Hoi An - Tra Qué

Ochtend in Hoi An ... een flauw zonnetje schijnt onze kamer binnen, het is dan ook nog maar half 7. Vandaag gaan we per fiets de omgeving verkennen want hier is het toch aanzienlijk rustiger dan in Saigon. Ons ontbijtbuffet geeft ons alvast een wow gevoel! Veel vers fruit voor Annelies, eitjes en spek voor mij - beetje krachtvoer is geen overbodige luxe. Om 8u staat iedereen paraat. Ingesmeerd en beschermd tegen de zon - je ziet Claire ik heb al heel veel plezier aan mijn Peruviaans hoedje beleefd - en met een goed humeur inspecteren we de fietsen. Ze zien er redelijk goed uit dus iedereen tevreden. Andreas vraagt of iedereen zijn zwempak aan heeft. Vraagtekens op ieders gezicht! Nee natuurlijk niet want weten wij veel dat we de zee passeren ... Typisch, in plaats van ons dat vooraf te melden pffff. Iedereen dus terug naar boven om een zwempak aan te trekken. Fabby zwaait ons uit want zij gaat niet mee. Even een moeilijk moment bij het oversteken van de baan want ondanks dat de scooters met niet veel zijn hier, is dat relatief natuurlijk ... Eens we van de drukke baan weg zijn is het puur genieten. We rijden langs het water en zien hier vrouwtjes die garnalen vangen en ze laten drogen. Ook andere visjes worden gedroogd op een soort zeef. Hier aan het water is er al heel veel bedrijvigheid zo 's morgens vroeg. Onze tocht gaat verder door het platteland van Hoi An.

De weg leidt ons langs traditionele woningen en rijstvelden. Af en toe stopt onze gids Han even om ons iets te laten zien. We houden halt bij een vrouwtje dat apennootjes zit te plukken. Niemand van ons wist dat deze onder de grond groeien ... net zoals worteltjes. We hebben dus weeral iets bijgeleerd vandaag! Ik heb geluk, een begraafplaats - ja de meesten kennen mijn lugubere kantje al - dat moet ik van naderbij bekijken. De graven zijn allemaal in vrolijke pastelkleurtjes geverfd en hier dus geen sombere stemming maar eerder een hoopvolle, vrolijke stemming. Wanneer we aan een waterplas voorbij komen staat daar een ventje met een waterbuffel. Tommy mag mee op de rug van het grote beest en geniet met volle teugen.

Het is echt fijn om getuige te zijn van het dagelijkse bestaan van de gewone Vietnamees. Bijna alle huisjes hebben hier een open veranda of 'porch' zoals ze in Amerika zeggen. Hier hangen vaak verschillende vogelkooitjes met kleine vogeltjes. Door een verstrooidheid, dondert mijn fiets op de grond en raakt tijdens de val de zijkant van mijn knie - onmiddellijk een dikke bult en uiteraard wordt dat blauw ... slimmeke slim! In het dorpje Tra Qué, waar voornamelijk groenten en kruiden worden verbouwd, lopen we even door de velden en zien we de boeren werken op het land. Geen enkel sprietje gras of onkruid is er te zien - misschien moet ik zo'n Vietnameeske meenemen naar huis! Ondertussen is iedereen oververhit en is het tijd om even te zwemmen aan het strand van Non Nuoc. We krijgen er een welkomstdrankje en dan verdwijnt iedereen het water in. Annelies en ikzelf wandelen langs de waterkant en houden even halt bij een traditionele visser die net bezig is zijn netten uit elkaar te halen.

Daarna wandelen we nog even het binnenland in. Han begrijpt niet dat we de zee niet ingaan maar er is zo veel te zien ... tja ieder z'n ding. T'is wel mega heet in die felle zon en we zijn blij wanneer we op een terrasje toch nog even iets fris kunnen drinken want anderhalf uurtje later gaan we opnieuw de fiets op. Han brengt ons naar het graf van een rijke Japanse koopman - op zich niet echt speciaal maar wel de plek is bijzonder, te midden van de rijstvelden. Na al dat fietsen hebben we wat rust verdiend en laten we de fiets aan de waterkant staan. We nemen een bootje en gaan ter ontspanning even varen om nadien terug naar het hotel te fietsen. Het was leuk zo even in de natuur en uiteraard veel mensjes kijken!

