grenzen en besluit toch te gaan plassen. We hebben zicht op het water en het is hier in de schaduw aangenaam zitten. De plaatselijke suikerspin verkoper komt af en toe voorbij. 


We arriveren aan het fort van Aqaba of het Kasteel van de Mammelukken dat oorspronkelijk gebouwd werd door sultan Qansweh Al Ghuri in de 14de eeuw. Het fort was het vertrekpunt van de legendarische Britse officier T.E. Lawrence beter bekend als Lawrence of Arabia om de Arabische opstand (1916-1918) te melden. We staan echter voor een gesloten deur maar een man met grijze baard en gekleed in een lange bruine djellaba ziet ons door de tralies naar binnen gluren. Hij wenkt ons en laat ons toch even binnen. Het fort zijn ze aan het restaureren. Wanneer we via de imposante inkom met zware houten deur en de Arabische inscripties op de muur op het binnenplein komen, zijn we verrast door de grootsheid en de dikke muren. Indrukwekkend!


We wandelen terug in de richting van de winkelstraat want Ria wil graag zo een Jordaanse rood-wit geblokte hoofddoek en bij het winkeltje waar we vanmorgen onze kruiden hebben gekocht, hebben ze de zachte en warme variant in tegenstelling tot de katoenen, harde en machinale exemplaren die ze in de meeste toeristenwinkels aan de man willen brengen. Ze staat er beeldig mee!


Ondertussen is het bijna 2 uur en hebben we honger. Ik krijg bijna een appelflauwte en besluit snel een stukje chocolade te gaan kopen. We passeren een snoepwinkeltje waar alles mooi is opgestapeld in bakken, soort per soort. Ik kies iets met nougat en vraag de man hoeveel het kost ‘You taste it for free’ is zijn antwoord. Zalig dat dat hier allemaal kan. Ik wandel gelukkig naar buiten maar aan de hoek van de straat bedenk ik me en loop ik toch terug. Zo een vriendelijke man en oké, ik moet toegeven, ook een knappe man. Dus ik koop een zakje van de lekkere chocolade. We besluiten een restaurantje te zoeken met airco want de temperatuur is flink opgelopen en we moeten even afkoelen. Als aperitief kiezen we opnieuw voor onze godendrank en dan bestellen we iets kleins. Wanneer we terug buiten komen valt de warmte op ons. Het is bijna 40 graden dus gaan we even naar het hotel voor een korte siësta.


Rond vijf uur trekken we naar de moskee maar deze is in tegenstelling tot wat de man vanmiddag zei, gesloten. Ook in Jordanië hebben ze prachtige graffiti. Dat brengt onmiddellijk sfeer in het straatbeeld. Plots ruiken we het heerlijke aroma van versgebakken brood. De plaatselijke bakker roept ons binnen en laat ons allerlei lekkers proeven. De zachte zoete smaak van iets wat lijkt op baklava kan me wel bekoren. Groot is mijn verbazing wanneer hij ons zegt wat het hoofdingrediënt is. Kaas!!! De man is helemaal in de wolken bij het zien van Ria’s tattoo en laat die van hem zien. Een ‘match made in heaven’. We kopen een paar van de zoetigheden voor straks. 


We eindigen de dag op een plaatselijke ambachtelijke markt, een beetje vergelijkbaar met de markt van morgen die maandelijks in Antwerpen gehouden wordt. De locals stellen hun zelfgemaakte producten voor die je aan een schappelijke prijs kan aankopen. Het is ondertussen acht uur voorbij en het is nog steeds 29 graden. Hoe later op de avond, hoe meer mannen. De vrouwen verdwijnen uit het straatbeeld. Door de late lunch heeft niemand nog honger maar we hebben nog wat achter de hand van de bakker dus zetten we ons in de gezellige lobby om te genieten van onze zoete zonde. Daarna gaan we naar de kamer. De airco is gemaakt dus het is al een pak frisser in de kamer. Dat is toch al 1 van de 2 ongemakken opgelost. 


donderdag 25 april 2019

Petra - Aqaba

Om 10 over 5 loopt de wekker af en na de vermoeiende dag van gisteren pikt dat even. Ria twijfelt of ze uit haar bed zou komen want ze heeft heel de nacht niet geslapen. Mij houdt niemand tegen want Petra wacht. Uiteindelijk sleept ze zich uit bed en om 5u45 staan we beneden in de lobby. Hoe vroeger op de ochtend, hoe korter de broek. Maurina en Ria  hebben een short aan maar ik heb maar weer de broek van gisteren aangetrokken want die zat toch al onder het stof. Er zijn er die nog niet goed wakker zijn. Ria vraagt Patricia of het gebruikelijk is dat ze haar label aan de buitenkant draagt, een subtiele manier om haar te laten weten dat ze haar jurk binnenstebuiten aan heeft. Slechts enkele van de groep hebben een 2 dagen pas geboekt dus lang hoeven we niet te wachten. We trekken terug naar de ingang van Petra want om 6 uur gaan de poorten open. We willen de  hordes toeristen voor zijn. De Jordan Girls hebben gisteren een plan gesmeed: We nemen een koets en rijden snel door de Siq om als eersten bij Al Khazna te zijn maar vaak wordt een plan gedwarsboomd door onverwachte factoren. Bij de ingang staan helemaal geen koetsen want alles is nog stil en verlaten. Dan maar te voet en dat beklagen we ons niet want de verwondering is nog 1000 keer groter zonder een massa toeristen. Bij Al Khazna aangekomen, is dit wonder eventjes volkomen verlaten en we genieten van dit moment. Dan komen er kamelen, ezeltjes, mensen. Een nieuwe dag begint, ook voor de locals die in Petra hun geld verdienen.


