Op ontdekking in Hanoi

Vandaag hebben we een volledige dag om de sfeervolle stad Hanoi te ontdekken. We trachten wat langer te slapen dan gewoonlijk maar Vietnam is het land van vroeg opstaan. In Hanoi verschijnen de eerste joggers ruim voor dagenraad, eethuisjes openen als het nog donker is om de eerste klanten van een vroeg ontbijt te voorzien en op de bouwwerven begint het eerste hameren en boren vaak al om zes uur. We ontbijten op ons gemakje in het hotel. Daarna beginnen we aan onze wandeling door Hanoi. Bart loodste ons gisterenavond feilloos naar het hotel dus besluiten we dezelfde weg terug te nemen om zo bij het meer uit te komen. Wanneer we op een gegeven moment niets bekends meer zien, beseffen we dat we verkeerd gelopen zijn. Maar we botsen pal op de lange mozaïekmuur van Hanoi. Deze is opgenomen in het Guinness Book of Records dus gaan we die alvast even van naderbij bekijken. Een vrouwtje zit net voor ons haar behoefte te doen. Het is hier drukker dan de Meir in Antwerpen en ze zit daar, broek naar beneden, zonder schroom - onbegrijpelijk! De muur is prachtig, verschillende taferelen, diverse kleuren in kleine mozaïeksteentjes. Hier is jaren aan gewerkt ...

Daarna dwalen we verder door de straatjes en besluiten op een gegeven ogenblik toch maar de kaart te raadplegen. Terwijl Annelies probeert uit te zoeken waar we zijn doe ik bijna in mijn broek van't lachen. Jullie geloven het nooit .... we staan met onze rug net voor ons hotel. Blokje rond gelopen dus! Enfin we beginnen dan maar opnieuw ... deze keer niet op goed geluk maar echt met het plan in de hand. Uiteindelijk komen we aan het meer. Hier zijn enkele oudere vrouwtjes net hun ochtendgymnastiek aan het doen. Eentje knuffelt zelfs een boom op de maat van de muziek - grappig.

We gaan op zoek naar de oude Franse koloniale huizen ... hier en daar zien we er eentje maar ze zijn bijna allemaal in verval - vergane glorie. Voor, achter en tussen werden er lelijke betonnen huizen bijgebouwd waardoor de charme van weleer helemaal is verdwenen. We krijgen dorst maar hier zijn enkel cafeetjes voor de locals. We zetten ons dus maar tussen hen op een terrasje maar de kaart is enkel in het Vietnamees. Soda en CocaCola verstaan ze wel dus dat valt al mee. We krijgen wat we besteld hebben met een grote bak ijs erbij want de drankjes zelf zijn warm. We durven echter het ijs niet te gebruiken want we weten niet of dit veilig is en vermits we heel de nacht op de trein zitten, spelen we op zeker. Arthur, Agnes en Tommy komen voorbij en zijn op weg naar het park. Goed idee ... mensjes kijken op een bankje dus na ons drankje wandelen we ook in die richting. Onderweg zien we wie het sterke geslacht is hier in Vietnam. De vrouwen werken op de straat, ze zeulen met pek en scheppen dat het een lieve lust is.

Wij kunnen ons dat echt niet voorstellen dat vrouwen bij ons dat zware werk zouden doen. Op het trottoir barricaderen scooters en verkoopstertjes de weg waardoor we soms op de straat moeten lopen. Daartussen scharrelen er verschillende kippen rond. Hoe vinden ze hier in godsnaam de eieren terug? We passeren nog een klein meer waarin de smalle huisjes van Hanoi mooi weerspiegelen in het water. De grond is voor een Vietnamees heel erg duur dus daarom zijn sommige huizen maar 3m breed - mensen bouwen liever in de hoogte. Maar ze blijven wel fit want liften zijn in deze huizen niet voorzien!

Bij het park aangekomen, zijn we een beetje teleurgesteld - het stelt niet echt veel voor. We keren dus op onze stappen terug en passeren het Zen massagesalon. We kijken elkaar aan en denken net hetzelfde - een heerlijke voetmassage zou nu wonderen doen! We stappen dus binnen maar de man achter de toog spreekt geen woord Engels. Uiteindelijk belt hij iemand op en geeft de telefoon aan mij door. Ik vertel de dame aan de andere kant van de lijn dat we enkel een voetmassage willen. Ze spreekt vloeiend Engels en vertaalt even later aan de man achter de balie wat wij haar gezegd hebben. We worden naar boven gebracht en achtergelaten in een klein kamertje met super comfortabele ligzetels, krijgen een zijden broekje om aan te doen, een zacht muziekje wordt opgezet, het licht wordt gedempt en we krijgen een kopje thee. Het grappige moment van de dag ... de zijden broekjes zijn op maat van de frêle Vietnamese dametjes en het is niet makkelijk om ons daar in te wringen. Wat volgt is een hemelse voetmassage van een uur. We hebben beide spijt dat het gedaan is. Annelies maakt nog de bedenking dat ze nu wel begrijpt waarom al die mannen Aziatische vrouwen willen. We wandelen op wolkjes terug naar buiten waar we opnieuw ons leven wagen tussen de vele scootertjes. By the way ... zouden jullie het geloven wanneer we zeiden dat iemand 11 bakken bier op zijn scooter meezeult? Kan je je bij ons niet voorstellen hé - wel hier het bewijs!