Wanneer we terug in Hoi An aankomen is het reeds twee uur en heeft iedereen grote honger. We gaan dus laat lunchen. Andreas gaat met ons mee, wij kiezen het restaurant maar wat doet hij wanneer we eenmaal zitten? Hij zegt tegen de restaurantuitbater dat hij de gids is in de hoop een gratis maaltijd te krijgen. Nu heb ik er op zich geen probleem mee dat de gids gratis eet maar wel wanneer hij het op deze manier doet. Annelies en ikzelf hebben dienen Hollander al van dag één door, nen dikke profiteur! Terwijl de anderen nadien de stad intrekken, gaan wij ons laten verwennen in de Spa van ons luxueuze hotel. We blijven hier vier dagen dus hebben nog tijd genoeg om rond te dwalen in de stad. We gaan voor een uitgebreide lichaamsscrub en massage. Dat wordt genieten! Mea culpa aan alle vaste klantjes dat jullie nu even op jullie honger blijven zitten, maar deze keer is het aan mij - lang geleden en het is best fijn om ook eens zelf verwend te worden! Twee Vietnamese dames masseren dat het een lieve lust is en 70 min later komen we herboren terug op onze kamer. Nog even haartjes wassen en dan opnieuw de stad in. Annelies heeft haar gsm binnengebracht bij een winkeltje achter het hotel want hij werkt niet meer - is de batterij stuk of de gsm ... we weten het niet. De man van de winkel zei ons dat hij dat wel zou oplossen - om 7uur moeten we hem ophalen. Daar aangekomen krijgen we een brede grijns en een 'Hello ladies - problem solved'. Nieuwe batterij en een kabeltje vervangen, althans dat zegt hij toch. We trekken verder richting de Tho Bon rivier langsheen tientallen souvenirwinkeltjes en kleermakers. Mooie jurkjes, speciale teenslippers, lederen handtassen ... ja hier is heel veel te koop en een mens zou bijna met de ogen dicht moeten lopen want hier kan je echt te veel geld uitgeven. Bovendien is het zeer sfeervol want heel de stad is verlicht met honderden kleurrijke lampions, prachtig om zien!

Ook aan de rivier duizenden lichtjes want hier kan je kleine kartonnen doosjes kopen met een kaarsje in om op de rivier te laten drijven voor geluk. Vermits we zo laat hebben gegeten, besluiten we gewoon even langs een Franse bakkerij te gaan - er is nog een plaatsje aan het raam en ze hebben hier heerlijke lemon curt taartjes - daar kan ik niet aan weerstaan. Annelies gaat voor een chocoladetaart met noten. Super lekker die zoete zonde! Daarna terug naar het hotel nog wat nagenieten bij het schrijven van mijn blog. Tot op heden was dit echt wel de fijnste dag ....

Posted with Blogsy

Cai Rang - vlucht naar Da Nang

Deze morgen wake up call om kwart over zes. We ontbijten in de mooie eetzaal van het hotel, waar het heerlijk fris is alhoewel de airco bijna op springen staat. De vrieskou komt uit de machine dus besluiten we ons maar niet te dicht bij het apparaat te zetten. Geen buffet deze keer maar een lekkere omelette. We gaan opnieuw varen want tenslotte zitten we aan de Mekongdelta waar het water een centrale plaats inneemt in het dagelijkse leven van de Vietnamezen. We gaan naar de floating market van Cai Rang. Deze markt wordt voornamelijk in de vroege ochtend bezocht wanneer het nog niet te warm is. Onderweg daar naartoe, worden we af en toe opgehouden door een voorbijvarende boot die frisdrank of koffie aanbiedt. Ze binden hun boot aan de onze en kijken ons smekend aan. Moeilijk om te weerstaan want het is tenslotte hun broodwinning. Aan de oevers zien we nu heel duidelijk het contrast tussen arm en rijk. Mensen die geen geld hebben om in een echt huis te wonen, bouwen zelf een woning op palen ver voorbij de oever, in het water. Schrijnend want het is net of de huizen het elk moment zullen begeven.

De regering wil hier iets aan doen en volgens Hai zullen ze waarschijnlijk binnen enkele jaren allemaal verdwenen zijn. De floating market lijkt in niets op deze van Thailand, ze is namelijk helemaal niet kleurrijk en al evenmin toeristisch. Voor de Vietnamezen die hun koopwaar aanbieden, is het echt hun broodwinning. Het zijn mensen zonder papieren. De meeste zijn hun huizen verloren tijdens de oorlog en leven nu op het water, hun kinderen gaan niet naar school en hebben bijgevolg geen toekomst. Het lijkt of sommige boten elk moment kunnen zinken. Ze zijn zo zwaar geladen dat de boeg bijna helemaal onder water verdwijnt. Iedereen heeft ook een pomp aan boord die het overtollige water terug de rivier in pompt.

