Safari in Krugerpark

‘The African bush is a symphony of sights and sounds that soothe the soul’

Het was weer een rustige, goede nacht. Toch een beetje wakker gelegen van het feit dat de oplader van mijn camera stuk is. Ik heb weliswaar twee volle batterijen bij, maar ik weet uit ondervinding dat die snel leeg geraken. Vandaag gaan we op safari, maar omdat het gisteren zo’n lange dag was, werd er besloten om niet al te vroeg te vertrekken. Om 7 uur ontbijten we en om kwart voor 8 vertrekt de bus richting het Kruger National Park, zonder twijfel één van de beroemdste wildparken ter wereld en het kroonjuweel van Zuid-Afrika.  Het park is maar liefst 322 km lang en gemiddeld 65 km breed en zou één van de hoogtepunten van de reis moeten worden. Spannend! We hopen vandaag al de big five te spotten: neushoorn, buffel, olifant, luipaard en leeuw. Het is een vreemd concept dat er tijdens een safari slecht 5 diersoorten zijn waarop de toeristen zich concentreren. Het zit in de menselijke aard om juist datgene te willen wat moeilijker te verkrijgen is. Aan de hype van de big 5 valt dus niet te ontkomen. Hugo verzekert ons dat hij alle dieren persoonlijk gebeld heeft en dat ze er zullen zijn.

Eenmaal aangekomen, verdelen we ons over 2 jeeps. Wij delen er eentje met Veronique, Rudi en Greet, Mieke en John, Jan en Lies. Het avontuur begint hier op de meest magische plek! ‘Het luipaard hebben we al gehad’, roept Mieke, wanneer er een dame in luipaardbroek voorbij komt. ‘Dat is waarschijnlijk die naar wie Hugo eerst heeft gebeld’. We wish!

Het is een open jeep en zodra we beginnen te rijden is het toch best koud, want het regent! Ik weet al dat ik niet zo'n beste spotter ben, zelfs over olifanten moet ik bijna struikelen voordat ze me opvallen, maar ik ben er gerust in dat dit gecompenseerd zal worden door onze ranger, die luistert naar de naam Tulani. Zijn eerste woorden zijn niet geruststellend: ‘Er is te veel regen gevallen de afgelopen dagen dus we kunnen enkel op de hoofdweg blijven, de kleinere off road wegen zijn afgesloten.’

Het moment dat je voor het eerst met de safaritruck de weidse savanne inrijdt, is onbeschrijflijk. Je kan een speld horen vallen. Iedereen is alert, aan het speuren. Oren en ogen gespitst. Gaan we iets zien? En wanneer dan? De hele Big Five? De Afrikaanse wildparken barsten van het leven, dus we weten dat we veel moois gaan zien. Aan de andere kant: de natuur is soms onvoorspelbaar. Tania laat mij aan de kant zitten, want ze rekent op mij voor de foto’s. John merkt droog op dat er geen garanties zijn met eentje waarvan de batterij plat is (is gelukkig nog niet het geval) en eentje die gedronken heeft (geen idee of hij het over zichzelf heeft of over iemand anders). Soms wordt ons geduld op de proef gesteld. Maar wie bereid is te wachten, wordt zeker beloond, daar gaan we van uit.

Het start met impala’s, meer impala’s en dan enkele tientallen impala’s. Het zijn wel schattige beestjes met de zwarte M op hun achterste. Impala’s zijn de McDonald’s van de bush voor de leeuwen en de hyena’s. Ze zijn talrijk maar een gemakkelijke prooi voor de roofdieren. 

Vanuit onze safaritruck zien we de beroemde beelden uit de natuurdocumentaires met onze eigen ogen, zeker wanneer een kudde olifanten de weg oversteekt. Wat is zo’n beest toch majestueus. We letten goed op de signalen zoals oren die langdurig gespreid worden gehouden, trompetteren, met de poten stampen en het schudden van de kop: dit zijn allemaal tekenen dat de olifant niet echt op zijn gemak is. Ze lijken zich echter niet aan ons te storen. Mensen vragen zich vaak af waarom de dieren nooit mensen aanvallen, ook al zijn de voertuigen niet afgeschermd. Welnu, de dieren zien het voertuig – inclusief de inzittenden – als één groot wezen. Als je echter uit de auto stapt, ligt dat anders.

