Garderen zandsculpturen - Nijmegen

We checken uit rond 10 uur want vandaag is ons laatste dagje in de Veluwe aangebroken. Dicht bij ons logeeradresje ligt Garderen waar ieder jaar zandsculpturen tentoongesteld worden. We twijfelen eerst nog of we er wel zouden stoppen, maar vermits in de meeste steden van Nederland op maandag alles maar in de namiddag open gaat, besluiten we gewoon even een kijkje te gaan nemen. Iets dat we ons niet beklagen! Het thema voor 2026 is het Romeinse Rijk in Zand. De ingang zelf is al prachtig. Deze leidt naar een beeldentuin met houten sculpturen.

Achter de beeldentuin ligt het domein met de zandsculpturen. We betalen 15€ inkom en vinden dat initieel best wel veel, maar eenmaal binnen, begrijpen we de toegangsprijs volkomen. Het is hier ongelofelijk groot en de sculpturen zijn werkelijk prachtig. Het werk dat hierin gestoken werd, is immens. Al die prachtige details, we komen ogen te kort.

De sculpturen vertellen over het dagelijks leven in Rome, de legendarische veldslagen, het vermaak in het Colosseum en de geniale bouwkunst van aquaducten en wegen. We worden meegenomen naar de tijd van de gladiatoren, keizers en grootse bouwwerken. We staan oog in oog met Julius Caesar, Marcus Aurelius en andere historische figuren die hun stempel drukten op de geschiedenis. Ieder jaar kunnen bezoekers genieten van 9 maanden zandkunst. Daarna wordt alles afgebroken en beginnen ze opnieuw.

Het speciale zand wordt los gestort en in houten bekistingen laagje voor laagje aangestampt. Daarna worden de bekistingen gestapeld tot het volume bereikt is. Wanneer de bekisting verwijderd wordt, zetten de Internationale zandkunstenaars de grote lijnen van het ontwerp op het zand en scheppen ze de ruwe vormen in het blok. Daarna pas gaan ze detailleren en komen de kunstwerken tot leven. Wanneer het sculptuur klaar is, wordt er een laagje lijm overheen gespoten ter bescherming. 

Het parcours loopt zowel door de mooie tuin als via aangelegde paden binnen in een grote hal. Ook de aankleding is prachtig en volledig in Romeinse stijl. Overal zijn er Romeinse zuilen te zien die ook volledig in zand zijn opgetrokken. Borden met waarschuwingen dat we de kunstwerken niet mogen aanraken staan subtiel opgesteld, want de materie is natuurlijk heel kwetsbaar. Hier en daar is er dan ook al wel wat zand verdwenen, want alles staat hier al opgesteld sinds eind maart. De zandsculpturen zijn nog te bezichtigen tot begin januari.

Aan het eind van de tentoonstelling kijken we nog naar een film over hoe alles hier tot stand is gekomen. We denken dat dit het einde is, maar niets is minder waar. Daarna zijn er nog enkele zalen waar de mooiste stukken van vorig jaar tentoongesteld worden. Het thema in 2025 was Amsterdam. We dachten even snel binnen en buiten te lopen, maar wanneer we op de klok kijken, zien we dat we hier maar liefst 2,5 uur hebben rondgelopen. We zijn heel blij dat we vanmorgen toch beslist hebben om te stoppen.

Het is middag voorbij en we rijden verder naar Nijmegen, waar we gaan lunchen. Dat houdt best wel wat in want ik ben zoals steeds wel een beetje moeilijk. Overal zijn er wel kroketten, maar die heb ik gisteren al gegeten. Op de lunchkaarten staan meestal zo’n vreemde dingen in Nederland. Na een stoelendans bij 3 etablissementen, eindigen we ergens op een terras waar ze wel lekkere dingen hebben. Na de lunch kuieren we nog wat door de smalle straatje die bol staan van de vintage winkeltjes. Veel tweedehandswinkeltjes en muziekwinkels waar ze nog veel vinyl platen verkopen. Yves kan er zijn hartje ophalen!

Hoog boven alles, in het historisch centrum, steekt de Stevenskerk uit. Het is letterlijk het hart van de stad. Binnen is het gebouw nog indrukwekkender met zijn ranke zuilen en het monumentale königorgel. Het zonlicht valt door de gotische ramen naar binnen. In de steegjes zien we ook af en toe wat mooie graffiti. Rond half 6 rijden we terug naar huis.

Landgoed Schovenhorst Putten - Floraria Voorthuizen

Vandaag is het mooi weer dus besluiten we onze wandelschoenen aan te trekken en een uitgestrekt bos uit te zoeken. Landgoed Schovenhorst wordt ook wel het mooiste geheim van Putten genoemd. Dit oude landgoed is ontstaan in 1848. Bekendheid heeft dit landgoed gekregen door haar vijf bomentuinen, die in de 19e en 20e eeuw zijn ontstaan. We parkeren de auto en starten met de middelste wandeling van 7,9 km. Hiervoor moeten we de rode pijlen volgen. Het bos is fijn om te (ver)dwalen en dat lukt ons al na amper een half uur. Op een paaltje zien we twee rode pijlen, rechtdoor en rechts. We kiezen de weg rechtdoor maar aan het eind van de bosweg staat er niets meer van rode pijlen. Twee dames die voor ons wandelen, staan ook wat rond te draaien. We besluiten dan maar op onze stappen terug te keren. 

Al snel pikken we de wandeling weer op en de komende 5 km zien we regelmatig rode pijlen. We zitten dus op de juiste weg. De 2 dames komen we niet meer tegen. Langs stille paadjes ontdekken we het prachtige bos dat vol staat met douglassparren en paddenstoelen. Geen rode met witte stippen, helaas. Na een tijdje uit Sofie haar twijfels over de weg die we inslaan. Volgens haar plan lopen we helemaal de verkeerde kant uit. We willen graag naar de Bostoren en die staat aan de andere kant, zegt ze. 

Vermits Sofie meestal gelijk heeft, draaien we om en volgen we het pad dat volgens haar naar de toren leidt. Plots staan we onderaan de indrukwekkende en bijzondere wentelende spiegelende toren met meerdere uitkijkplatforms. De Bostoren, een 40 meter hoge uitkijktoren die midden in deze groene en bosachtige omgeving staat en maar liefst 235 treden telt, is echter gesloten. Yves is opgelucht want hij zag het niet echt zitten om naar boven te klimmen. Sofie en ik zijn teleurgesteld want wij keken er echt naar uit dit architectonisch hoogstandje te beklimmen. 

Ondertussen is het lunchtijd dus wandelen we verder naar Brasserie Schovenhorst. We genieten op het terras van een lekkere maaltijd. Daarna kuieren we nog even door de Kleine Pinetum. Na enkele stappen, botsen we echter op een bord waarop staat dat we een andere weg moeten nemen vanwege een ceremonie die er zou plaatsvinden. We horen of zien niets, dus besluiten we toch verder te gaan want dat is de kortste weg terug naar de auto.We rijden terug naar Voorthuizen en besluiten in het dorp nog even te stoppen om de praalwagens van het Floralia Bloemencorso Festijn te bewonderen. Gisteren ging de stoet door de straten, maar vandaag staan ze allemaal opgesteld op het marktplein. Het zijn prachtige creaties die met zorg en precisie opgebouwd zijn uit duizenden bloemen. Gelukkig is het er nu niet zo druk. 

In de late namiddag gaandeweg terug naar ons huisje want Sofie wil graag nog even gaan zwemmen. ‘S Avonds eten we gewoon een soepje met brood en kijken we naar de verraders.