Achteraan op de boot bevindt zich een hoge bamboestok waaraan de verkopers hun koopwaar hangen. Zo kunnen de kopers van op een afstand zien welk product er verkocht wordt. De boten zijn volgeladen met plaatselijke producten zoals groenten en tropisch fruit! Ik heb mijn lesje wel geleerd en ga passen voor al dat fruit, dat er overigens super lekker uit ziet! Iedereen is zoals altijd vriendelijk en het is leuk om zien hoe oude vrouwtjes gekleed in hun typische kledij (soort tuniek met een driehoekig hoedje op hun hoofd) zachtjes hun bootje naar ons toe roeien. Zolang we varen, hebben we een fris briesje en dat is echt zalig in deze hitte. Onze boot vaart twee keer rond de markt en dan gaan we terug aan wal. We wandelen door de smalle straatjes en kijken binnen bij de Vietnamezen. Ze lachen ons allemaal vrolijk toe.

Tijd voor onze lange busreis terug naar Saigon waar we in de namiddag het vliegtuig nemen naar Da Nang. We hebben ongeveer 4u rijden voor de boeg maar halverwege stopt onze chauffeur even voor een drankje. Vocht genoeg in mijn lijf, dus neem ik maar een ijsje. Ondertussen heb ik onze chauffeur gevraagd om zijn naam op een kaartje te schrijven om bij de foto te kunnen zetten in het album als ik thuis ben. Ik krijg er prompt zijn telefoonnummer bij. Grappig want de man kan absoluut geen Engels dus zelfs al zou ik hem willen bellen, denk niet dat hij me kan verstaan ... mijn Vietnamees is niet echt schitterend te noemen! Wanneer we Saigon bereiken moeten we dwars door het centrum. Opnieuw drukte - wat een verschil met het rustige leven op het platteland aan de Mekongdelta. Het valt me op dat er hier winkels zijn die zich beperken tot één product maar wel in alle kleuren, maten en vormen: ladders, etalagepoppen, ventilators, brandkasten ... Hoe deze mensen het zout op hun patatten verdienen is mij een raadsel. We arriveren ruim op tijd op de luchthaven want onze vlucht is een uur verlaat wegens een technisch defect ... dat belooft! Dan maar even lunchen, noedelsoep met kip en groentjes met stokjes ... mmmm niet echt handig. Gelukkig brengen ze ook nog een lepel, alhoewel Fabby en Bart al handig met die stokjes uit de voeten kunnen. Onze vlucht begint redelijk turbulent maar na amper een uurtje landen we al in Da Nang. Onze gids Han wacht ons buiten op. Hier is het toch een beetje koeler dan in het Zuiden. Ook is het hier een heel pak rustiger qua verkeer, geen scootertjes die kris kras de weg oversteken. Ondertussen is het heel donker buiten dus veel van de omgeving zien we niet. Katrien heeft zin in stoofvlees met friet maar we zullen nog even moeten wachten alvorens we dat opnieuw kunnen eten. Snel inchecken wanneer we bij het Hoi An Lantern Hotel aankomen en dan naar het plaatselijke restaurantje 'Le Bon' - het heeft zijn naam niet gestolen!

 

Posted with Blogsy

Mekongdelta

Goed geslapen maar toch nog moe want de dagen zijn hier lang, wake up call om half 7 en meestal gaat het licht uit rond 11u. Vandaag rijden we per bus naar de Mekongdelta, de rijstschuur van Vietnam. Vanwege het tropische klimaat en de vruchtbare grond, groeien de gewassen hier bijna vanzelf. Bij de rivier stappen we in een privé boot om de oevers van de Mekong te ontdekken. De huizen zijn vlak aan het water gebouwd en zien er redelijk bouwvallig uit maar de mensen hier zijn gelukkig. Ze leven niet in hun huis maar aan de oevers. We passeren kindjes die plenzen in het water, vrouwen die de was doen, vissers die hun netten uitgooien vanop een bootje, ... ja het leven speelt zich hier echt af op en rond het water. De zon brandt maar een zacht briesje zorgt voor verfrissing. Aan boord hebben we een hangmat. Zalig is het om daar languit in te liggen en gewoon te genieten. Onderweg is het pittoreske platteland van de delta uitstekend te zien. Het water ziet er redelijk modderig uit maar wordt opgesmukt door prachtige groene waterplanten. We stoppen even bij een oud huis van één van de rijkste inwoners daar om ons een beeld te vormen van hoe de rijke Vietnamezen wonen. Kasten met ingelegde schelpen in parelmoer, altaartjes waar ze Boeddha en hun voorouders eren maar vooral de tuin kan ons wel bekoren. Hay neemt ons mee op ontdekkingstocht om de verschillende fruitsoorten hier in Vietnam te leren kennen: durian, dragonfruit, jackfruit, star apple, longan ... Later op de dag mogen we dat ook allemaal proeven, we zijn benieuwd. Achter in de tuin bevindt zich ook een begraafplaats waar de bewoners hun familieleden begraven. Een gietijzeren hek omringt door prachtige bloemen geeft toegang tot redelijk simpele graven. Heel mooi zo'n secret garden pal aan je huis!