We wandelen terug naar het meer en komen er een groepje schoolkinderen tegen. Zij spreken wel goed Engels en moeten een enquête afnemen van de toeristen. We helpen hen graag en gaan met hen ook nog even op de foto. Ondertussen hebben we honger gekregen en we gaan lunchen in een restaurantje met uitzicht op het meer. Na de lunch duiken we de binnenstad in. Deze bestaat uit talloze smalle straten die bewoond worden door allerlei handwerkslieden. Bij de winkeltjes worden pannen geslagen, leer bewerkt en zijde of andere waren verkocht. Een plek om uren rond te dwalen maar gelukkig denken Annelies en ik meestal hetzelfde op hetzelfde moment. We hebben plots genoeg van al het lawaai en de drukte en gaan terug naar het hotel om ons nog even op te frissen. Om 10 over 6 belt Andreas naar de kamer met de melding dat we om 6u moesten uitchecken. Wij vallen uit de lucht want dat heeft hij ons 'vergeten' te zeggen. Gelukkig is al onze bagage al wel ingepakt en stonden we op het punt om nog even iets te gaan drinken met Faby. Wanneer we beneden komen zegt hij al lachend: 'jaaaaa dat gaat jullie extra kosten' - ik denk het ni!!! Andreas doet dat wel meer, tegen een deel van de groep zijn uitleg doen terwijl niet iedereen het hoort en dan heeft hij het gezegd en is er vanaf - die die het niet gehoord hebben, moeten het maar ruiken! Met z'n drietjes drinken we nog iets naast het hotel en eten er ook lekkere dunne frietjes. Om 7u45 verlaten we het hotel om de nachttrein te nemen naar Lao Cai. De belevenissen van onze treinreis zal voor het verslag van morgen zijn.

Posted with Blogsy

Hanoi

Zoals verwacht werden we gewekt door drie Vietnamese mannen die om kwart voor 6 besloten hun theekransje te houden in het sallonnetje voor onze kamer. Eerste gedacht: schiet in een Franse colėre en ga het hen eens goed zeggen maar heb me bedacht. Dan maar wat vroeger opgestaan. Ontbijt in hetzelfde barretje als gisteren met een Vietnamese croissant en heerlijke gemberthee. Een 'spicy' manier om de dag te beginnen! Vandaag rijden we naar Hanoi. Daar zullen we een georganiseerde tour krijgen van Koning Aap. Niet echt ons ding want wij vinden het veel leuker om zelf door de stad te dwalen en op ontdekkingstocht te gaan maar ja Andreas kan het goed verkopen en de hele groep ging akkoord dus hebben we er ons maar bij neergelegd. Chu vertelde ons gisteren dat wanneer de libellen hoog vliegen de zon gaat schijnen, wanneer ze op ooghoogte vliegen het bewolkt zal zijn en wanneer ze laag vliegen het een regenachtige dag wordt. Ter info: de libellen vlogen laag met als gevolg dat we opstaan met een grijze hemel en een druilerige regen. We rijden meer naar het Noorden dus hopelijk is het daar beter weer. De weg naar Hanoi zijn ze aan het heraanleggen en er zijn best wel wat putten in het wegdek waardoor we soms op en neer gaan, een dutje doen is er dus niet bij. Wanneer we de stad inrijden vertelt Chu nog even dat deze weg bekend staat voor de hondenrestaurants en jawel hoor ... hier en daar zien we de lieve beestjes in de etalages liggen of aan het spit hangen. Wanneer we hem vragen of hij hond eet, is hij eerst een beetje vaag maar na een tijdje geeft hij wel toe dat hij het al vaak gegeten heeft en het ook lekker vindt. Bij aankomst in Hanoi rijden we eerst naar het Ho Chi Minh-mausoleum. Hier bevindt zich het gebalsemde lichaam van Ho Chi Minh, de eerste keizer van Vietnam. Het mausoleum blijkt echter gesloten dus dat zal voor een andere keer zijn. Naast het mausoleum is er een groot domein met het voormalige paleis van de gouverneur generaal van Indochina. Het is gebouwd in Franse renaissancestijl en heeft een mosterdgele kleur. Hier ontving Ho Chi Minh de regeringsraad. We wandelen door de botanische tuinen langs een prachtige vijver en kijken even binnen in het huis waar Ho Chi Minh gewoond heeft.

Heel mooi is het huis op palen aan de andere kant van de vijver waar hij werkte tot aan zijn dood. Bijzonder is ook de Boeddha boom, deze wordt zo genoemd omdat de wortels van de boom als boeddhabeelden boven de grond groeien. Bij het buitengaan zien we nog een charmante pagode met één zuil te midden van een vijver met lotusbloemen. Jammer genoeg valt de regen nu met bakken uit de hemel dus lang blijven we hier niet treuzelen. Fabby heeft de grootste moeite om overeind te blijven op haar teensletsen want de grote tegels op de vloer zijn spiegelglad. 'Tja', zegt Andreas 'niet echt schoeisel om nu aan te trekken'. Fabby antwoordt gevat: 'tja als de gids nu eens op voorhand zou zeggen wat aan te trekken ...'. Soms vragen we ons af of hij überhaupt al eens in Vietnam geweest is! We zetten onze tocht verder naar de tempel van de literatuur die gebouwd werd in 1070. Hier verrees de eerste universiteit van Vietnam. Op één van de binnenhoven staan 82 stenen schildpadden met op hun rug gedenkplaten waarin namen staan gegraveerd van de tot 1779 afgestudeerden van de universiteit. De schildpadden symboliseren kracht en een lang leven. In de hoofdtempel zien we mooi versierde altaren met beelden van de drie koningen die de tempel hebben opgericht. Gelovigen komen hier bidden en ook hier wordt er wierook aangestoken.

