Leeuwarden - Overzet naar Ameland

We hebben heerlijk geslapen in het uitstekende bed, alleen waren we vroeg wakker vanwege de lichtinval. Bij het opkomen van de zon, werd de volledige kamer verlicht en dat ben ik niet gewoon. Om 8 uur zijn we dan ook gewassen en gestreken en klaar om te vertrekken. Ontbijt hebben we hier niet gekregen ondanks dat het een B&B genoemd wordt. Dat persoonlijke contact is het enige wat we hier hebben gemist. 

Vandaag gaan we andermaal Leeuwarden ontdekken, de stad met de vele bijnamen: Liwwadden, Leewadden, Ljouwert, Luwt of Lintwarde. Initieel wilden we de auto laten staan, maar in de kamer lag een parkeerschijf wat ons deed vermoeden dat dit in de straat van toepassing is. We kunnen het niet vragen, dus nemen we geen risico en rijden naar een parking in het centrum. Onderweg trekken 2 glazen koepels onze aandacht. Ze staan op het terrein van de watercampus, een onderzoeksinstelling met kennis op het gebied van watertechnologie. Het gebouw zelf is prachtig van architectuur. De houten latten weerspiegelen de stroming van het water. Rondom een mooie vijver en enkele glazen koepels.

Eenmaal in het centrum besluiten we eerst te gaan eten bij Anne & Max, een heerlijke plek om de stad langzaam te zien ontwaken bij de geur van verse koffie (al drinken wij wel thee). We kiezen beiden een ander ontbijtje en proeven van elkaar. Alles is hier even lekker: heerlijke croissants zoals in Parijs, vers gebakken brood met paprika spread, yoghurt met granola en fruit, omelette met bacon en vers geperst fruitsap. We houden van de gemoedelijke sfeer hier en de dame die ons bedient, is super vriendelijk,  

De Friese hoofdstad Leeuwarden heeft het eigenlijk allemaal: schattige straatjes, mooie grachten, leuke restaurants en fijne musea. Toch wordt de stad nog veel te vaak overgeslagen. Zonde! Het is echt een prachtige historische stad met maar liefst twee oude paleizen: Het stadhouderlijk hof en het Princessehof. Dit laatste dateert uit de 18de-eeuw. Hier is een keramiekmuseum gevestigd, met niet alleen saaie borden, maar met allerlei bijzondere keramiek! We besluiten, zolang het niet regent, de wandeling verder te zetten. Onderweg komen we een Fries echtpaar tegen met een groep toeristen. Ze poseren graag voor de foto.

De Prinsentuin werd aangelegd op het bastion dat de Spanjaarden uit de stad moest houden. Het is eigenlijk een prachtig park en een oase van rust. Het werd in 1648 aangelegd ter ere van het einde van de Tachtigjarige oorlog. Het was 150 jaar lang een privétuin totdat het door koning Willem I voor het publiek werd geopend. De vijver zit vol met kikkerdril, dus de kikkers zien hier geen hand voor ogen. We passeren de prachtige haven waar het in de zomer zeker leuk vertoeven is, maar nu is het toch wat frisjes om te gaan varen.

We wandelen verder naar het Raadhuisplein, waar de Wilhelminaboom staat. Dit is een grote lindeboom met een cirkelvormig hek eromheen die in 1898 werd geplant ter ere van Koningin Wilhelmina. Op het plein prijkt het stadhuis van Leeuwarden dat dateert uit 1715. Het is een indrukwekkend bouwwerk in classicistische barokstijl met op het dak een carillon met maar liefst 39 klokken.  

Leeuwarden kent vele hofjes waar je kan ontsnappen uit de drukte van de stad. Het gasthuiscomplex Sint Antonygasthuis heeft een prachtige tuin met 2 prieeltjes. Het achterste was voor de rijke mensen, het voorste voor de minder bedeelden. Wat is het hier mooi wonen. We houden echt van die prachtige Hollandse stijl, kleine huisjes met een voortuintje gevuld met veel bloemen. De gouden regen staat hier al prachtig in bloei.

We passeren het geboortehuis van Mata Hari, een beroemde – of beruchte – vrouw uit de Friese geschiedenis. Na een beetje een onstuimige jeugd, belandde ze met haar echtgenoot in Nederlands-Indië. Hier kwam ze in aanraking met de Indische cultuur en exotische dansen. Terug in Europa heeft ze in veel verschillende steden opgetreden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd ze door zowel de Fransen als de Duitsers beschuldigd van spionage en daarom is ze door de Fransen geëxecuteerd. Het is tot op de dag van vandaag nog altijd onduidelijk of ze wel echt spion was, waardoor er nog altijd veel over haar te doen is. In het geboortehuis is nu weer een hoeden- en pettenwinkel gevestigd zoals haar vader daar ooit had. Aan een van de grachten staat er een standbeeld van haar. Ondertussen lopen we in de voormalige Joodse buurt. Van de ruim 600 Joodse Leeuwarders vermoordden de Nazi’s er 500. 

