Apeldoorn - Apenheul

De voorbije maanden waren hectisch en niet zo fijn vanwege mijn mistroostig gevoel dat ik maar niet van me af kon schudden. Na een tijdje weg te blijven van het werk en me open te stellen voor meer rust in mijn leven, gaat het nu pakken beter. Ik focus me nu op leuke dingen zoals een weekendje weg in de natuur. Ons jaarlijks weekendje werd al gepland net na mijn 60st verjaardag toen ik van Yves en Sofie een cadeaubon kreeg. We trekken naar de Veluwe voor 4 dagen wandelplezier. Het is een van de grootste natuurgebieden van Nederland, een oase van rust waarin toch verrassend rijk erfgoed schuilt. Maar we gaan eerst naar Apeldoorn en meer bepaald naar de Apenheul, gelegen in het midden van de bossen. Het park werd in 1971 opgericht door fotograaf Wim Mager. Voor het symbolische bedrag van één gulden kocht hij een gebied van 1,5 hectare. In eerste instantie leefden er alleen wolapen, slingerapen en een paar kleine apensoorten. Maar in de loop der jaren zijn er steeds meer soorten in Apenheul komen wonen. Pas in 1980 kwam er een hoog hek om de Apenheul, om te voorkomen dat de apen Apeldoorn zouden gaan ontdekken.

We stappen het nieuwe losloopgebied binnen dat in het voorjaar van 2023 werd geopend en ontdekken de biodiversiteit van deze bijzondere plek. Hier staan we oog in oog met heel veel loslopende apen. Niet mijn favoriete dieren maar Sofie is er wild van. Omdat de apen loslopen, en sommige zelfs graag op je komen zitten, op jacht naar iets eetbaars, kan je bij de ingang een aapvrije tas nemen. Heb je zelf een goed afsluitbare tas, dan mag dat ook. 

De opzet van het park is helder en overzichtelijk gebleven. Een goed aangegeven route leidt ons van het ene ‘gebied’ naar het andere. Wat opvalt, is hoe goed men gebruik heeft gemaakt van de ruimte: alle dieren hebben veel leefruimte. Het uitzicht vanaf het verblijf van de bonobo’s over een groot deel van het park is schitterend. De mensapen zelf gaan hun eigen gangetje en lijken zich niet te storen aan de toeschouwers. Heel anders is het bij de ringstaartmaki’s, die breeduit genieten van het herfstzonnetje. Het lijkt wel of ze mediteren. Hier is het een pak drukker want mijn lievelingsaapjes zijn zo schattig dat iedereen met ze op de foto wil. Ze lijken zich niet te storen aan al die mensen . Ga wel niet in hun zon staan, want dan zetten ze zich een beetje verder opnieuw in hun zen houding. Het kost Yves en Sofie wel wat moeite om me van hen los te rukken. 

De brutale doodshoofdaapjes zijn een geliefde attractie. Lokken mag niet en voederen ook niet, maar dat is ook helemaal niet nodig. Overal zitten ze dichtbij. We komen ogen tekort. De apen die hier tegenwoordig wonen, komen niet meer uit de natuur, maar worden geboren door internationale fokprogramma’s. Apen die in dierentuinen zijn geboren, kunnen niet naar de natuur omdat zij simpelweg niet weten hoe ze moeten overleven. In het park zijn veel klimrekken, doeken en andere spannende en uitdagende dingen om de apen bezig te houden. Zelfs wij genieten ervan. Verder is de omgeving zo natuurlijk mogelijk gehouden, zodat de aapjes zich hier thuis voelen.

In de Apenheul zijn natuurlijk ook apen die niet loslopen, zoals de orang-oetans en gorilla’s. We nemen plaats in een soort openluchttheater en zien hoe de gorilla’s worden gevoederd. Verzorgers van Apenheul geven heldere uitleg over de rangorde en stellen alle leden van de gorillagroep aan ons voor. De orang-oetans zijn vandaag niet zo actief en blijven liever binnen. Buiten is er wel eentje dat zijn uiterste best doet om eten te bemachtigen uit een glazen kast. Wanneer dat niet vlot verloopt, begint hij er op te slaan. Het lukt hem uiteindelijk wel. Zij lijken het meest op mensen en zijn dus ook heel intelligent. Ze hebben een roodoranje vacht en enorm lange armen. Die van het mannetje hebben zelfs een reikwijdte van 2,5 meter, vooral handig als je tussen de bomen slingert. Ze zijn trouwens de enige grote mensapen die voornamelijk in de bomen leven. Ze leven semi-solitair, dat wil zeggen dat ze alleen leven. Komen ze andere soortgenoten tegen, dan eten ze wat samen, en gaan daarna weer hun eigen gang. De mannetjes herken je aan hun zogenoemde wangplaten. De vrouwtjes roepen ze met een luide roep, de long-call, die tot zo’n anderhalve kilometer te horen is. Op die manier houden ze ook andere mannetjes op afstand. 

Onze wandeling gaat verder langs de neusapen met hun malle gezicht, de berberapen in hun woestijnachtige omgeving en de prachtig gekleurde leeuwaapjes. Maar het leukst vinden we de slingerapen. Ze plagen elkaar, ze springen en rennen rond, ze treiteren de capibara’s, ze zitten versuft naast elkaar met hun hoofd in hun schoot, ze stelen de show en ons hart. Het Apenboompad mag je ook niet missen! Je loopt hier tussen de boomtoppen en ontdekt zo nog meer apen en andere dieren uit het regenwoud.

Initieel dachten we zo’n 2 uur in het park rond te lopen, maar het is toch groter dan we dachten en het is dan ook al snel 4,5 uur later wanneer we de Apenheul verlaten. Op weg naar ons vakantiehuisje passeren we nog even bij AH voor wat inkoopjes. Daarna rijden we naar de ijsvogel, een uitgestrekt vakantiepark in Voorthuizen. Logeren doen we in een prachtige chalet met de naam ‘de Thuismus’. Van zodra we het domein betreden voelen we ons inderdaad helemaal thuis. We koken een gezonde maaltijd, maken nog een kleine wandeling over het domein en ploffen dan neer voor de televisie.