We lunchen in een schitterend restaurantje, naar ons gevoel een van de beste maaltijden van de reis tot nu toe, al delen anderen deze mening niet. Naast het restaurant is er een Franse bakkerij. Bart en ikzelf kopen hier lekkere koekjes om eens te proeven. Na de lunch is het tijd voor het traditionele Thang Long waterpoppen theater. Dit is gelegen aan één van de meren in Hanoi. We hebben nog even tijd voor de voorstelling begint dus wandelen we naar het kleine Chinese bruggetje over het meer. Daar worden we aangesproken door enkele Chinese toeristen die met ons op de foto willen. Zo ervaren we ook eens wat het is om steeds in de spotlights te staan. We doen dat natuurlijk met plezier want voor ons blijft het bij deze ene keer. Fabby wil eerst nog wat sigaretten kopen dus gaan we mee op zoek. Indrukwekkend zijn hier de verpakkingen van de sigaretten ... roken schaadt de gezondheid en kan dodelijk zijn, ja dat staat er bij ons thuis ook op maar de afbeeldingen hier op de pakjes zouden een mens zeker moeten afschrikken - walgelijk gewoon! Na een tijdje ben ik de weg weer kwijt en Annelies weet ook niet meer waar we zijn - wij zijn echt twee goei bijeen zene. Onze oriëntatie laat echt te wensen over. Gelukkig weet Fabby precies naar waar we moeten. Om drie uur gaat het poppentheater van start. Een live bandje speelt muziek en er wordt prachtig gezongen terwijl er door houten poppen in het water toneeltjes worden opgevoerd uit het dagelijkse leven van de boeren. Het is een kunstvorm die in Vietnam reeds eeuwen bestaat.

Het water verbergt op heel handige wijze het systeem voor het bewegen van de marionetten, die met een adembenemende virtuositeit worden gehanteerd. Aan het einde kwamen de poppenspelers door het water tot bij het publiek om een applaus in ontvangst te nemen. Dubbel en dik verdiend! Na de voorstelling, waar iedereen van genoten heeft, rijden we dwars door de stad naar het hotel. Hanoi heeft met diverse in de stad gelegen meren echt wel een unieke sfeer. De koloniale villa's geven de stad een onmiskenbaar Frans tintje. We kijken er al naar uit om Hanoi morgen op eigen houtje te verkennen. Hier opnieuw grappige toestanden op de scooters. Je houdt het niet voor mogelijk wat de Vietnamezen allemaal vervoeren. Dat ze soms niet omvallen van het gewicht is ons een raadsel.

Het is weeral bijna tijd om te eten - honger hebben we hier nog niet gehad. De Vietnamese keuken is zeker niet slecht maar ik hou toch meer van de Thaise en Indische keuken. Vandaar dat we vanavond samen met Andreas naar een Indisch restaurantje gaan dat volgens hem super lekker is - we zijn benieuwd. We nemen een taxi naar de andere kant van de stad. Daar aangekomen loodst Andreas ons door kleine straatjes maar aangekomen op het adres, blijkt dat het restaurant verdwenen is. We moeten dus op zoek naar een ander restaurant. Gelukkig weet hij een goede Thai. Het eten is er super lekker en we keren voldaan te voet naar het hotel terug om alles te laten verteren.

Posted with Blogsy

Ninh Binh - Ha Long

Als een blok in slaap gevallen. Vanmorgen de kamer even geïnspecteerd en die valt wel mee. Helemaal anders dan de vorige hotelkamers, simpel maar alles is aanwezig. De beestjes van gisteren zijn weer allemaal vergeten! Wake up call hebben we niet echt nodig want het hotel zit vol Vietnamese mannen die ons deze morgen bij hun theekransje wakker gemaakt hebben. Het was net of we zaten op de markt. Het uitzicht hier is grandioos. Ninh Binh is omringt door prachtige bergen, alleen jammer dat het weer wat tegenvalt. Er is veel bewolking en we hebben het gevoel dat het elk moment kan beginnen regenen. Ik had nog zo gehoopt dat het hier prachtig weer zou zijn want dit is toch wel één van de hoogtepunten van Vietnam. We ontbijten in een barretje over het hotel en lopen alvast even door het stadje voor een eerste indruk. Het hotel is vlak aan het water gelegen en daar is het nu nog heel erg rustig.