Onze tweede stop is bij een klein familiebedrijfje waar kokos verwerkt wordt tot snoepjes. Door de kokos in een wok te smelten en te vermengen met suiker blijft een dikke pasta over. Aan deze pasta wordt chocolade, karamel of vanille toegevoegd. De snoepjes zijn lekker maar ze hebben wel één nadeel ... je tanden blijven bij het kauwen aan elkaar plakken waardoor je het risico loopt een kroon los te trekken. We zien ook hoe rijstpapier gemaakt wordt en mogen het zelf ook eens proberen - niet gemakkelijk. Bij de uitgang kan je ook proeven van de brandewijn waarin een slang drijft en je kan ook even een slang in je nek leggen. Daar pas ik liever voor :-) Terug op de boot stoppen we bij een floating boat waar we enkele vruchten kopen van een lief vrouwtje. We proeven durian en jackfruit. Beide vind ik ze lekker maar mijn voorkeur gaat toch uit naar jackfruit dus koop ik nog maar een extra bakje. Al na de tweede hap voel ik dat ik allergisch ben voor deze fruitsoort, mijn keel wordt dichtgeknepen, mijn borstkast doet pijn en in no time zwellen mijn lippen op. Wat een ellendig gevoel! Dat ik nu niet slimmer ben ... ik weet dat ik gevoelig ben voor steenfruit. Soit het kwaad is al geschied dus dan maar een allergie pilletje! Hoog tijd om ons in een ander vervoersmiddel te verplaatsen. We stappen per drie in een soort smalle kano en we krijgen allemaal een typische driehoekige Vietnamese hoed op ons hoofd tegen de brandende zon. Onze roeister is een jong meisje. Zwijgzaam loodst ze ons door de zijtakken van de Mekong. Aan de oevers van de jungle, tussen de vele palmbomen staan eenvoudige huisjes, maar ook luxere huizen die nog stammen uit de Franse koloniale tijd. Deze huizen worden nu bewoond door rijke Vietnamese families. We nemen rustig de tijd en glijden door de weelderige tropische plantengroei. Water en aarde zijn hier onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Na een tijdje stappen we terug over op onze privé boot die ons opwacht aan de Mekong rivier. Wanneer we op onze lunch locatie komen, het eilandje An Binh gaat het gelukkig al veel beter met mij. Hier krijgen we een Elephant Ear Fish voorgeschoteld. Een verschrikkelijk lelijk beest maar oh zo lekker. Samen met munt, komkommer en wat andere verse kruiden wordt de vis in rijstpapier gewikkeld en zo gegeten. Onder een rieten dakje, gezellig tafelen ... dat is pas congé!

Iedereen vindt het jammer dat onze dag op het water er al op zit. Ondertussen is het half 4 voorbij en rijden we met de bus naar Can Tho, de enige universiteitsstad van de Mekongdelta. Door haar spilfunctie in het (water)verkeer in de delta, fungeert Can Tho als een regionale hoofdstad in dit gebied. We rijden over een reusachtige brug de stad binnen en zien dat het er toch redelijk rustig is naar Vietnamese normen. Hier kan je nog zonder gevaar de straat oversteken. We checken in bij hotel Tay do, gelegen in een straat die uitkomt op de rivier. Snel onze koffers neer en opnieuw op stap. We bezoeken het standbeeld van Ho Chi Minh en slenteren wat langs de oevers van de Hau, een zijrivier van de Mekong. De verzengende hitte doet ons verlangen naar iets fris dus besluiten we alvast te aperitieven. De mojito smaakt verrukkelijk en kost ons nog geen 2 euro! Na een uurtje borrelen, gaan we eten bij een Vietnamees restaurantje aan de oever van de rivier. Gezellig en lekker maar veel te veel! We krijgen het jammer genoeg niet op, zonde ...

 

Posted with Blogsy

Ho Chi Minh City

Wake up call om 7u - geweldig geslapen, toch handig als je weet hoe de airco werkt! Vandaag besluiten we Ho Chi Minh City eens echt de gaan ontdekken. Bij het buitenkomen valt de hitte weer op ons, kan me niet herinneren het al ergens zo warm te hebben gehad. Van 's morgens tot laat in de avond blijft het hier 40 graden met een vochtigheid van 90% dus alles kleeft aan je lijf! Gelukkig hebben we ons voorzien en enkel katoenen kledij meegebracht. Eerst trekken we naar het voormalige presidentiële paleis dat ontworpen werd door de Fransen. We wandelen door het smeedijzeren hek naar het grote witte gebouw en gaan op ontdekkingstocht. De architectuur van de ramen vind ik echt prachtig, het licht weerkaatst in de hal. De vertrekken zijn voor ons niet zo indrukwekkend en we hebben het dan ook snel gezien.