Vooraf hadden we gezegd dat we helemaal naar boven zouden klimmen om van bovenaf de schatkamer te zien maar eenmaal aangekomen wil niemand van de Jordan Girls de klim wagen. Aan de trap die beneden start, hangt een groot bord dat niemand voorbij dit punt mag komen. Enkel met een gids is de klim mogelijk. Ik ben een beetje teleurgesteld want dat was nu echt iets wat ik wou doen. Karin comes to the rescue, zij wil wel samen met mij naar boven. We spreken een gids aan en die vraagt 5 JD om ons naar boven te brengen. Uiteindelijk gaan ook Gabriel, Tinne en Sophie mee. Onze gids noemen we voor het gemak Spiderman want hij springt de rotsen op alsof het niets is. Beneden is er dus nog een trap maar 100 meter verder begint het - we moeten ons wringen tussen spelonken, optrekken aan rotsblokken langs smalle richels. De tocht naar boven is vermoeiend en gevaarlijk en meer dan eens maak ik me de bedenking ‘Nadine waar ben je aan begonnen en is dit het risico wel waard’ maar het uitzicht wanneer we eindelijk boven komen is het zeker meer dan waard. We zijn moe maar voldaan en zo gelukkig dat we hierboven staan, starend in de diepte. Hoogtevrees mag je hier wel niet hebben want dan geraak je er niet. Daar heb ik gelukkig geen last van. Spiderman zet ons op een strategische plaats helemaal op het puntje van de rots zodat we mooi in beeld zijn met Al Khazna. Hij neemt de foto van nog een plekje hoger en ik hou mijn hart vast wanneer hij terug naar beneden springt met mijn camera in de hand. Iedereen is het erover eens dat die man een death wish heeft! Om wat show te verkopen gaat Spiderman ook nog eens op zijn handen staan vlak bij de richel. 


Na een half uurtje moeten we terug naar beneden en daar zien we wel een beetje tegenop. Spiderman zingt ‘What goes up must come down’ en zo is het. Hij neemt mijn hand en zegt tegen de anderen ‘bye bye I’ve got my wife’. Gelukkig was dit maar een grapje en gaat hij terug om ook de anderen te helpen. Beetje bij beetje dalen we af, bij momenten echt op ons zitvlak omdat het echt te gevaarlijk is. Af en toe sleurt Spiderman aan mijn arm en dat voel ik in mijn schouder. De foto’s geven een beetje weer hoe ons avontuur eruit zag. Van mezelf heb ik jammer genoeg geen foto’s want geen van de anderen is zo zot als ik om hun fototoestel boven te halen. Op het laatste stukje aan de trap neemt Spiderman mijn hand terug vast en de anderen roepen in koor, het lijkt wel blind date, omdraaien en zwaaien die handjes.


Iedereen is blij wanneer we terug helemaal beneden zijn maar wel allemaal trots en gelukkig dat we het wereldwonder van op de top hebben mogen aanschouwen. Maurina en Kim zitten op een bankje beneden en wachten me op. Ze gaan terug naar het hotel en zeggen me waar ik Tania en Ria kan vinden. Ik besluit nog een laatste keer door de stad te wandelen want ik krijg er echt geen genoeg van. Ik heb al heel wat plaatsen bezocht maar dit overtreft echt alles, ja zelfs Machu Pichu en de zoutvlakten van Bolivië! Petra staat vanaf vandaag met stip op nummer 1 van mooiste dingen die ik in de wereld al gezien heb. Het verbaast me dat er op dit vroege uur echt bijna niemand is daar waar gisteren duizenden toeristen rondliepen. Die leegte en die rust maakt de stad nog indrukwekkender. Het is dan ook met pijn in het hart dat we terug naar Al Khazna wandelen. Nog trager dan gisteren verlaten we de stad via de Siq en nemen we afscheid van dit verdiende wereldwonder. 


Eenmaal terug in het hotel gaan we nog snel ontbijten en proppen we al onze spullen terug in de koffer. We rijden naar onze laatste bestemming Aqaba, het Saint Tropez van Jordanië. In de bus is het heel stil, iets wat niet vaak voorkomt als je met 20 mensen samen zit. Degenen die niet bezig zijn met het inhalen van hun slaap, mijmeren nog na over Petra of genieten van het prachtige uitzicht. Af en toe passeren we een bord dat het weinige verkeer waarschuwt voor overstekende kamelen en schapen. Na 2 uurtjes rijden, arriveren we in Aqaba, een moderne havenstad waar we twee dagen de tijd krijgen om het zand van Wadi Rum en Petra van ons af te spoelen.


