Vloethemveld - Aartrijcke

Super lekker geslapen, zoals altijd. De schaapjes maken ons wakker met zacht geblaat. Na ons ontbijt mogen we met Achiel weer de stal in om de lammeren te voeden. Gisterennacht is er nog een schaap bevallen van een vierling. Twee zaten echter verstrikt in de vliezen en hebben het niet overleefd. De andere twee staan al op hun wankele pootjes te drinken bij hun moeder. Aan hun lijfje zien we nog de restanten van de bevalling. In het hok ernaast zitten de lammetjes die 2 dagen oud zijn. Zij staan al zeer stevig op hun pootjes en huppelen vrolijk rond. Hun vacht is al mooi wit terwijl de vacht van de anderen nog wat grijzig is. Achtereenvolgens geven we de kleine lammetjes de fles. 

We rijden naar Jabbeke voor de wandeling ‘de ronde van Vloethemveld’ en deze bestaat zoals de naam doet vermoeden uit een ronde door het natuur- en erfgoedgebied Vloethemveld.  Het is een gevarieerd gebied met bos, heide, graslanden en waterplassen van maar liefst 365 hectare. Het ideale decor voor een ontspannende wandeling dus. We horen de vogeltjes fluiten en we genieten van de rust en de schoonheid van de natuur. Verstillen, vertragen en veel babbelen met elkaar, heerlijk! Poelen herbergen een schat aan biodiversiteit, denk maar aan verschillende amfibieën zoals salamanders, kikkers en padden. De omgeving nodigt uit om te connecteren met de omgeving. Hier adem je vol en ruik je het groen. Alleen al het staren naar die boomkruinen boven ons, geeft rust.

Onderweg komen we enkele open plekken tegen waar een speelbos werd aangelegd. Deze worden aangegeven door mooi uitgesneden boomstronken. In Vloethemveld lag een groot munitiedepot waar de munitie na wereldoorlog I werd bewaard en ontmanteld. Heel wat mannen hebben hier hun legerdienst gedaan. Bij de Heidetoren houden we even halt om de hoogte in te gaan. Het ontwerp is gebaseerd op een wachttoren van het krijgsgevangenkamp. Helemaal boven hebben we een verrassend mooi uitzicht op het stiltegebied. Hier zijn de munitiegebouwtjes afgebroken en is de natuur hersteld. 

Na een wandeling van 7,5 km komen we terug aan de auto. We hebben er 10000 stappen opzitten en dat voel ik aan mijn hiel. De stekende pijn laat me weten dat het genoeg is geweest. Toch rijden we nog even naar het Koetshuis bij het kasteel van Aartrijcke want we hebben nu wel een drankje verdiend. De wandeling door het prachtige park kan er nog net bij. De krokussen staan hier al volop in bloei en de eendjes zwemmen moeder eend achterna in de grote, prachtige vijver. Eigenlijk hebben we na ons drankje nog zin in een pannenkoek maar dat blijkt hier niet mogelijk. Daarom rijden we nog even naar ‘bistro drie koningen’, waar we maar liefst twee verse pannenkoeken met kinnekessuiker verorberen. 

Rond vier uur rijden we terug naar Artiriacumhoeve waar we nog wat chillen in de veranda. Achter glas is het lekker warm. De schaapjes krijgen weer het zot en beginnen achter elkaar te huppelen van links naar rechts in de wei, een tafereel dat zich iedere avond voordoet rond een uur of vijf. S’ Avonds worden we door Paula culinair verwend met een heerlijke pasta.