De Jacobijner kerk is het oudste gebouw van Leeuwarden en werd oorspronkelijk gebouwd als onderdeel van een in 1245 gesticht klooster. Een eeuw later werd de kerk door een brand beschadigd, maar gelukkig werd de kerk in haar oude glorie hersteld. Heel vreemd dat alle kerken hier gesloten zijn. De tweede kerk die we op onze wandeltocht tegenkomen is de Sint-Bonifatiuskerk. Deze rooms-katholieke kerk is al een oude dame: ze stamt uit het eind van de negentiende eeuw. De kerk valt vooral op door haar hoge houten spits. Helaas sneuvelde deze in een zware storm in 1976. Gelukkig besloot men deze te herbouwen in de originele stijl en prijkt sinds 1980 de huidige spits boven op de kerk.

De Kanselarij is een van de mooiste gebouwen van de stad. Het behoort tot de belangrijkste en best bewaarde voorbeelden van niet-kerkelijke baksteen gotiek in de noordelijke Nederlanden, met enkele renaissance toevoegingen. Even verderop ligt de Blokhuispoort, de voormalige stadsgevangenis van Leeuwarden. Nu is het een museum waar we meer te weten komen over hoe het dagelijkse leven van de gevangen eruitzag. In het complex bevinden zich ook enkele kleine winkeltjes, eigenzinnige start-ups, galerijen en restaurantjes. Het is een intrigerende plek waar we toch wel wat tijd doorbrengen. We vinden het een prachtige invulling van het oude gebouw.

Terug buiten, kuieren we door de mooie straatjes en komen hier heel wat coffeeshops tegen met namen zoals ‘Relax’ of ‘7th heaven’. Heel toepasselijk! We hoeven niet binnen te gaan want ook op straat ruiken we de zoete geur overal. De Waag was een van de belangrijkste plekken van Leeuwarden voor handelaars en kooplieden, want hier werden de goederen in de 16^de eeuw gewogen en gemeten. De Waag staat er al sinds 1483, maar het huidige huis dateert van rond 1590. Het vaakst werden hier zuivelproducten gewogen, vooral boter. Die werden dan in grote hoeveelheden op de wekelijkse marktdagen aan de man gebracht.

We passeren bij House of taste, waar we tal van Friese streekproducten kunnen kopen! Van een grote collectie Friese bieren, likeuren en wijn tot kaas, droge worst, jam, koekjes en andere heerlijke producten die uit de provincie komen. Het is alleen al bijzonder om te zien hoeveel heerlijke streekproducten er in Friesland gemaakt worden. En natuurlijk leuk voor een aandenken aan ons weekendje Leeuwarden. Bij de ‘Grutterswinkel’, een oud Fries winkeltje, verkopen ze heel wat soorten drop en laat dat nu iets zijn wat Dee Dee graag lust. Oranjekoek verkopen ze hier ook maar we zitten nog vol van de carrotcake en de sconesdus die gaan we later proeven. Vreemd wel dat de oranjekoek bedekt is met een roos laagje ipv oranje. Misschien was de kleurstof op?

Om 17u15 uur nemen we de veerboot naar één van de kleinere Waddeneilanden, namelijk Ameland, een eiland vol natuur, rust, ruimte, culinaire genoegens en kunst. We rijden een half uurtje naar Holwert waar we met de auto de veerboot op kunnen. We hebben vooraf tickets geboekt online.  Enkele minuten later vaart de veerboot uit in de richting van Ameland. We komen letterlijk ‘los’ van het vasteland. Vanaf het bovendek zien we Holwerd kleiner worden. Aahhh, onze longen vullen zich meteen met verse zeelucht.

De overtocht naar Ameland duurt vijftig minuten want we hebben de gewone veerdienst. De sneldienst doet er maar 25 min over maar die was al volgeboekt. Na een uurtje zien we het eiland al opdoemen. Rond iets na 6 meert de veerboot de Sier aan bij de pier op Ameland in Nes. Back to basic! Rust. Echte rust. In onze doorgedraaide wereld is het soms ver te zoeken. Maar op dit Waddeneiland is dat anders. Enkele eenzame fietsers trotseren de wind, schapen en paarden staan gezapig te grazen in de weilanden. Het is duidelijk te zien dat de fiets het favoriete vervoermiddel is op Ameland. Overal zien we fietsverhuurbedrijven. Wij rijden aan de andere zijde het dorpje weer uit.  We hebben een appartementje geboekt met uitzicht op de buitenwijken van Hollum maar toch dicht bij het centrum. Sunset Apartments noemt ons onderkomen. Vanuit een van de authentieke straatjes van Hollum stappen we zó onze sfeervolle studio binnen. Wat meteen opvalt is het gevoel van ruimte. Het uitzicht vanuit het appartement is prachtig.