St Lucia - Himeville

‘It always seems impossible until it is done.’

De nacht was kort, want het was vrij laat toen we het licht uitdeden. Gelukkig moeten we er niet al te vroeg uit, al is dat voor sommige mensen relatief. Wij, ochtendmensen, vinden ontbijt om 7u30 prima. Nog een laatste keer genieten van deze mooie lodge en het super lekkere ontbijt, alvorens we de bus op gaan voor een extreem lange reisdag.

We moeten vandaag zo’n 400 km afleggen, maar gelukkig niet via kleine wegen. We nemen de autostrade richting Durban. Het gaat dus redelijk snel voorruit. We nemen de tijd om wat bij te slapen en onze foto’s te bekijken. Hugo vertelt ook een beetje over de Zoeloes. Eind jaren 30 van de 19de eeuw vertrokken de Nederlandstalige voortrekkers vanuit de Britse Kaapkolonie richting het zoeloe koninkrijk om zich nabij de zoeloes te vestigen. Dingane liet hun leider in 1838 vermoorden en veel families bij Bloukrans afslachten. De zoeloes werden verslagen bij de bloedrivier en de voortrekkers stichtten de republiek Natalia nabij het zoeloe koninkrijk. Dingane werd verjaagd en als vluchteling door de Swazi vermoord. 

Onderweg stoppen we een paar keer voor koffie en rond 12 uur voor de lunch. Daarna rijden we naar Howick, gelegen in het binnenland van Kwazulu Natal. De jonge Mandela wilde zijn stem laten horen en sloot zich aan bij de jeugdbeweging van het African National Congress (ANC). Hectische jaren volgden. In 1956 werden 156 activisten beschuldigd van hoogverraad. Mandela was één van de activisten die veroordeeld werd. Hij was zeventien maanden lang op de vlucht voor de witte autoriteiten. In Howick, werd hij gevonden en gearresteerd.

Op de plaats waar hij in de boeien werd geslagen, staat vandaag de dag een indrukwekkend monument. De buitengewone sculptuur van kunstenaar Marco Cianfanelli bestaat uit 50 stalen kolom constructies – elk tussen de 6,5 en 9,5 meter hoog. Via een pad kan je naar het monument wandelen en op een afstand van 35 meter zie je dan de beeltenis van Nelson Mandela tevoorschijn komen. Wanneer we toekomen zien we van op de weg de 50 metalen staven die de lucht insteken maar van hier is het portret van de vredelievende wereldleider nog niet zichtbaar. Het is er extreem stil en dat is logisch want gisterenavond zei An ons al dat het museum sinds september op dinsdag gesloten is. Iedereen is teleurgesteld want dit is toch een kunstwerk dat iedereen wel wil zien wanneer je naar Zuid-Afrika gaat. Waarom het dan niet uit het programma gehaald werd  en waarom er geen alternatieve uitstap geregeld werd, is ons een raadsel maar het is wat het is. 

Hugo wil wel proberen om ons toch de beleving te gunnen om het portret te zien en probeert te onderhandelen met de veiligheidsagent. Er is echter geen beginnen aan want de man heeft strikte instructies. Ook al staat het kunstwerk buiten, hij wil zijn job niet verliezen. Teleurgesteld rijden we het domein terug af. Aan de overkant staat nog een gedenkteken dus fotograferen we dat maar.

We staan nog wat te treuzelen bij het portret dat vanaf de weg dus eigenlijk geen portret is, wanneer de veiligheidsagent naar ons toe komt. Hij wil checken dat we zeker niet over de prikkeldraad zullen stappen. Sommige groepsleden gaan in discussie met de man en trachten hem toch te overtuigen om ons even naar het kunstwerk te laten gaan. Wanneer Marc het overneemt en hem vraagt of hij het een idee vindt om slechts één iemand de foto te laten nemen, begint hij te twijfelen en uiteindelijk gaat hij toch overstag. Mieke wordt afgevaardigd en wandelt met de man naar het kunstwerk. Wij staan achter de afsluiting zodat we toch mee op de foto staan. Het moet allemaal snel gaan want de man is toch wat bezorgd over de consequenties mocht iemand weten dat hij de regels een beetje overtreden heeft

 AI zorgt er toch een beetje voor dat we een beeld krijgen van hoe het er had kunnen uitzien wanneer het museum wel open had geweest. Van ver lijken we er wel op, maar je mag niet te ver inzoomen.