Het hoofdpostkantoor recht over de kathedraal heeft een schitterend retrodecor, een enorme koepel van ijzerwerk en glas en oude telefooncellen. Heel grappig is de aanwezigheid van een oude man. Hij is 84 jaar en werkte vroeger in het postkantoor maar kan het niet laten om elke dag naar zijn oude stek terug te keren. Hij spreekt vloeiend Frans en Engels en staat de toeristen met veel plezier te woord. Tijd om wat postkaarten te kopen - geweldig detail, de postzegels kleven niet dus staan er overal potjes lijm met een penseel zodat je jezelf kan behelpen. Wanneer we opnieuw de straat op gaan, verrast de gids ons op een klein souvenirtje, alle vrouwen krijgen een waaier. Deze biedt toch alvast een klein beetje verkoeling. Volgende stop is het oorlogsmuseum, toch wel een belangrijk onderdeel van de Vietnamese cultuur. Één ding is zeker, dit museum vergroot onze afschuw voor de oorlog aanzienlijk. Vooral de foto's van misvormde kinderen door napalm en ontbladeringsmiddelen, en verminkte gezichten van de slachtoffers van fosforbommen zijn griezelig realistisch. Niet voor gevoelige zielen! Na deze gruwel, besluiten we af te zakken naar de wijk Cholon. In deze wijk zijn het merendeel van de bewoners Hoa Chinezen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de talloze tempels en huizen van Chinese architectuur zijn. Er zijn zoveel eetlocaties, dat het af en toe lijkt of die Chinezen altijd maar aan het eten zijn. Het openbare leven vindt plaats op straat waardoor je veel contact hebt met de gewone man of vrouw.

Hier bevindt zich de grootste overdekte markt van Ho Chi Minh, waar echt alles te koop aangeboden wordt. Het is een mierennest van mensen en we wringen ons door de nauwe gangen waar slechts plaats is voor één persoon. In tegenovergestelde richting komen er dan Chinezen aangelopen met materiaal waardoor we bijna in de kramen moeten wegduiken om ze te laten passeren. De markt is ingedeeld in secties: kleding, schoenen, eten ... Je kan het inderdaad zo gek niet bedenken of het wordt verkocht: duif, meelballen, kruiden, stofmaskers, nep horloges, kikkers, eenden, slangenwijn, zonnehoedjes, etc ... De kramen worden vooral 'bemand' door vrouwen. We kijken onze ogen uit, terwijl we doelloos ronddwalen en genieten van de geuren en kleuren. Het duurt dan ook maar even of we zijn de weg kwijt. Na een tijdje arriveren we opnieuw bij de hoofdingang en lopen we nog wat rond op het pleintje voor de markt. Er stapt een dame van de bromfiets en zij is, net als zo vele andere vrouwen, helemaal ingepakt van kop tot teen en dat bedoelen we letterlijk. Dikke kousen in haar teensletsen (geen gezicht maar heel normaal hier - ze verkopen zelfs speciale sokken hiervoor), lange broek, trui met kap, handschoenen en last but not least, een mondbeschermer in namaakbond. We kunnen het niet geloven, in deze hitte ... niet normaal! Reden is dat deze dames niet bruin willen worden, ze zijn jaloers op onze blanke huid. Na deze drukte bezoeken we de Thien Hau pagode, ook wel de tempel van de Hemelse dame genoemd. Hier hangt er een serene stilte en wordt Long Mau, de beschermgodin van moeders en baby's aanbeden. Het gebouw bestaat uit verschillende aan elkaar grenzende ruimten, deels overdekt, deels open waardoor het mooie strijklicht prachtig naar binnen valt. Aan het plafond hangen langzaam opbrandende wierookspiraaltjes en ook in het midden van de pagode zijn er grote potten waar wierook gebrand wordt. De geur kruipt in onze neus en we voelen ons met z'n allen plots heel zen. Het binnenplein is versierd met een hele reeks in aardewerk gebeeldhouwde figuren, prachtig! Tommy koopt een pakje wierookstokjes en geeft er aan iedereen van de groep eentje voor geluk. T'is toch een schatje!

We eten ook in de Chinese wijk bij restaurant 19, simpele maar wederom lekkere gerechten. Na al deze culturele activiteiten van 's morgens, wandelen we via de mooiste straat van Ho Chi Minh, Dong Khoi, naar de rivier. Hier bevinden zich alle dure merkkledij, Hugo Bosch, Chanel, etc ... we houden het dus maar op window shoppen. Wanneer we bij de rivier aankomen moeten we eerst nog een drukke weg over. Ondertussen durven we het al wel maar wennen zal het waarschijnlijk nooit. Auto's stoppen niet maar de bromfietsen dansen als het ware rondom ons heen wanneer we met fikse pas de oversteek wagen. We zetten ons op een terrasje aan het water en iedereen geniet van een Vietnamees biertje. Ik val een beetje uit de toon want ik drink een Baileys. We genieten van de rust en de voorbijvarende boten en blijven hier toch wel een uurtje zitten alvorens naar het restaurant te gaan dat onze gids Hay heeft aangeraden.