Je zou denken dat de gids alert is op sporen, geluiden en geuren maar de onze is doof en blind, althans zo lijkt het wel. Niets merkt hij op. Gelukkig hebben we Veronique. Geef die vrouw een medaille! Als ze haar job als verpleegkundige beu is, kan ze zo aan de slag in een safaripark. Meer dan eens roept ze van op de achterbank dat ze iets gespot heeft. Ondertussen is de regen gelukkig gestopt, wat het spotten toch iets gemakkelijker maakt. Hoog op mijn verlanglijstje staan wilde honden, het meest bedreigde zoogdier van Afrika. Er zijn er nog maar 5000, waarvan er 300 in Kruger leven. Maar Kruger is groot, heel groot. Dus het is erg moeilijk om ze te zien. Maar, geluk is voor aardige mensen! Plots zien we een hele kudde, vrij dicht bij de weg. Ondanks hun kleine formaat zijn het bijzonder kundige jagers die alles in groepsverband ondernemen. Met deze ‘samen sta je sterker’-filosofie zijn ze zelfs in staat om op grote dieren zoals koedoes te jagen. Dat gaat alleen niet vanzelf: wilde honden moeten hun prooi gemiddeld 2km achtervolgen, waarbij ze voortdurend kleine verwondingen aanbrengen. Maar met deze uitputtende tactiek zijn het wel de succesvolste jagers van de savanne. Mijn hart maakt een sprongetje!

Op een takje zit een uitgeregende koningsdrongo, ook wel mikstertbyvanger genoemd. De vogel heeft glanzende, zwarte veren en een diepgewortelde staart. Vanop een tak jaagt hij op insecten. Speciaal aan dit vogeltje is dat hij het geluid van andere vogels kan nadoen om zo voedsel te stelen. 

Al gauw zien we ook giraffen (kameelpaard) aan hun ontbijt. Zo’n giraf, is eigenlijk een prachtig beest met haar volumineuze wimpers waar elke vrouw naar snakt, paradeert ze voorbij de jeep.

De landschappen alleen al zijn schitterend, maar de dieren die we zien maken het Afrika-gevoel wel compleet. In een grote poel liggen verschillende grote en kleine nijlpaarden, oftewel ‘rivierperden’. We zien hun oogjes net boven het wateroppervlak uitsteken en ik heb het gevoel dat ze ons echt aankijken.

Laat je door niemand wijsmaken dat hyena's lelijk zijn. Ik vind ze geweldig. We passeren zo’n harige superster terwijl ze gewoon langs de auto’s op de weg slentert. Ze kijkt ons recht in de ogen.  ‘Do you think I’m pretty’, lijkt ze te vragen. Hyenas jagen vaak op langzame dieren en bijten net zo lang tot de prooi doodbloedt of overlijdt aan shock.

Tijdens elke safari begin ik te negotiëren met het universum: alstublieft slechts één luipaard graag. Na een tijdje vraag ik me af of de luipaarden zich verslapen hebben, want ze zijn duidelijk niet op de hoogte dat ze er nu moesten zijn. En dan trapt Tulani plots hard op de gas en scheurt er met hoge snelheid vandoor. Er ontstaat onrust in de truck, geroezemoes. Iedereen is maar met één ding bezig, namelijk met de vraag: ‘waar rijden we naartoe, welk beest gaan we zien?’ Het blijkt een groep cheeta’s, de snelste landdieren ter wereld, met een pieksnelheid van 110 km/u. Desondanks zijn ze geen onderdeel van de ‘big five’. Wat ons betreft onterecht: want alhoewel de slanke cheeta’s niet zo sterk en beestachtig zijn als bijvoorbeeld het luipaard, is het toch erg bijzonder om er één te zien. Zeker hier, want er zijn er maar een 250 in het park. Om zo snel te kunnen rennen zijn cheeta’s extreem licht en slank. Ondanks een schouderhoogte van bijna een meter en een lengte van anderhalve meter, wegen ze maar 21 tot 70 kilo! Dat maakt ze erg fragiel, vandaar dat ze regelmatig bejaagd worden door leeuwen. We zien de majestueuzen dieren lopen op de vlakte. Met sierlijke bewegingen verdwijnen ze in de struiken. Het is een moment om nooit te vergeten.

Het Krugerpark is enorm groot en het landschap kan per locatie sterk verschillen dus we verwachten niet dat we alles tijdens dit eerste bezoek zullen kunnen zien, maar onze dag kan nu al niet meer stuk. Vooral Tania is in haar nopjes.  Zeker wanneer we ook nog een grote koedoe zien. Misschien wel één van de mooiste dieren van het Krugerpark. Niet voor niets is zijn silhouet hét symbool van Zuid-Afrika’s nationale parken. De sierlijke gekrulde hoorns, de stevige schouders en de nobele blik maken dit dier tot één van de bijzonderste dieren om te spotten tijdens een safari. Ze vallen nauwelijks op in de bosrijke natuur vanwege hun grijzige vacht voorzien van dunne witte strepen. Ze hebben ook een opvallende witte vlek tussen de ogen.