We rijden verder via de Panoramaroute en eindigen de dag te midden van de Drakensbergen, een indrukwekkende bergketen in het oosten van het land, ook wel het dak van Afrika genoemd. ‘What a wonderful world!’ In het Zoeloe noemt het gebergte Ukahllamba, de ‘barrière van speren’. De lange grillige rotsruggen lijken drakenlijven of kastelen waar reuzen in wonen. De volkeren die hier leefden, vertelden mythische verhalen over dit langgerekt massief.

We slapen de komende 2 nachten in het Premier Resort Sani Pass. Dit resort ligt in de charmante vallei van Mkhomazana en biedt uitzicht op de zuidelijke Drakensberg. De Kamer is redelijk groot en heeft een klassieke stijl met houten meubels. ’s Avonds dineren we in het hotel maar eerst gaan we aperitieven. De Mai Thai is heel erg lekker en er zit zeker genoeg rum in! Het buffet is uitgebreid maar Voorde meesten is het eten wat te pikant. Zelfs bij het eten van de bobotie, spuwen we vuur, wat normaal toch niet het geval is. Bobotie is van nature zacht van smaak.

iSimangaliso Wetland Park - Lake St Lucia

‘No place on earth brings you closer to inner peace than travelling through the breathtaking landscapes of Africa’

Ongelooflijk hoe snel het hier licht wordt. De zon komt op en een kwartier later lijkt het al volop dag, amper schemering. Voor het ontbijt gaan we nog even een wandeling maken in het dorp. Letterlijk op elke hoek van de straat staat er wel een waarschuwingsbord voor de nijlpaarden die mogelijk door de straten wandelen. Het is een gezellig stadje met veel gras waar de nijlpaarden goed kunnen grazen. Ook hier en daar wat dieren graffiti, meestal, hoe kan het ook anders, van nijlpaarden. 

We nemen ons ontbijt iets later. Het is aangenaam zitten in de veranda en er staat een heerlijk buffet klaar met alles erop en eraan. Naast de warme gerechten, vers fruit, en granen ook lekker brood en de nodige toespijs (salami, hesp, kaas enz). Beste ontbijt tot nu toe! Sowieso vinden we deze b&b heerlijk. De tropische tuin is de perfecte plek om diertjes te spotten. Het zit hier vol met reuzenslakken. 

Na het ontbijt gaan we met z’n allen de bus op voor alweer een nieuwe Safari. Hugo gaat zelf rijden deze keer en hij wordt dan ook onze spotter van dienst. Iedereen kijkt er naar uit want het wordt mooi weer. Momenteel is de lucht nog 50 tinten grijs maar de zon komt al af en toe piepen. Wanneer we in het iSimangaliso Wetland Park aankomen, is de lucht mooi blauw. We rijden langs duinen, mangroves en waterplassen en spotten heel wat vogels, zoals de zilverreiger en de  Afrikaanse dwerggaalscholver die zit uit te blazen op een tak. 

Aan diezelfde waterplas ligt een jonge nijlskrokodil. Hij heeft een langwerpige snuit met zichtbare kaken. Hij ligt te zonnen op de groene oever, maar wel dicht bij het water zodat hij op tijd en stond zijn lichaamstemperatuur kan reguleren. Het iSimangaliso  combineert acht verschillende ecosystemen, variëren van stranden tot moerasbossen, savannes en meren.