Zoals steeds een goede keuze en voor Tommy spectaculair. Hij bestelt reuzegarnalen en deze worden opgediend in een brandende kokosnoot. Na het eten nemen we een taxi naar het hotel. Ho Chi Minh City slaapt nooit dat is wel duidelijk, het verkeer is nu zelfs hectischer dan tijdens de daguren.

Posted with Blogsy

Cu Chi - Tay Ninh

Niet echt schitterend geslapen :-( Het bleef heel de nacht drukkend warm dus de airco moest aan. Deze stond echter op 16 graden waardoor ik de eerste helft van de nacht de koude in mijn nek voelde. Het was pas rond 1 u 's nachts dat we de afstandsbediening vonden en we deze op 23 graden konden zetten. Dat was een stuk beter. Laatste stukje van de nacht dan toch geslapen. De wake up call was om half 6. Vannacht geen kakkerlak familie meer gezien - gelukkig! Ontbijt bestaat uit Aziatische en Europese keuken, keuze genoeg dus. Ochtendspits in Ho Chi Minh. Op straat een onophoudelijke stroom van bromfietsen, Vietnamezen die behoedzaam schuifelen, stapje voor stapje de weg over. Toeristen die hetzelfde doen en opgelucht ademhalen wanneer ze de overzijde bereiken. Onze chauffeur brengt ons veilig tot in Cu Chi, het indrukwekkende ondergrondse tunnelnetwerk van waaruit de guerrilla werkte tijdens de Vietnamoorlog. Hier zien we eerst een documentaire van lang vervlogen tijden. De beeldkwaliteit is abominabel maar hier willen sommige Vietnamezen de oorlog duidelijk levendig houden. Niet zo bij de plaatselijke bevolking want die zwijgen de oorlog liever dood, ze willen vooruit kijken, niks oorlog, genoeg is genoeg. Het complex werd in de jaren veertig gebouwd om de Franse overheersers en de Japanse bezetters te bestrijden. Later gebruikten de guerrillastrijders van de Vietcong dit honderden kilometers lange netwerk van tunnels die echt met de hand werden uitgegraven als basis voor verrassingsaanvallen op de Amerikanen. De tunnels zijn verdeeld over verschillende verdiepingen, inclusief veldhospitaal, keuken, commandoruimte, wapenmagazijn etc ... Het is de tegenstanders nooit gelukt de tunnels te ontdekken dankzij de vindingrijkheid van de Vietcong. Bij aanvang van onze wandeling mogen diegenen die willen zelf eens ervaren hoe nauw de tunnels wel waren. Via een oorspronkelijke ingang van één van de tunnels zakken we naar beneden en sluiten we het deksel. Gelukkig ben ik net niet te dik om het ook eens te proberen. Ik pas er maar net in en het is werkelijk heel benauwd onder de grond.

Even verderop kunnen we zelf ervaren hoe het geweest moet zijn om echt onder de grond te leven. Voor toeristen zijn de gangetjes breder gemaakt en dat was al smal genoeg vond ik. Kan me dan ook moeilijk voorstellen dat hier mensen echt jaren onder de grond hebben gewoond en ik voel toch een zeker mededogen. Wat heeft dat dappere volk geleden en nog steeds is het niet voorbij, nog altijd zijn de gevolgen van de oorlog voor veel Vietnamezen dagelijkse realiteit. Na deze aangrijpende beleving gaan we naar Tay Ninh, het centrum van het Caodaïsme. Caodaïsten trachten een ideale godsdienst te creëren door het meest waardevolle uit alle godsdiensten en filosofieën samen te brengen. Dit heeft een interessante en kleurrijke ideologie opgeleverd die momenteel rond de drie miljoen aanhangers heeft, voornamelijk in de Tay Ninh provincie. Om 12 uur wonen we er de ceremonie bij in de extravagante tempel die het midden houdt tussen een Franse kerk en een Disneykasteel. We trekken onze schoenen uit en begeven ons samen met de gelovigen naar binnen. In kaarsrechte rijen neemt iedereen plaats, ze buigen samen en beginnen te bidden. De gelovigen dragen witte gewaden, terwijl de priesters gekleed zijn in rood, geel of blauw. Van op een afstand kijken we toe, terwijl muzikanten de gebeden van de gelovigen begeleiden.