Daarna vertrekken we met de bus naar Ha Long (neergaande draak). Dit prachtige landschap waar opnames van de film Indochine werden gemaakt, heeft vreemde dichtbegroeide kalkrotsen en grillige bergtoppen. Daaronder liggen vredige rijstvelden met hier en daar tempels en pagoden. Onze nieuwe gids Chu is super - hij vertelt veel over de Vietnamese cultuur en spreekt vloeiend en verstaanbaar Engels - een verademing! In de bus deelt hij met ons de traditie van het eten van hond. Niet iedereen is enthousiast maar het is toch interessant te horen wat hun filosofie is hierover. Ook al hebben sommigen een hond als huisdier, toch kunnen ze dat prima van elkaar scheiden. Hun eigen hond zouden ze bij voorbeeld nooit eten, maar die van een vriend dan weer wel. Boeren kweken de honden en verkopen diegene die ze niet zelf opeten aan restaurants in de buurt. Als ze een herdenking doen van een overledene dan eten ze nooit hond. Hun uitspraak luidt dus: 'Je moet eens in je leven hond gegeten hebben, want na je dood eet je het nooit meer'. Hond eten brengt namelijk ongeluk. Waarom ze het dan doen is mij tot op heden een raadsel. Voor iemand die opgegroeid is in een land waar honden op handen worden gedragen en zelfs menselijke eigenschappen worden toegedicht, blijft het een vreemde gedachte dat ze in de pan belanden. Gelukkig hebben we deze delicatesse (volgens de Vietnamezen) nog nooit op de kaart zien staan. Eerst gaan we naar Hoa Lu, in de 10de en 11de eeuw de hoofdstad van Vietnam. We bezoeken er de twee tempels Dinh- en Le-tempel. Bij het binnenkomen zien we zoals steeds een kleine binnenkoer waar mensen komen bidden. De offerande bestaat uit bloemen, geld en fruit. Vooral de Boeddha hand zien we vaak terugkomen. Dit vreemd uitziende fruit wordt nooit gegeten, alleen geofferd.

De stevige houten zuilen zijn rood gelakt en met gouden draken versierd. Het vergulde houtsnijwerk is rijk aan detail. Binnen in de tempel zelf ook weer veel pracht en praal. Achter in de Le-tempel staan standbeelden van de keizer en zijn zonen. Na dit beetje cultuur, stappen we op de fiets en genieten we van de prachtige omgeving hier. De indrukwekkende bergen omringen ons wanneer we door het platteland fietsen. Hier en daar zien we wat waterbuffels poedelen, kindjes die ons vrolijk toelachen en er is heel weinig verkeer. De bevolking heeft echt mijn hart gestolen, iedereen is hier zo super vriendelijk en ze staan ook graag op de foto. Oudere mensen steken wel altijd onmiddellijk hun hand op om het vredesteken te maken en dat krijg je ze maar niet afgeleerd. Gelukkig zijn er ook anderen die zelfs lief poseren, zoals dit meisje op de foto.

We fietsen terug naar het hotel waar we lunchen. Na de lunch hebben we nog even tijd alvorens we het water op gaan. In een klein cafeetje waagt Fabby zich aan de waterpijp en het lijkt haar nog te bevallen ook. Het is wel zware toebak zegt ze! De eigenares van het café en de mannen die er zitten, vinden het in ieder geval geweldig. Rond 3u stappen we in Tam Coc (drie grotten) per twee in een soort sampan en we varen over de Ngo Dong rivier door het serene landschap. Ontzaglijke rotsen rijzen steil uit de rivier op. Deze zijn geërodeerd en uitgehold in de meest bizarre vormen. Dit sprookjeslandschap heeft de bijnaam 'Halongbaai op het vasteland'. Hoe verder we stroomopwaarts varen, hoe indrukwekkender het landschap, met aan beide oevers steile rotsen. Er wonen zelfs mensen, want hier en daar zien we de was ophangen.

Jammer van het weer - het is gelukkig wel heel de dag droog gebleven, nog steeds heel warm maar de lucht ziet grijs. Met het zonnetje en blauwe lucht zou het uiteraard allemaal nog mooier zijn. De roeiers roeien op een traditionele manier, met de voeten. Het is een grappig zicht - de ene doet het met de voeten simultaan, de andere één voor één. Volgens ons lijkt het super vermoeiend maar het is net of ze thuis in hun ligstoel zitten. Nochtans zijn de meeste roeiers frêle vrouwtjes! Vragen kunnen we niet stellen want onze roeier verstaat geen woord Engels of Frans.

Dichte troepen kwetterende eenden paddelen voorbij. De grotten dienden als schuilplaats voor de Vietminh tijdens de oorlog tegen de Fransen. De rivier loopt door drie lage grotten waar we door varen. Wanneer we de eerste grot naderen, bekijken we elkaar bedenkelijk .... kunnen we daar wel onder? Maar dat blijkt geen probleem te zijn. Hier heerst een tijdloze stilte. Na anderhalf uur op het water zijn we wel blij dat we uit de kleine bootjes kunnen want onze rug doet pijn. We drinken nog wat op een terrasje alvorens ons even op te frissen voor het avondeten. We eten over het hotel in een klein restaurantje, gezellig met z'n allen.

Posted with Blogsy

Hué - Trein naar Ninh Binh

Vandaag bezoeken we de keizerlijke praalgraven, gelegen in het golvende landschap even buiten de stad Hué. Normaal zouden we vanavond de nachttrein nemen naar Ninh Binh maar jammer genoeg had onze gids Andreas slecht nieuws, geen plaatsen meer vrij. De nachttrein is dus een dagtrein geworden. Om twee uur moeten we op het station zijn dus veel tijd hebben we niet. Opstaan om 7u, eten en vertrekken. We rijden met onze nieuwe plaatselijke gids Bun tot aan het eerste mausoleum Khai Dinh. Dit ligt op een heuvel met terrassen van cement, leisteen, beton en marmer. Op het erehof staan stenen mandarijnen in de houding, net als in de meeste graven van de Nguyen keizers.

