Landgoed Schovenhorst Putten - Floraria Voorthuizen

Vandaag is het mooi weer dus besluiten we onze wandelschoenen aan te trekken en een uitgestrekt bos uit te zoeken. Landgoed Schovenhorst wordt ook wel het mooiste geheim van Putten genoemd. Dit oude landgoed is ontstaan in 1848. Bekendheid heeft dit landgoed gekregen door haar vijf bomentuinen, die in de 19e en 20e eeuw zijn ontstaan. We parkeren de auto en starten met de middelste wandeling van 7,9 km. Hiervoor moeten we de rode pijlen volgen. Het bos is fijn om te (ver)dwalen en dat lukt ons al na amper een half uur. Op een paaltje zien we twee rode pijlen, rechtdoor en rechts. We kiezen de weg rechtdoor maar aan het eind van de bosweg staat er niets meer van rode pijlen. Twee dames die voor ons wandelen, staan ook wat rond te draaien. We besluiten dan maar op onze stappen terug te keren. 

Al snel pikken we de wandeling weer op en de komende 5 km zien we regelmatig rode pijlen. We zitten dus op de juiste weg. De 2 dames komen we niet meer tegen. Langs stille paadjes ontdekken we het prachtige bos dat vol staat met douglassparren en paddenstoelen. Geen rode met witte stippen, helaas. Na een tijdje uit Sofie haar twijfels over de weg die we inslaan. Volgens haar plan lopen we helemaal de verkeerde kant uit. We willen graag naar de Bostoren en die staat aan de andere kant, zegt ze. 

Vermits Sofie meestal gelijk heeft, draaien we om en volgen we het pad dat volgens haar naar de toren leidt. Plots staan we onderaan de indrukwekkende en bijzondere wentelende spiegelende toren met meerdere uitkijkplatforms. De Bostoren, een 40 meter hoge uitkijktoren die midden in deze groene en bosachtige omgeving staat en maar liefst 235 treden telt, is echter gesloten. Yves is opgelucht want hij zag het niet echt zitten om naar boven te klimmen. Sofie en ik zijn teleurgesteld want wij keken er echt naar uit dit architectonisch hoogstandje te beklimmen. 

Ondertussen is het lunchtijd dus wandelen we verder naar Brasserie Schovenhorst. We genieten op het terras van een lekkere maaltijd. Daarna kuieren we nog even door de Kleine Pinetum. Na enkele stappen, botsen we echter op een bord waarop staat dat we een andere weg moeten nemen vanwege een ceremonie die er zou plaatsvinden. We horen of zien niets, dus besluiten we toch verder te gaan want dat is de kortste weg terug naar de auto.We rijden terug naar Voorthuizen en besluiten in het dorp nog even te stoppen om de praalwagens van het Floralia Bloemencorso Festijn te bewonderen. Gisteren ging de stoet door de straten, maar vandaag staan ze allemaal opgesteld op het marktplein. Het zijn prachtige creaties die met zorg en precisie opgebouwd zijn uit duizenden bloemen. Gelukkig is het er nu niet zo druk. 

In de late namiddag gaandeweg terug naar ons huisje want Sofie wil graag nog even gaan zwemmen. ‘S Avonds eten we gewoon een soepje met brood en kijken we naar de verraders. 

Otterlo - Kröller Müller Museum

We hebben zalig geslapen, maar worden wakker onder een bewolkte hemel. Nadat we gedoucht en gegeten hebben, gaan we op stap. Vandaag gaat Voorthuizen uit haar voegen barsten, want ze organiseren het Floralia Bloemencorso Festijn. Dat impliceert veel volk dus besluiten we het stadscentrum wat te mijden.