Het interieur is best wel indrukwekkend: overal zuurstokkleurtjes en de glasramen vertonen alle het Dao Dai symbool, een driehoek met daarin het oog van God. Langs de zuilen kronkelen draken die het negendelige beukgewelf ondersteunen. De negen delen verwijzen naar de etappes om het paradijs te bereiken. Alles maakt een wat kitscherige indruk maar al bij al toch wel indrukwekkend. Ondertussen is het tijd om te lunchen want het is in Vietnam ondenkbaar dat je de lunch zou overslaan. Bewijs hiervan naast ons een tafel Vietnamezen die met het ganse gezin en hun familieleden gezellig komen tafelen. Wederom een uitgebreide keuze verfijnde gerechten. Enig nadeel is dat ze hier alles door elkaar eten, soep, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert komen samen op tafel. Het is dan ook de kunst om alles warm naar binnen te krijgen. Rond vijf uur zijn we terug in het hotel waar we wat rusten om vervolgens opnieuw de stad in te trekken op zoek naar Dinky een restaurantje dat onze gids ons warm aanbeveelt. Wanneer we er aankomen is de rest van de groep nog niet gearriveerd en vermits we hier met de groep hebben afgesproken, kunnen we niet meer terug. Het is er bedrukkend heet en met lichte tegenzin vragen we een tafel voor 9. Gelukkig mogen we boven plaatsnemen in de aircozaal. Engels spreken ze hier nauwelijks en het is al een hele opgave om ze aan het verstand te brengen dat we graag even wachten om te bestellen tot de rest arriveert. Eens besteld, komt alles in razend snel tempo op tafel. We zaten er om iets voor 7 en om 10 voor 8 hebben we gedaan met eten. Het eten zelf was inderdaad super! Ik ging voor de kip met curry - very spicy maar zalig. Annelies probeert de asperge, crab soep en die is ook verrukkelijk. Als hoofdgerecht de krokodil maar die is jammer genoeg wat té spicy. Vermits we zo snel gedaan hebben, besluiten we nog maar ergens anders een koffietje te gaan drinken. Nog even met alle vrouwen op de foto terwijl de Vietnamezen ons giechelend aankijken omdat de mannen één voor één met hun camera een foto nemen. Vreemd volk die Belgen, zie je ze denken!

 

Posted with Blogsy

Ho Chi Minh City

De grote dag is aangebroken. Vandaag laten we alle kopzorgen voor wat ze zijn en stellen we ons open voor drie weekjes onbezorgd genieten. Om half 7 vertrekken we met de bus naar Schiphol en ontmoeten we al onze medereizigers. Met Bart uit Dendermonde, Katrien en Jan uit Willebroek hadden we reeds een Vietnamees etentje de week voor ons vertrek. Arthur, Agnes en Tommy komen uit Puurs en Fabby is van Gent. Met 9 zijn we om aan ons groot avontuur te beginnen. De vlucht naar Hong Kong duurt 12 uur en verloopt vlotjes. We brengen de tijd door met bijkletsen, lezen, eten en filmpjes kijken. Cathay Pacific is pure luxe, alles is te verkrijgen. Hongertje? Dan zorgen ze toch gewoon voor wat noodles tussen de maaltijden door. Bij aankomst in HongKong staat er een lange rij voor de gate naar Ho Chi Minh City. Met een onschuldig gezichtje ritsen we met ons vieren tussen de rij wachtende mensen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ze kijken wel even maar iedereen laat ons begaan. Bart heeft echter pech want de steward zegt hem kordaat dat hij achteraan de lange rij moet aanschuiven. Voor ons staat er een Chinees dametje die ons haar 'extra laat' kerstgeschenkje toont, ze komt van Italië en heeft een panetone bij, een soort Traditioneel gebak. Annelies zegt ah dat is een 'panelone' waarop het dametje spontaan in lachen uitbarst. Volgens haar is een panelone een pamper. Hilariteit alom. Er zijn mensen van allerlei pluimage maar hier in Hong Kong kijken we onze ogen uit. Elegant geklede dames, vaak in merkkledij, met sportschoenen en dan liefst nog met kanten mini kousjes, jonge meisjes op high heels in fluo kleuren die met moeite kunnen stappen ... ja 'mensjes kijken' is onze favoriete bezigheid in afwachting van onze volgende vlucht. De tijd vliegt voorbij maar iedereen is moe. De tweede vlucht duurt gelukkig slechts 1,5 uur. De hitte komt ons tegemoet van zodra we het luchthavengebouw buiten komen, dat is weer even wennen. Onze gids Andreas staat ons al op te wachten. Van zodra we met hem kennis maken, is ons al duidelijk ... dit is geen Fabian. We zijn verwend geweest wat de gids betreft op onze vorige reis. We moeten nog geld afhalen en vragen hem hoeveel Vietnamese Dong we krijgen voor 1 euro. Hij antwoordt niet echt en stuurt ons naar de ATM. Weten wij veel hoeveel we best afhalen. We gaan voor 2 miljoen - blijkt dat helemaal niet zo veel te zijn - amper 70 euro! Met een klein busje rijden we dwars door Ho Chi Minh city, het vroeger Saigon. Deze stad telt zeven miljoen inwoners en is het commerciële centrum van Vietnam. Eerste indruk: druk, en lawaaierig. Tienduizenden brommertjes rijden veelvuldig toeterend door de levendige straten waar statige architectuur herinnert aan het Franse koloniale verleden.