Binnen heel veel pracht en praal maar voor mij is de buitenkant veel mooier. Rustig ronddwalen tussen de mandarijnen is niet echt mogelijk want er zijn weer van die vervelende Chineesjes. Zoals steeds lopen ze voor mijn lens :-( Na deze schitterende locatie bezoeken we Tu Duc. Deze graftombes zijn iets minder indrukwekkend. Het Xung Khiem paviljoen waar Tu Duc gedichten schreef, werd gebruikt voor opnames van de Franse film Indochine. Bun spreekt nog slechter Engels dan de vorige en we moeten ons uiterste best doen om ons te concentreren op wat hij zegt, niet simpel in deze hitte. De mens vertelt vol overtuiging over de locaties die we bezoeken maar niemand begrijpt er iets van. Mausoleum spreekt hij uit als mosleum dus wij allemaal wenkbrauwen fronsen .... het duurde even voor we wisten wat hij bedoelde. Al snel laat iedereen hem dan ook links liggen en gaat zelf op ontdekking. Onderweg zien we stalletjes waar kleurrijke wierookstokjes verkocht worden. Jammer genoeg ruiken ze niet echt lekker.

De bus brengt ons tot aan de rivier en we schepen in op een traditionele drakenboot. De parfumrivier dankt haar naam aan de talrijke geneeskrachtige kruiden die op haar oevers groeiden. Van op het water zien we de 21 meter hoge Thien Mu-pagode of de pagode van de oude hemelse dame. Deze heeft zeven verdiepingen, gewijd aan de zeven reïncarnaties van Boeddha. Hij werd gebouwd in 1844 en was lange tijd hét symbool van Vietnam. Regelmatig zien we tussen de bomen mensen die op kleine akkers en bananenplantages aan het werk zijn. Veel meer is er niet te beleven op het water. We lunchen aan boord en dat is verrassend uitgebreid. Allerlei gerechtjes komen op tafel; loempia, gefrituurde garnalen, varkensvlees, calamares .... We eten ons buikje vol want straks op de trein zal het heel wat minder zijn. Na deze excursie gaan we naar het station om onze trein te nemen die de toepasselijke naam 'Herenigings Express' draagt omdat Noord en Zuid Vietnam immers zo verbonden worden. Het frambozenrode treinstation van Hué is redelijk klein maar het is er niet al te warm dus het wachten is niet echt onaangenaam. Na een tijdje gaan de deuren open en kunnen we het perron op. Hier geen bordjes met verboden over de sporen te lopen. Perron en sporen liggen gewoon op dezelfde hoogte. Wanneer onze trein het station binnengereden komt, klinkt er een fluitsignaal en gaat iedereen opzij.

De trein inklimmen is alvast een hele belevenis, de trap is redelijk hoog en met onze zware koffers is dat niet evident. We zitten in wagon 10 en delen samen met Fabby en Bart een coupé. Iedereen moet wachten in de smalle gang want wij moeten eerst onze koffers onder de banken zien te krijgen. Dat is op zich al hilarisch! Bij die van Annelies en mezelf lukt dat onmiddellijk maar die van Fabby vormt een probleem. Dan maar in het midden van het gangpad en onze voeten er bovenop. De vorige treinreizigers lieten hun lakens, kussen en deken achter dus netjes ziet het er niet uit. We krijgen er echter geen nieuwe - niet echt hygiënisch. Bon straks knop omdraaien en toch wat trachten te slapen. Aan een gezapig tempo rijdt de trein door het Vietnamese landschap. Ondertussen doden we de tijd door wat te lezen of uno te spelen. Af en toe knalt er Vietnamese muziek door de luidsprekers, gevolgd door een stem die een hele litanie aframmelt waar we niks van kunnen verstaan. Ze komen rond met kip en rijst maar we denken dat we daar best voor passen. In het station kochten we wat noedels en gekookt water is gratis op de trein dus dat komt goed! Tommy komt ons even melden dat er een muis gesignaleerd werd in de coupé van Jan en Katrien en even later dat er ook eentje in hun coupé zit. Die hebben wij niet gezien, mini kakkerlakken daarentegen wel. Rond 8u worden de bedden opgemaakt en ik kijk er als een berg tegenop om nog maar op die vuile lakens te gaan liggen. Mijn lakenzak zit natuurlijk in de koffer en daar kan ik niet aan. Bart brengt de verlossing, hij geeft me zijn nieuwe aanwinst uit Hoi An, een zijden lakenzak. Ik super content, muziek in de oortjes en proberen wat te slapen. Gemakkelijk is dat niet want er is verschrikkelijk veel lawaai, soms lijkt het ook alsof de trein ergens tegenaan botst maar dat is gelukkig niet zo. Slapen doe ik niet, in tegenstelling tot Annelies die slaapt echt overal! Na een aantal uurtjes voel ik mijn lip prikken, een beet of een koortslip ... dat zal ik morgen weten. Ik besluit maar op te staan - het is ondertussen half 1 - en vind Fabby op de gang. Zij heeft zelfs geen poging ondernomen om te slapen en zit al de ganse nacht op een stoeltje. Ze vertelt me dat ze al heel wat kakkerlakken heeft zien passeren. Wanneer je er op let, lijkt het wel een hele kolonie. Ik ga terug in het donker zitten van de coupé daar zie ik ze ten minste niet maar weten dat ze er zijn, is al even erg. Grappige anekdote: heel de tijd heeft de deur van de trein tussen twee wagons gewoon open gestaan, een uurtje voor we arriveren in het station wordt de deur gesloten! Het is echt niet te begrijpen dat er hier nooit iemand van de trein valt. Veiligheid - daar hebben ze hier geen kaas van gegeten. Een uurtje later arriveren we in Ninh Binh. Andreas zei gisteren heel fier dat hij een hotel geregeld heeft voor ons - tja wat ging hij anders doen met ons ? Heel de nacht rondrijden misschien? Pffff wat missen Annelies en ik de Fabian ... Wanneer de trein bruusk stopt val ik pardoes achterover op mijn bagage, gelukkig heeft niemand zijn camera bij de hand :-) Snel station uit, bus op en naar hotel. Hopelijk hebben we toch nog een klein beetje nachtrust.