Kortrijk - Roesbrugge

Vandaag trekken Ann en ik naar de westhoek om te gaan pottenbakken. Ja jullie horen het goed, we gaan artistiek aan de slag op het platteland.  De try out start pas om 2 uur dus besluiten we eerst naar Kortrijk te rijden om daar alvast te lunchen. Na twee uurtjes rijden, arriveren we rond 10 uur in de stad die gedomineerd wordt door de Leie. We parkeren in de K parking, het grote shoppingcenter van Kortrijk. Veel valt er niet te beleven dus wandelen we al snel door de stad in de richting van het water. Aan de Bruultorens is het nog lekker rustig want heel Kortrijk zit in de kerk. Toen we er passeerden stond er een rij van wel 100 m lang. De man of vrouw waar ze vandaag afscheid van nemen, moet wel iemand belangrijk zijn geweest voor de stad. We lunchen bij Mr. Spaghetti waar ze vandaag een wedstrijd houden: binnen de 30 minuten, 2 kg 300 spaghetti bolonaise naar binnen spelen. Lukt dat, dan krijg je de spaghetti gratis en staat je naam op de wall of fame voor de eeuwigheid. Lukt het niet, moet je alsnog 30 euro betalen bovenop de misselijkheid die je dan hoogstwaarschijnlijk voelt. Wij houden het bij een normale portie.

Om 12u30 stappen we terug in de auto en rijden we naar Roesbrugge.  We arriveren rond half 2 bij Stefan’s Pottery waar Stefan ons met een beetje tegenzin opwacht. We zijn een half uurtje te vroeg. Rond 2 uur arriveert de derde deelneemster en kunnen we beginnen. We krijgen een beschermpak, een soort overall, een bolletje klei en nemen plaats achter de draaitafel.  Voor mij is het een hernieuwde kennismaking met de draaischijf want ik heb het ooit al eens geprobeerd, maar dat is heel erg lang geleden. Het gevoel dat overheerst is dus een mix van opwinding en anticipatie om het deze keer toch een beetje beter te doen dan de vorige keer. Het pottenbakken is een eeuwenoud, mystiek ambacht, het transformeren van nederige aarde in iets duurzaams en ook al lijkt het eenvoudig dat is het zeker niet. Met pottenbakken gaat het erom de onvoorspelbaarheid te omarmen, te accepteren dat de klei soms een eigen wil heeft. We duiken er dus in met een open geest, klaar om lekker te kliederen. Ja, ik sta te popelen om mijn handen in die klomp klei te steken

Stefan doet het hele proces even voor en dan is het aan ons. De klei moet precies in het midden van de draaischijf geplaatst worden en dat is alvast een uitdaging. Soms staat de klomp klei scheef of raakt hij los. Maar eenmaal het juist zit, kan het draaien beginnen. Het is een fijn gevoel wanneer de klei door onze vingers glijdt. Het voelt zacht en soepel. Af en toe is het bijzonder frustrerend wanneer mijn 'perfecte' potje opnieuw instort. Na de tweede keer sta ik op het punt de hele klomp tegen de muur te gooien, maar in plaats daarvan haal ik diep adem, accepteer de instorting en begin ik opnieuw. Mijn innerlijke perfectionist schreeuwt het uit! Gelukkig is de pottenbakker stand by om te helpen indien nodig. 

Wanneer ik met klei bezig bent, ben ik even in een andere wereld, want ik moet er echt mijn aandacht bijhouden. Even ben ik in het hier en nu en geniet ik van die vochtige, aardse geur. Ook nu weer ben ik opgelucht wanneer de 2 uurtjes voorbij zijn. Het lijkt niet lang maar de gebogen houding zorgt voor spierpijn in mijn hele lijf. We zijn best trots op onze creatie maar jammer genoeg kunnen we de potjes nog niet meenemen naar huis. Deze zijn pas af nadat ze gedroogd, 2 keer gebakken en geglazuurd zijn in een kleur naar keuze. Dat gebeurt in het atelier door de pottenbakker zelf.

Rond 4 uur rijden we naar Paula en Achiel, waar we om 5 uur arriveren. Al bij het openen van de deur krijgt Ann een krop in de keel en worden haar oogjes waterachtig. Ja Achiel lijkt als 2 druppels water op haar papa. Misschien had ik haar dat even moeten laten weten want ze is al redelijk emotioneel de voorbije week. Nadat ze van de eerste schok is bekomen en we samen een glaasje drinken, is ze terug op haar gemak. We kruipen niet al te laat onder de wol. Hopelijk schijnt morgen het zonnetje.