Onze plaatselijke gids Hay (spreek uit als 'Hi') spreekt redelijk Engels en vertelt ons alvast wat meer over Ho Chi Minh - het vroegere Saigon. Hij brengt ons naar het hotel waar we nog even rusten alvorens de stad in te trekken. Oversteken is een beproeving. Er zijn geen stoplichten en er is maar één regel: doorlopen en nooit stilstaan of achteruit stappen. Je moet een vast tempo aanhouden en niks onverwachts doen en dan komt het goed. Eerst wagen we de oversteek tegelijk met de Vietnamezen, maar al snel zijn we gewend aan de drukte. Het is ongelofelijk dat er geen ongelukken gebeuren. Iedereen let op elkaar, fietsers, auto's maar bovenal honderden scooters rijden om je heen. Benzine is duur maar de Vietnamezen hebben veel geld over voor hun brommer omdat het een belangrijk statussymbool is. Maar het is ook gewoon handig om een scooter te hebben hier. De meest bizarre vrachten hebben we al gezien: varkens in een rieten mand, een hok vol kippen, lange plexibuizen, meubilair ... ja een ijskast of TV gaat met gemak mee op de brommer. Waar ze bij ons max met twee rijden, zien we hier hele gezinnen met vier op de scooter plaatsnemen. Gewoon onvoorstelbaar! Door al dit verkeer hangt er vrij veel smog in de stad en veel Vietnamezen dragen dan ook een monddoekje, een grappig gezicht. Tijd om de stad te ontdekken. We wandelen met ons tweetjes eerst naar het indrukwekkende Tao Uan park in het midden van de stad. Hier komt de jeugd samen om te praten, te drinken, te eten en gezien te worden. Ze zitten op de grond in kleine groepjes bij elkaar. Er hangt een gezellige sfeer en mensen zijn echt super vriendelijk. Op elke hoek van de straat worden er koopwaar aangeboden, meestal op de fiets. Deze zijn compleet volgestouwd met manden, fruit en eten.

Opvallend zijn de Notre Dame-kathedraal en het Hoofdpostkantoor dat duidelijk Franse invloeden laat zien. Franse sfeer in een tropisch jasje zeg maar …We belanden in een theehuis dat net zijn deuren heeft geopend. Hier drinken we een icetea van aardbeien en passievrucht, een ware verfrissing in deze verschrikkelijke hitte. De eigenaar vertelt ons dat zijn ouders al jaren een theeplantage hebben en dat hun thee voornamelijk naar het buitenland gaat maar nu hebben ze toch de stap gewaagd om ook hier in Vietnam iets te beginnen ... een succes als je het ons vraagt. 's Avonds eten we met de groep als kennismaking. We doen dit op grote hoogte bij restaurant Lemongrass op de 14de verdieping van een prachtig hotel. Redelijk duur voor Vietnam (30 euro) maar wel heel erg lekker. Terug in ons hotel wandel ik nietsvermoedend de badkamer binnen maar sta ik plots oog in oog met een reuze kakkerlak, er volgt een gil en rescue 911 komt me ter hulp. Annelies vangt het beestje in no time. Dit ritueel wordt later op de avond nog eens twee keer herhaald. Terwijl ik het schrijf, gaat mijn hart terug hevig te keer ... oh wat haat ik die beesten! Dat belooft als ik straks naar toilet moet :-)

 

Posted with Blogsy

Reiskriebels

Er is me gezegd dat al wie besluit door Vietnam te reizen, terecht komt in een land om verliefd op te worden. Zowel vanuit historisch en cultureel oogpunt als op het gebied van natuur biedt het land tientallen hoogtepunten. Van Halong Bay tot en met Hanoi en van Whale Island tot en met Ho Chi Minh City… Op de vooravond van mijn vertrek ben ik dan ook heel erg benieuwd of mijn rondreis door Vietnam aan al de verwachtingen zal voldoen. Het wordt in ieder geval alweer een ontdekkingstocht naar leuke plekjes en speciale ontmoetingen.

Posted with Blogsy