 

Posted with Blogsy

Marmeren bergen - Hué

Wake up call half 7 dacht ik maar word wakker om kwart na 6 dus doucheke nemen, aankleden, ... Kom ik buiten, zie ik Annelies wel raar kijken en ze zegt 'Amai je bent ineens zo fit', zij de douche in .... Valt ineens mijne frank dat het vandaag helemaal niet zo vroeg wake up call was. We vertrekken vandaag namelijk naar Hué en dat is niet zo heel erg ver had de gids gezegd. Tja uurtje te vroeg opgestaan dus :-) Gelukkig zijn we beide ochtendmensen. Nog een allerlaatste keer genieten van een super lekker ontbijtje met omelette en pancakes! Net voor Danang stoppen we even bij de Marmeren Bergen. Dit is een in het vlakke land gelegen rotsformatie die doorweven is met grotten en spelonken. Ten tijde van de Vietnam-oorlog was het een schuilplaats voor de Viet Cong. Nu is het een boeddhistisch heiligdom. De vele beelden die in de verschillende grotten staan, getuigen hiervan. Aan de voet van de berg is er uiteraard een winkeltje waar je marmeren beelden kan kopen. Mooi gemaakt maar niets voor mij - veel te koude materie ... geef mij maar gewoon steen of hout. Er was een kabelbaan om de berg op te gaan, maar die is bij een tyfoon helemaal verwoest waardoor we nu te voet naar boven moeten. Hoge trappen tegen de rotswand en in de volle zon, dus zoals Viviane het zou zeggen 'het zweet liep van mijn verdoemenis'! De prachtige pagodes en de immense Boeddha beelden (gelukkig niet in marmer) zijn echter de klim meer dan waard.

Na dit vermoeiend intermezzo, stoppen we nog even in het Cham Museum in Danang. In dit museum zijn o.a. kunstschatten te bewonderen die bij My Son gevonden zijn. Indrukwekkende beelden die ik graag mee zou pakken om in mijn tuintje te zetten maar ze wegen wat te zwaar :-) Daarna nemen we de Hai Van-pas ook wel de 'Wolkenpas' genoemd, een bochtige weg met schitterende uitzichten over de baai en de in zee vooruitspringende rotsen. Deze bergpas die vaak in de wolken ligt (nu gelukkig niet) verloopt niet vlekkeloos. Het wegdek is vol putten en regelmatig vlieg ik de hoogte in. Waarschijnlijk ligt het aan de vering van mijn stoel want achteraan in de bus hebben ze er blijkbaar geen last van! Af en toe stoppen we om van het uitzicht te genieten.

Net voor de lunch, wanneer we bijna in Hué zijn, rijdt er plots naast ons een camionet met honden. De beestjes zitten in kleine kooitjes helemaal opeengepakt en de zielige blik in hun ogen verraadt hun angst - net of ze weten dat ze nooit als huisdier kindjes gelukkig zullen maken maar wel in de pot zullen belanden. What a way to go to lunch ... echt honger heb ik niet meer. Onze gids zorgt na het middageten dat de koffers in het hotel geraken terwijl wij alvast de stad intrekken om het voormalige keizerlijke paleis, de Verboden Paarse Stad, te gaan bewonderen. Deze stad herinnert aan het glorieuze verleden van Vietnam. Helaas heeft het ook erg te lijden gehad onder de beschietingen en bombardementen. Met behulp van diverse organisaties wordt de Verboden Stad echter stukje bij beetje weer in ere hersteld. We dwalen door de prachtige paleizen en pagodes, bewonderen de indrukwekkende poorten en genieten van de bedrijvigheid hier. Rond deze tijd vindt het jaarlijkse festival van Hué plaats en ze zijn momenteel alles in gereedheid aan het brengen.

's Avonds trekken we nog de stad in om gezamenlijk te dineren. Ook hier overal toeterende scootertjes die de straten onveilig maken. T'is nog happy hour dus eerst een lekker cocktail - een goed begin van de avond.

 

Posted with Blogsy

Hoi An - My Son

We organiseerden voor vandaag met de hele groep zelf een uitstap naar My Son, want Koning Aap overdrijft serieus met zijn prijzen voor excursies (36 euro per persoon). Deze opgravingen zouden echt bijzonder zijn dus willen we deze niet missen maar ze liggen wel op zo'n 30 km van Hoi An. Te ver om te voet te doen. Daarom boekten we een mini busje dat ons vandaag om half 8 aan het hotel oppikt en dat voor slechts 4 euro per persoon Eerst snel ontbijten en mijn was binnen droppen bij de privé wasserette (lees: thuis bij ons ma - een klein schattig vrouwtje - we moeten de economie toch steunen hé). Onze chauffeur arriveert stipt om half 8 aan het hotel en we rijden de stad uit, door het platteland. Daar aangekomen, is het gelukkig nog niet echt druk, op enkele minibusjes na is er niemand. We hebben dus vrij spel om de site te bekijken. My Son was het politieke en religieuze centrum van het Chamvolk dat van de 4de tot de 13de eeuw de heerschappij voerde in Vietnam. Over de Chammaatschappij is veel minder bekend dan over die van de Viets. Ze was geïnspireerd op de Indiase cultuur. De heilige stad zoals de Vietnamezen deze plek noemen kan je beschouwen als een transpositie van de elementen uit de hindoecultuur.

