Vanmorgen voelen mijn spiertjes al terug wat beter en na een goede nachtrust zijn ook mijn knieën wat gerecupereerd. Anneke informeert me dat er vandaag geen foto’s genomen mogen worden en dat ze in hongerstaking gaat want het getal op de weegschaal zint haar niet. Plan is om een kleinere wandeling te doen vandaag. De B2 start in Berdorf. Het stadje wordt beschouwd als het hart van de Müllerthal regio. Door zijn ligging op een uitgestrekt plateau omgeven door indrukwekkende rotspartijen, straalt het dorp een zekere charme uit. We parkeren de auto aan de parking bij Camping Martbush, waar ik nog snel 2 croissantjes eet, kwestie van kracht op te doen voor wat komen gaat.
 |
We zijn nog maar pas aan de hike begonnen op het wandelpad B2 of we duiken al meteen het bos in. We wandelen met zicht op een riviertje dat meters lager stroomt. Dan duikt het pad plots via enkele trappen naar beneden. Even later belanden we in een kloof tussen de rotsen, de romantische Ruetsbech Canyon. Hier waren we niet op voorbereid! We dachten het mooiste al achter de rug te hebben, maar het decor is ronduit spectaculair. De zon gooit een glans van goud en oker over het woud, de bladeren lichten geel op. Ik blijf foto’s maken, tot grote ergernis van mijn wandel compagnon.
 |
Midden in de kloof komen we aan een hangbrug die dwars tussen de indrukwekkende rotsen gaat. Wat een spectaculair stukje wandelgenot! We lopen een eindje verder langs een reeks overhangende rotsen en wanneer ik omhoogkijk, rijzen deze reuzen wel 15 meter boven mijn hoofd op. Soms herkennen we figuren in de rotswanden, zoals een vis met dikke lippen. Her en der zien we torentjes van kleine stenen die mensen boven elkaar hebben gestapeld. Vroeger dienden deze als bewegwijzering, maar tegenwoordig worden ze als aandenken of ontspanning neergezet.
 |
Ik ben zo aan het rondkijken dat ik niet meer op de bordjes let en Anneke blindelings volg. Is dit nog wel een pad? Ze gaat de hoogte in tussen twee rotswanden om dan al lachend te zeggen dat we eigenlijk rechtdoor moesten. Deze wandeling bedraagt oorspronkelijk 4,4 km maar ik voel het al aan mijn water, dat worden er een pak meer. Af en toe wijken we dus van het pad af om naar een uitzichtpunt te gaan. Overal zijn er wel kleine omwegen naar boven. Die kosten wat extra tijd, maar lonen vaak wel de moeite. Om naar het Ruetsbechplateau te gaan, zijn er 2 mogelijkheden: the hard way, waarbij je met een touw jezelf omhoog moet trekken en een trap die tussen de rotswanden van amper 1 meter breedte steil de hoogte ingaat. Anneke kiest voor het eerste, ik voor het tweede. Helemaal boven op de Ruetsbech wacht de beloning: een heerlijk weids uitzicht over het dal.
 |
Even verderop komen we bij de Raiberhiel-Adlerhorst en begint het indrukwekkendste stuk van de wandeling. Via een smalle ingang gaan we een grot in. Halverwege roep Anneke dat ik moet bukken want dat de opening redelijk klein is. Bukken? Kruipen bedoelt ze eigenlijk. Mijn rugzak blijft hangen en het is toch een beetje wringen vooraleer ik erdoor ben. Het is er ook behoorlijk donker, maar gelukkig geeft ze me een beetje licht. Daarna gaat het met een stalen trap loodrecht naar boven tegen de rotswand. Aan de andere kant van de grot is het alweer ongelooflijk mooi.
 |
Bij Teufelsinsel moeten we opnieuw de hoogte in en komen we boven bij een prachtig plateau uit waar we even pauze nemen. Wat een prachtig uitzicht alweer! Nu moeten we toch ook een foto van ons 2 maken, anders denken de mensen dat Anneke er niet bij is. Met mij op de voorgrond wil ze wel een toegift doen. Het is hier eerst lekker rustig maar al snel stromen er andere mensen toe. Het startschot om terug verder te gaan. In het naar beneden wandelen, schuif ik uit over de dikke bladerlaag, maar gelukkig val ik zacht.
 |
Op de rand van de heuvelkam wandelen we een eindje verder door het woud. De rotsen van zandsteen worden doorkruist door diepe kloven die zijn ontstaan door erosie van het water. De structuur is fascinerend. Sommige rotsen hangen als een dak boven ons hoofd. Bij een volgend uitzichtpunt zetten we ons op de hoge rotsen om te lunchen. Anneke houdt voet bij stuk en eet enkel een eitje. Hier en daar zitten er kleine hagedissen die schuw wegritsen wanneer we te dicht in de buurt komen.
 |
Door de diepe kloven in de zandsteen van het Siweschlëff, zijn hoge torens ontstaan. Sommige van deze torens zijn gekanteld op de gladde kleiige mergel eronder, waardoor smalle rotspartijen zijn ontstaan. Siweschlëff staat voor zeven kloven en verwijst naar een rotslabyrint. Het pad leidt door de smalle pikdonkere gangen. Het speciale microklimaat zorgt ervoor dat op de rotswanden zeldzame mossen en varens goed gedijen. Dit is dé plek voor de echte professionals. We kijken onze ogen uit naar de tientallen rotsklimmers die uitgerust met touw en klimhaken deze spectaculaire rotswanden proberen te bedwingen.
 |
De vele wow momentjes op deze wandeling, deden al onze pijntjes smelten als sneeuw voor de zon, maar eenmaal voorbij Kaasselt wandelen we gewoon weer door het bos op een gewoon pad en voelen we plots weer vanalles. Wanneer we terugkomen aan de camping, merken we dat we toch weer meer dan 7 km hebben gewandeld. Twee bleinen rijker en moe maar voldaan dat wel! Tijd voor een ijsje, want dat heb ik wel verdiend! Ok ik moet suiker laten, maar één keer mag ik wel zondigen, niet? Wanneer de coupe wordt gebracht, word ik een beetje verlegen … dit is erover! Een vol glas ijs met koffie en daarbovenop nog eens een grote bol ijs met slagroom. Wel moeilijk eten, waardoor ik een beetje mors op mijn rok, maar ja die heb ik vanaf morgen toch niet meer nodig dus die gaat de was in. Ik geniet van elke hap.
 |
We rijden terug naar ons hotel en besluiten nu echt wat te gaan rusten en aan het zwembad te gaan liggen. Anneke in de zon, ik in de schaduw. Heerlijk rustig wanneer we er toekomen want er zit nog niemand.