Verscholen achter een rij majestueuze bergen, wat overigens geen bergen zijn, maar de grootste formatie zandduinen ter wereld tot wel 65 meter hoog, ligt de kust van iSimangaliso. De zilte lucht van de Indische Oceaan die daar voor ons ligt: eindeloos, flonkerend en helderblauw. Cape Vidal is echt een prachtig strand, met hagelwit zand en mooi blauw water. De golven zijn behoorlijk hoog en enkele groepsleden proberen zich staande te houden in de branding!  Op de rotsen spot Veronique een vlekkenklauwkrab met zijn kleurrijke pantser in blauw, grijs en oranje tinten, feloranje tot rode poten en opvallende rechtopstaande oogjes. Ze voeden zich met algen. Wanneer we dichterbij komen, zet ze het op een lopen en kruipt ze tussen de spleetjes van de rotsen. De geur van zout en zeewier vermengt zich met de frisse geur van het bos.

Een safari door iSimangaliso Wetland Park is niet zomaar een safari. Hier zit de samango aap, die bijna nergens anders meer voorkomt. Ze zijn super schuw en heel hevig, waardoor ze ons meer dan eens te slim af zijn. Wanneer we van Hugo even uit de bus mogen en in stilte het pad naar beneden lopen zien we ze boven ons in de bomen met ons mee springen. Eindelijk blijft er eentje lang genoeg zitten om hem op foto vast te leggen. Het beestje heeft een super leuk snoetje en een lange staart.

Er zitten ook heel wat antilopen in het park, waaronder de zeldzame rietbok. We zien hem wel door de verrekijker maar hij komt niet dichterbij. De koedoe paradeert wel naast de auto, maar we moeten wel snel zijn want de blik in zijn ogen verraadt dat hij elk ogenblik de bosjes in kan duiken. 

Overal in het park staan er prachtige rode bloemen. Dit is de penseellelie, ook wel bekend als de poederkwast of Afrikaanse bloedlelie. Het is een dichte, bolvormige bloemetjes met rode bloemetjes en opvallende gele meeldraden. De bloem wordt omringd door schutbladeren. 

Even later maken we opnieuw een wandeling naar de oceaan. Het strand is hagelwit en we moeten toch even naar het water. In de verte hangt de nevel nog tegen de bergwanden. Hier worden we stil. Gegrepen door zoveel schoonheid. Vastgenageld in het warme, sneeuwwitte zand. Mij mogen ze hier wel even laten zitten, maar we moeten verder. Nog even een foto en dat zorgt ervoor dat we met natte schoenen de bus in moeten. De golven waren sneller dan ons. 

We spotten al snel enkele velvet aapjes. Twee oogjes kijken ons aan vanuit de pels van een mama aap.  Veilig genoeg om verborgen te blijven, nieuwsgierig genoeg om even te kijken – slechts een kleine glimp van de wereld, vanuit de veiligste plek die hij kent. We zien ook nog wat wrattenzwijnen. Het park is geweldig mooi en door het prachtige weer lijkt de omgeving ook zo mooi groen.  Hugo stopt even op een heuvel voor een mooi uitzicht, maar we moeten snel weer instappen want het is bijna middag. 

We gaan niet lunchen want de porties zijn hier zo verschrikkelijk groot dus besluiten we naar onze kamer te gaan om wat te rusten. We hebben de deur van de kamer even opengezet want het ruikt wat verduft. Gelukkig ziet Tania in haar ooghoek dat we bezoek hebben. Een kleine velvetaap is niet verlegen en wandelt gewoon onze kamer binnen. We moeten echt oppassen voor die brutale aapjes dus grijpen we onmiddellijk in en jagen hem terug naar buiten. Ze blijven huppelden door de bomen bij ons huisje en zitten te wachten om de kamer terug binnen te dringen in de hoop ergens voedselresten op de kop te kunnen tikken of om onze koffer leeg te roven. Sommige zijn wel schattig. Later horen we dat Joost ook bezoek kreeg van de aapjes. Hij is wel zijn lekkere nougat kwijt. 