Hoewel ook hier de oorlog haar sporen heeft nagelaten, is het nog steeds prachtig om te zien. Een zeer sfeervolle plek te midden van het oerwoud, omringt door heuvels. De tempeltjes zijn opgebouwd met rode bakstenen waartussen je geen cement vindt. Hoe ze op elkaar blijven staan, is ons een raadsel. Sommige zijn nog mooi uitgehouwen met Shiva beelden, hier en daar groeit het onkruid er tussendoor. Nochtans wordt er na iedere regentijd plantenbegroeiing en mos van de ruïnes verwijderd.

Het is er nog heerlijk stil op het luide getjirp van de krekels na, we krijgen een heus mini concert! Af en toe verandert de toon van het getjirp en Arthur merkt droog op 'dat is een krekel met astma'. We bezoeken de verschillende secties op het domein, de ene al wat mooier dan de andere. Sommige tempels zijn ze momenteel aan het restaureren en dat ziet er niet uit, misschien binnen een jaar of tien als de stenen dezelfde kleur krijgen als de originele maar nee ... die restauraties zijn wat mij betreft echt niet geslaagd. Overal fladderen er prachtige vlinders rond maar ze gaan nooit zitten dus nagenieten zal niet lukken want we krijgen ze niet op de foto. We laten deze magische plek nog even op ons inwerken. Enige nadeel zijn de vele spinnen die hier op het terrein hun holen maken in de grond. Niet echt mijn favoriete beestjes!

Na twee uurtjes ronddwalen is iedereen oververhit en drinken we nog iets op het terrasje bij de uitgang. We maken ons de bedenking dat de bussen volgestouwd met toeristen die nu binnenrijden, best wat extra zonnecrème opsmeren. Terug in het hotel neemt iedereen een duik in het zwembad. Daarna gaan Annelies, Bart, Fabby en ik een kleinigheidje eten bij onze vaste stek, Le Bon. Daarna splitsen we op, Bart en Fabby trekken naar de zee en Annelies en ik gaan opnieuw de stad in, inkoopjes doen, taartje eten, wat slenteren. Na een tijdje weten we niet meer waar we zijn en we komen ook tot de ontdekking dat we ons plan niet bij hebben. Dan maar een riksja ... na wat afdingen brengen ze ons naar het hotel. We waren blijkbaar serieus uit de richting gelopen. Maar ... eind goed, al goed.

Bij het hotel gekomen staat het vrouwtje al klaar met mijn was! Vanmiddag toen we gingen eten had ik het al over haar verroeste tuinmuurtje zien hangen om te drogen ... maar nu is het mooi opgevouwd en het ruikt toch lekker. Om 7u hebben we afgesproken met de groep om terug de stad in te trekken want we hebben geluk ... vandaag is het namelijk 'Hoi An Legendary Night'. Deze wordt elke keer gehouden op de dag voor volle maan. Dan is het centrum nog feestelijker dan het al is met eetstalletjes, muziek en dans. Alle TL verlichting gaat uit en de straten zijn sfeervol verlicht met lantaarns en natuurlijk de volle maan. Er hangt een warm sfeertje want thema's als vrede, poëzie en schoonheid worden omarmd. We wanen ons echt in een sprookje van 1001 nacht. Op straat zetten de handelaars tafeltjes buiten met daarop wierook, offers en uiteraard kaarsen.

Verder komen we mensen tegen die zitten te schaken, muziek spelen, dansen. Jong en oud verkoopt kartonnen doosjes met een kaarsje om op de Thu Bon rivier te laten drijven voor geluk. Daar zien we een dakterrasje en we hebben geluk, er is nog net plaats voor negen. Net over ons ligt er een boot waar ze traditionele muziek maken, misschien niet zo'n goede keuze want het is net een hond met kiespijn. Maar ... het eten is wel heel erg lekker. De red snapper in bananenblad met gember is zeker een aanrader!

Posted with Blogsy

Hoi An - Historisch centrum

Goodmorning Vietnam! Uitslapen hier ... ONMOGELIJK! De groep gaat vandaag snorkelen maar Annelies, Bart en mezelf gaan niet mee, wij gaan Hoi An verkennen. We hadden dus afgesproken om lekker uit te slapen maar zoals ik dus al zei, is dat onmogelijk! Van dubbele beglazing hebben ze hier nog nooit gehoord en vanaf 4u beginnen ze hier te toeteren dat het een lieve lust is. Gelukkig ben ik er pas rond 6u van wakker geworden (met oordopjes in!). Toch nog even blijven soezen want dat is echt te vroeg. We vervoegen Bart aan het ontbijt, genieten van al het lekkers op het buffet en nemen uitgebreid de tijd. Daarna trekken we de stad in. Hoi An is een fraai stadje dat miraculeus ontsnapt is aan de verschrikkingen van de oorlog. Door het verzanden van de rivier waagden oorlogsschepen zich niet tot daar. Het wordt ook wel de parel aan de kust van Centraal Vietnam genoemd. Het heeft een rijk handelsverleden waarvan de vele oude Chinese huizen en tempels getuigen. Hoi An kan je best te voet ontdekken want in het historisch centrum mogen geen auto's rijden, dit is trouwens beschermd door Unesco. Een wandeling door de oude stad laat ons kennismaken met de fraaie Chinese architectuur. Deze is echt uniek, lage huizen met gekleurde gevels en houten balkons. De huisnummers verraden hier wat er zich achter de gevel bevindt, een blauw plaatje wijst op een ambtenaar, een rood op een overheidsgebouw, een groen op een privéwoning. Verschillende bewoners van deze monumentale huizen hebben hun woning opengesteld zodat je ook binnen de oude pracht en praal kunt bekijken.