Bij aankomst in Aqaba merken we meteen dat het een grote en in tegenstelling tot Amman, een zeer propere stad is. We rijden tot aan de haven waar we inschepen voor een boottochtje in de rode zee. Kim ziet het helemaal zitten en voelt zich Kate Winslet van de Titanic en is in haar nopjes. Met de wind in de haren verlaten we de haven en wordt de lunch geserveerd: heerlijke BBQ, groenten en aardappelen met het typische Jordaanse brood. Daarna vlei ik me neer in de zon en zet ik mijn gedachten even uit, lekker wegdoezelen op het ritme van de golven. We zien een schildpad met een plastic zak over zijn hoofd en onze schipper aarzelt geen moment. Hij springt overboord maar het beestje is jammergenoeg al overleden. Het plastic probleem is ook hier in Jordanië heel erg aanwezig.  Plots zie ik een roze flamingo op het water. Onze schipper leunt over de reling met een lange stok en haalt de zwemband binnen. Jammer dat het geen echte was! 


Eenmaal op een veilige afstand wordt het anker uitgegooid en kunnen de liefhebbers gaan snorkelen. Alle materiaal wordt uitgestald en geprobeerd en één voor één springen mijn medereizigers in het water. De stroming is zo hevig dat na twintig minuten enkel Patricia nog in het water zit. Maar het koude water heeft iedereen alvast wat verfrist want de temperatuur hier bedraagt 34 graden. Op de boot merken we daar niet zo veel van want de wind is heerlijk. Ook al ben ik geen zon, zee, strand type zo een namiddag op het water vind ik wel altijd leuk. Na de snorkel poging, wordt de motor terug gestart en scheuren we over het water. Ondertussen heeft onze kapitein zijn twee vislijnen uitgegooid. Even later hangt er een dikke vette vis aan te bengelen. Hij wordt met veel bravoure boven gehaald. Het is een mooie blauwvintonijn. Of dit wel legaal is, betwijfel ik want de boot begint plots vaart te minderen, de lijnen worden binnengehaald en de vis verdwijnt in de keuken. Daarna is het volle kracht naar de haven. Even denken we nog dat de vis straks door ons verorberd zal worden maar jammer genoeg is het niet voor ons.


Rond vier uur gaan we van boord en rijden we naar ons hotel. We logeren in het My Hotel. De uitdrukking ‘save the best for last’ is hier absoluut niet van toepassing. Om een reis te eindigen is het altijd fijn wanneer je toch een beetje luxe hebt maar dit is zelfs geen goede Jordaanse standaard! We hebben maar liefst twee airco’s in de kamer maar geen van beide werkt en het is bloedheet in de kamer. Ik wil graag nog even douchen voor we gaan eten maar nadat ik alles heb uitgetrokken merk ik dat we geen handdoeken hebben. Dat levert wat gegrom  op want ik moet me terug aankleden. Aan de receptie krijg ik te horen dat alle handdoeken in de was zijn. De man ziet mijn ongenoegen en belooft ze zo snel mogelijk te brengen. Dat is alvast niet gelogen want nog geen 5 min later staat er al een mannetje aan de deur. De douche is wel goed, lekker warm water en een stevige straal maar je mag niet rondkijken. 


We hebben afgesproken om 7 uur in de lobby. Iedereen is het erover eens dat dit hotel echt te wensen overlaat. Bij Kim stinkt de kamer naar sigaretten, bij Maurina zit er schimmel in de douche. Bovendien hadden sommigen gehoopt op het zwembad maar daar zit geen water in. Een beetje misnoegt vertrekken we naar het restaurant, volgens Adel ongeveer 20 min wandelen. Marc vindt dit maar niks en begint wat te mopperen maar wij vinden een wandeling niet erg. Het is lekker warm buiten en we hebben al heel de dag geluierd. We wandelen het hotel uit en 100 meter verder stopt Adel aan een vis restaurantje waar een lange tafel voor ons is gedekt. We zien Marc zijn gezicht opklaren. Ja Adel heeft ons goed liggen. We krijgen de traditionele voorgerechten en daarna roodbaars met frietjes en groentjes. Nu is het Kim die een mistroostig gezichtje trekt want zij kreeg geen groentjes. Goed dat ze mij bij heeft, we wisselen van bord. Het eten is lekker en wordt weggespoeld met ons godendrankje, de lemon met munt - heerlijk! Tot groot genoegen van Kim en mezelf is er nu ook een dessertje, lekker zoet! Adel vertelt ons dat onze chauffeur Atalla vandaag vertrekt dus moeten we onverwachts afscheid van hem nemen. We halen dus snel wat geld op om aan hem te geven. Hij heeft ons zo goed verzorgd de voorbije dagen dat hij dat zeker verdient. Na het diner kruipen we ons bedje in.