De eerste opwinding bij het zien van impala’s en giraffen ebt snel weg na het tweeënvijftigste exemplaar. Na een tijdje rijden we erlangs alsof het doodgewone eekhoorns zijn en wordt er niet meer gestopt. De helmparelhoen is een veel voorkomende vogel in Afrika. Te herkennen aan zijn donkere met witte stippen bezaaide verenkleed en zijn opvallende blauwe en rode kop met hoornachtige helmstructuur. Grappige vogels zijn het want hun kop lijkt veel te klein tegenover hun bolvormige lichaam.

Aan klein en middelgroot wild geen gebrek, maar we willen leeuwen zien. Plots horen we onze ranger zeggen dat ze er zijn. Er staan al meerdere jeeps aan te schuiven. Mieke ziet ze door haar lens en Tania door de verrekijker. Koning leeuw blijft echter onzichtbaar voor mij. Toch een beetje balen! Als grap zet ik de foto die ik van de leeuw in Sibuya heb genomen, in de groepschat met de woorden ‘perfect Shot!’. Sommige groepsleden van de andere jeep, zijn er even mee weg. Gelukkig zien we nog een nyala, voor mij één van de mooiste dieren met hun leuke patronen en pyjamabroekje. Dat zat jammer genoeg verstopt in het struikgewas. 

Hakuna Matata! Sommige momenten voelen echt alsof ik in mijn favoriete Disneyfilm ben beland. Heerlijke Leeuwenkoning-vibes wanneer we Pumbaa tegenkomen, het lieflijke wrattenzwijn. Nou ja lieflijk is het eigenlijk niet maar als je de film hebt gezien, kan je er toch enigszins sympathie voor opbrengen. ‘My Bucket list just got an upgrade!’ Hij komt even snel gedag zeggen en loopt dan met een knorrend geluid weg om meer insecten voor de lunch te zoeken. 

Ook wij gaan lunchen en krijgen hiervoor 3 kwartier. Niet al te lang, zo blijkt want er is maar één snackbar en echt vooruit gaat het niet. We hebben echter honger (het is al 2 uur in de namiddag) en gaan dus in de rij staan en trachten geduld uit te oefenen. Hier aan het water zitten prachtige vogeltjes, met opvallende heldere oranje ogen en een metaalachtige glanzende blauwgroene vacht, die verandert in het licht. Het blijkt de roodschouderglansspreeuw te zijn. 

We stappen om 3 uur terug de jeep in. Dan begint het opnieuw te regenen en dat in combinatie met de hevige wind, zorgt ervoor dat er best wat gezucht wordt. Gelukkig spotten we nog wat zebra’s. Van dichtbij zijn ze verrassend mooi, met hun merkwaardige, stijve, korte manen en hun kenmerkende strepenpatroon. Deze dieren laten mijn hart alweer smelten. De strepen van zebra's hebben verschillende functies, waarvan temperatuurregulatie de belangrijkste is. Het wit helpt het licht te weerkaatsen tijdens de heetste momenten van de dag, terwijl het zwart helpt om 's nachts warmte op te nemen. Een typische vraag van de gidsen: Zijn zebra's wit met zwarte strepen of zwart met witte strepen? Onze gids doet echter geen moeite om ons iets bij te leren. Ik weet het antwoord op die vraag natuurlijk al van vorig jaar. Scheer je de vacht weg dan zie je dat de zebra van nature zwart is.

We passeren ook nog wat aapjes. In de bomen zien we velvet aapjes met hun grijze vacht en kenmerkend zwart gezichtje. Schattige beestjes vind ik zelf. Langs de weg zien we een eenzame baviaan met zijn langwerpige, haarloze, donkere snuit. Hij ziet er iets angstaanjagender uit dan de kleine aap van daarnet, met zijn diepliggende ogen en alerte blik. Wat verderop nog een grote groep bavianen met jonkies. Deze rusten met hun hoofdje tegen de borst van de moeder aan. We zien de liefdevolle en sterke band tussen moeder en kind. Ze leren ons ook wel wat slechte manieren, laten hun bloot gat zien en bedrijven de liefde voor onze ogen. En dat op de openbare weg! We moeten even wachten alvorens we ze kunnen passeren. 

Last but not least zien we opnieuw een hyena, met kleintjes deze keer. De pasgeboren welpen hebben een egale donkerbruine vacht. Pas na een tijdje krijgen ze hun kenmerkende gevlekte lichte vacht. Ze drinken tot wel 12 tot 16 maanden melk bij de moeder, zelfs wanneer ze al volwassen tanden hebben. Perfecte afsluiter van een perfecte dag. Deze nemen ze ons niet meer af! Rond 4 uur rijden we terug naar de uitgang van het park. Ondanks de regen, was het een bijzonder geslaagd dagje wild spotten.