Als je denkt aan een museum, denk je misschien aan een groot gebouw met veel leegte waar iedereen heel stil en statig in de rondte loopt. Kan hoor, maar hoeft niet als je het juiste museum uitzoekt, zoals het Kröller-Müller Museum in Otterlo. Zelfs de absolute kunstleken onder ons hebben wel gehoord van een Mondriaan, een Monet, een Picasso en Van Gogh. Kijk, die vind je dus allemaal bij het Kröller-Müller Museum, makkelijk bij elkaar onder één dak. Dan komt daar bovenop nog de unieke locatie bij, midden in het Nationale Park De Hoge Veluwe. Hier gaan we een paar uurtjes genieten van kunst, natuur en architectuur.  We parkeren de auto op de buitenparking en wandelen vervolgens door het prachtige park tot aan het museum, zo’n kleine 2,4 km. Bijna iedereen neemt de fiets naar het museum, dus we wandelen in complete stilte. Behalve wat vogelgeluiden horen we niets.

Het Kröller Müllers Museum is ontstaan uit Helene Kröller-Müllers passie voor moderne kunst. Met haar man Anton stelde ze tussen 1907 en 1922 een enorme collectie samen. Een van de grootste en belangrijkste privécollecties van de 20e eeuw. Helene droomt van een ‘museumhuis’ waar ze haar verzameling met iedereen kan delen. Dat werd het Kröller-Müller Museum, dat in 1938 opende. Het grootste kunstwerk is misschien wel het gebouw zelf. Prachtig in zijn misleidende eenvoud heeft het museum intieme ruimtes en gebruikt het zacht bovenlicht.

Momenteel is er een tijdelijke tentoonstelling met bijna alle werken van Vincent Van Gogh. Hij is nu niet bepaald mijn lievelingsschilder, maar we zijn hier nu toch en misschien kunnen de schilderijen mij nog van het tegendeel bewijzen. Omdat het vandaag officiële opening is van de tentoonstelling, sluit de Van Gogh zaal voor gewone bezoekers om half 3, dus is het er een drukte van jewelste. We kuieren langs de kunstwerken en horen een plaatselijke gids zeggen dat Van Gogh niet persé schilderde wat hij zag, maar wat hij voelde. Dat verklaart waarschijnlijk de blauw gekleurde bomen. Nog steeds heb ik geen wow gevoel, maar sommige schilderijen vind ik wel ok.

We lunchen in het restaurant en besluiten dan de uitgestrekte beeldentuin in te gaan. Een wandeling hier is een ware ontdekkingstocht. Meer dan eens worden we verrast door de beeldhouwwerken, die een zeldzaam harmonisch geheel vormen met de coniferen en loofbomen. We moeten heel wat trappen omhoog om tot bij View te komen van een kunstenaar uit Den Helder, RW van de Wint. De cortenstaal constructie lijkt voor mij op een ontluikende bloem.

Wat verderop komen we bij enkele rosékleurige stenen die lukraak in het groen zijn neergezet. Het kunstwerk is van Tom Claassen en noemt Rocky Lumps II. We lassen even een rustmomentje in en kuieren vervolgens weer verder door het immense park, op zoek naar nieuwe ontdekkingen. Zo komen we bij een geel spiraalvormige paviljoen waar we ook door kunnen lopen. We ervaren hoe het heldergele licht contrasteert met de groene omgeving. 

Tomas Houseago maakt voornamelijk monumentale, ruwe en vaak hoofdeloze figuren. Het beeld in het Kröller Müller roept een gevoel van oerkracht en kwetsbaarheid op. Yves wil wel even de pose overnemen. 

Het bekendste werk in de beeldentuin is ongetwijfeld Jardin d’émail (glazuurtuin) van Jean Dubuffet, dat onlangs een grondige opknapbeurt heeft gekregen en nu weer jaren mee kan. Het is een groot, wit landschap met zwarte lijnen. Het unieke van dit kunstwerk is dat de bezoekers er vrijelijk in kunnen rondlopen, een ervaring die we toch even meepikken. Na bijna 12500 stappen is de pijp uit, dus besluiten we die 2,5 km naar de parking met de fiets te doen. Het was een mooie culturele uitstap in combinatie met de prachtige natuur in de Veluwe.