In de namiddag gaan we het water op. De boottocht start vanuit de haven van St. Lucia. Het gigantische Lake St. Lucia ligt in het midden en is een van grootste zoetwatermeren van Afrika. Hier leeft de grootste concentratie krokodillen (1500) en nijlpaarden (900) van zuidelijk Afrika. Ik had verwacht dat de wetlands een moerasachtig gebied zou zijn, maar dat is in ieder geval in dit deel niet zo, het is wel een beetje mangroveachtig.

We varen twee uur op het meer en zien inderdaad veel nijlpaarden in het water. Wanneer we rakelings enkele passeren, laten die zich niet verstoren door het brommen van de motor en het geklik van de camera’s maar ze genieten duidelijk van het zonnetje op hun lijf!

Vergis je niet: een nijlpaard ziet er misschien sloom en vreedzaam uit, maar het is het gevaarlijkste dier van Afrika! Dat heeft met twee dingen te maken: het gewicht (gemiddeld 1500kg!) en de gigantische kaken, die sterk genoeg zijn om een krokodil in tweeën te bijten. Bovendien zijn ze verrassend snel, ze kunnen wel 40 kilometer per uur lopen. Gelukkig hoeven we ons geen zorgen te maken: overdag komen ze namelijk amper het water uit. Het nijlpaard is zo’n beest waar je niet naast kan kijken. Tenzij hij je geniepig vanuit het water bespioneert, de sloeber. 

De nijlpaarden liggen meestal in groepjes bij elkaar. Nu zijn er ook kleintjes bij. Een nijlpaard is ongeveer acht maanden drachtig. Moeders verlaten vaak tijdelijk de groep om op een veilige plek te bevallen, meestal in ondiep water. En hoe bijzonder: het kalf drinkt melk onder water! Daarbij sluit het automatisch zijn neus en oren, zodat er geen water naar binnen komt. Bij de geboorte weegt het beest al 50 kg! De kleintjes zien er echt mega schattig uit. 

Van dichtbij zien we deze uiterst gevaarlijke dieren hun grote bek wagenwijd opentrekken. Ze willen ons duidelijk imponeren met die gigantische slagtanden. Daar wil je je hoofd niet tussen krijgen! Ook de allerkleinste wil even de mama nadoen en opent stoer zijn bek. Die tandjes moeten nog een beetje groeien.  Het typische gegrom en gesnuif vinden we super grappig. Terwijl de nijlpaarden vlak bij de boot zwemmen, genieten wij van hen en van de omgeving.

De nijlpaarden blijven minuten lang dicht bij de boot en kijken ons van een afstandje aan. Alleen hun ogen en minuscule oortjes steken uit boven het water, als periscopen van onderzeeboten of de kleine topjes van reusachtige ijsbergen onder water.Volgens onze kapitein die een beetje lijkt op Crocodile Dundee, komt er dagelijks zo’n 60.000 kg nijlpaardenontlasting in de rivier! En wie vaart daar wel bij? De garnalen! Het is een wonder dat er buiten Veronique niemand ziek is geworden van die roze beestjes vol nijlpaarden stront die we gisteren verorberd hebben.

Ondanks het grote aantal krokodillen, zien we er geen enkele. Ze zijn duidelijk allemaal met vakantie. Het is heerlijk zonnig en we hebben een grandioze middag, lekker rustig om ons heen kijken, beetje luieren, genieten van de zon, van de dieren, goede leuke uitleg door de schipper. De reis wisselt eigenlijk tot nu toe van dag tot dag enorm af.

Terwijl we de nijlpaarden blijven gadeslaan, zakt de zon tussen het riet aan de oever. Ze wordt mooi weerspiegeld in het roerloze wateroppervlak. Zodra het gaat schemeren, nemen de geluiden de ether over. Honderden soorten vogels laten zich opeens nog duidelijker horen.

Rond 7 uur gaan we terug eten in hetzelfde restaurant van gisteren. Deze keer krijgen we een reuze kip brochette met frietjes en groenten. Tania gaat na het avondeten nog op nijlpaarden jacht door de straten van St Lucia, maar ik kruip al lekker onder de wol.