We kopen een combiticket waardoor we toegang krijgen tot verschillende gebouwen. We starten bij Phuc Kien, een klassieke Chinese tempel met een prachtig portaal. Ook hier aan het plafond wierrookspiralen waarvan de geur diep in je neus dringt. Eigenlijk zien ze er allemaal hetzelfde uit maar ze zijn wel indrukwekkend. Buiten zien we een tiental mooi geklede dames op naaldhakken de straat schoonvegen, t'is een raar gezicht. Blijkbaar werd er hier gisteren het feest van de naaisters gevierd. Het zijn jonge meisjes maar niemand spreekt één letter Engels.

Na het museum van folklore hebben we alle drie dorst dus gaan we wat drinken in de Franse bakkerij ... en daar hoort uiteraard een taartje bij - pavlova met passievrucht en mango deze keer. Om duimen en vingers af te likken - zou het niet beter kunnen! Ondertussen komt er een oud vrouwtje voorbij die ik fotografeer - ze vraagt een kleinigheidje dus geef ik haar dat maar ze vindt het kleinigheidje te klein :-) prompt geeft ze me het geld terug en vertrekt boos. Ben er even niet goed van. Vooral omdat ik eigenlijk nooit betaal voor foto's maar ze zag er zo lief uit ... tja een mens kan zich vergissen.

Midden in het centrum bevindt zich een brug, niet echt bijzonder maar van hieruit heb je wel een prachtig zicht op de Tho Bon rivier. Wat verderop zien we de Japanse brug die de Vietnamezen verbond met China en is gebouwd door de Japanners. Deze is wel heel charmant. Helemaal in hout met een dak van groene en gele pannen (Yin en Yang). Aan de ene kant van de brug zien we een koppel apen, aan de andere kant een koppel honden. De bouw van de brug is volgens de Chinese horoscoop gestart in het jaar van de aap en geëindigd in het jaar van de hond, vandaar ... Volgens de legende is de brug onverwoestbaar want hij ontsnapte aan de brand van de Japanse wijk in 1980. We komen zo aan de andere kant van de oever en ook hier pittoreske straatjes vol souvenirs, prachtige bloemen en lampions. Hoi An geniet ook faam als 'clothing Capital of vietnam'. Af en toe hoor je gewoon de naaimachines snorren en verkopers met een meetlint om hun nek kijken je lachend aan. In hun zaken liggen balen stof in alle denkbare kleuren en dessins. Het is aanlokkelijk zo een nieuwe garderobe maar passen met deze hitte, te veel gedoe - toch? Het is wel zalig om zo in het zonnetje door het stadje te slenteren.

Eten doen we in een klein barretje en dan wandelen we nog even over de half overdekte markt waar iedereen het meeste van zijn koopwaar al aan de man heeft gebracht en nu een siësta doet. Grappig dat ze gewoon tussen hun koopwaar even een dutje doen! Ze merken ons niet eens op. De geur krijgen jullie bij het lezen van mijn blog gelukkig niet mee, want deze is niet te harden. Overal nog restjes vlees en vis op half gesmolten ijs. We mogen er niet aan denken dat deze voedingsmiddelen op ons bord zouden belanden!

In de namiddag gaan we terug naar het hotel om te relaxen. Even skypen met het thuisfront en dan op naar de rivier om nog een kleine wandeling te maken. Aan het water gooien de vissersboten alvast hun netten in het water zodat de garnaaltjes morgenvroeg boven gehaald kunnen worden. Kindjes lachen ons vriendelijk toe en vinden het super om op de foto te mogen, een oud vrouwtje zit noten te pellen. Hier is het zalig vertoeven ver weg van de drukke binnenstad van Hoi An, super vinden we dat! De rust wordt even verstoord wanneer de ijskar door de straat komt, muziek schalt uit zijn kleine luidsprekertje - heel anders dan bij ons.

Vanavond eten we opnieuw bij Le bon want dat is niet ver van ons hotel en we zijn redelijk moe van al dat geslenter vandaag. Andreas gaat mee en aast weer op een gratis etentje, geen probleem daar hij Le Bon oorspronkelijk aangeprijsd heeft maar het zou leuk zijn mocht hij de beleefdheid hebben te wachten tot iedereen gegeten heeft. Nee hoor, hij heeft z'n laatste hap genomen, staat recht en zegt slaapwel, ons verbouwereerd achterlatend. Onbeschofte ... (laat ik aan jullie om aan te vullen). Weer super lekker gegeten daar - een echte aanrader voor iedereen die naar Hoi An reist.

 

Posted with Blogsy