Diabat - Essaouira

Dee Dee heeft de wekker lekker vroeg gezet om te kunnen genieten van een bijzondere zonsopkomst. Ze is al wakker van half 6 en heeft zich op ons terras gepositioneerd om een grote oranje vuurbal boven de prachtige omgeving te zien opstijgen. De woestijn die oranje-rood kleurt, blijft echter uit. Ik word wakker rond 7 uur en zet me bij haar in mijn nachtkleed op de bank. De temperatuur is ondanks de frisse nacht echt aangenaam. In volledige stilte, zien we het langzamerhand lichter worden. Goedemorgen vanuit de woestijn!

Vanochtend staat er een uitgebreid ontbijt voor ons klaar en een van de mannen bakt een lekker omeletje. Vervolgens is het tijd om onze koffer te pakken en door te reizen naar Essaouira. Het allerbeste aan ons verblijf in Scarabeo Camp was voor ons de ervaring van slapen in de stilte van de woestijn, met slechts een canvasdoek dat ons scheidde van de sterrenhemel.

Het eerste gedeelte van de weg is nog dor en grijs en de habitat van de kamelen. Ze zitten vaak in groepjes voor zich uit te staren in de verte, te wachten op toeristen waarmee ze een rondje kunnen lopen. De donkerbruine heuvels zijn spaarzaam begroeid met doornstruikjes, die als groene zee-egels tegen de hellingen geplakt lijken. Langzaam wordt het land vlakker en groener. Er zijn extreem veel herders met kleine kuddes schapen en geiten. Af en toe moeten we oppassen omdat ze gewoon de weg oplopen. In de bermen groeien grote lidcactussen met rode bloemen, die als rijpe pruimen op de stekels lijken te zijn geprikt. We zien ook veel armoede, mensen die in rieten huisjes wonen. Het verschil tussen arm en rijk in dit gebied is erg groot. We passeren ook een prachtig mausoleum maar kunnen er jammer genoeg niet binnen.

Hoe dichter we naar de kust rijden, hoe meer arganbomen we tegenkomen. Deze kan je tegenwoordig alleen nog in deze regio vinden. Ze gedijen hier al eeuwenlang dankzij de voedzame grond, de zon en het zeeklimaat. De vruchten van de arganboom lijken op olijven en veranderen van lichtgroen naar lichtgeel wanneer ze rijpen. In de vrucht zit een noot met pitten waaruit de kostbare arganolie wordt gewonnen. Dit proces gebeurt geheel met de hand en is behoorlijk arbeidsintensief. Eén boom levert slechts één liter arganolie op. Dit verklaart de hoge prijs van pure arganolie. We maken een kleine tussenstop bij een arganfabriekje waar we de dames aan het werk zien,

We stoppen ook even in het kleine dorp Diabat. Hier draait alles om Jimi Hendrix. Het verhaal gaat namelijk dat meneer Hendrix himself hier ooit is geweest. Het gevolg? Het hele dorp claimt dat hij écht bij hen heeft gegeten, geslapen en gedanst. Overal vind je dus bars, winkels en restaurants die naar hem vernoemd zijn. Uiteraard gaan we hier eentje drinken. Er loopt zelfs een look alike van Jimi rond. 

In het kleine dorp is er heel wat graffiti maar of we die nu echt mooi vinden … Een groepje mannen ziet ons foto’s nemen en vraagt of we het mooi vinden. Wanneer we zeggen van wel, claimt hij de schilder te zijn maar daar hebben we grote twijfels over. Dit is een beetje een hippy gemeenschap waar veel kite surfers naartoe komen. 

Na dit kleine intermezzo, rijden we nog zo’n 10 minuten en dan doemt de havenstad Essaouira in de verte op. De stad heeft veel bijnamen: de parel van de Atlantische Oceaan, de schone slaapster, het blauwwitte dorp. Maar de officiële plaatsnaam komt van het Arabische woord souirah, wat klein fort betekent. Essaouira, het oude Mogador is de ‘Bruid van de Atlantische Oceaan’. Gekanteelde muren, de adem van de zeewind, huizen met witte en blauwe gevels, de kleur van het schuim en de golven. Hier gaan we de komende 2 dagen uitwaaien. We zeggen niet voor niks ‘uitwaaien’, want hier waait het blijkbaar altijd.

Na een roadtrip van ruim 2,5 weken door het binnenland van Marokko en na het dwalen door de chaotische Marokkaanse koningssteden Fes en Marrakesh, is het tijd voor rust. Dit mooie vissersplaatsje is ideaal om onze reis te beëindigen. De laatste dagen optimaal genieten in Marokkaanse sferen. We parkeren de auto op een van de parkeerplaatsen buiten de medina en gaan op zoek naar onze Riad Casa Lila. Google maps doet vreemd en stuurt ons in rondjes. Wanneer we ten einde raad zijn, komt er net een man aan met een kar die ons vraagt of hij ons kan brengen. Ik zeg ‘zeker … als je dat kan voor 20 dirham’. Hij knikt bevestigend en laadt alles in zijn kar. Dan laat Dee Dee hem het adres zien en hij begint zachtjes te lachen. We zetten 5 stappen en dan zegt hij dat we er zijn. Dit is wel de blunder van de vakantie, maar we vinden het zo grappig dat ik hem met plezier de 2 euro betaal. 

Het Marokkaanse paleisje waar we verblijven is op het eerste gezicht gezellig ingericht met knusse zithoekjes en paarse accenten, maar mist zoals de meeste Riads liefde en aandacht. Dit eeuwenoude pand was ooit eigendom van een rijke specerijenhandelaar. Er hangt wel een serene en intieme sfeer en de eigenaar is super vriendelijk. Het duurt even voor onze kamer klaar is dus wachten we bij het genot van een theetje. De kamer die we krijgen is weliswaar groot met maar liefst 3 bedden maar het is toch een beetje vergane glorie. En dan te bedenken dat dit een upgrade is en we hiervoor extra moesten betalen! Ach ja, het is maar om te slapen, maar toch.  Na het inchecken, gaan we op stap.

De oceaanbries in onze haren, de geur van verse kruiden in de lucht en een medina vol kleur en karakter, Essaouira weet ons meteen te betoveren. Deze Marokkaanse kuststad combineert Arabische charme met een laidback surfvibe en je voelt je hier onmiddellijk thuis.  De mensen zijn ook veel relaxter en gaan niet direct in de verdediging wanneer we een fototoestel bovenhalen. Dat Essaouira ooit een belangrijke stad is geweest, kun je zien aan de vele verdedigingswerken. De medina is nog altijd volledig ommuurd maar zeer overzichtelijk. Deze aangename stad met haar oker roze stadswallen, verbaast menig bezoeker nog het meest door haar rechte straten: 3 hoofdstraten en vele zijstraten. Het stratenplan werd dan ook getekend in de 18^de eeuw door een Fransman. Essaouira is met Sint-Petersburg en Brasilia een van de weinige steden in de wereld die volledig gepland waren voor met de bouw werd begonnen.

We slenteren rustig door de smalle straatjes en steegjes op zoek naar de laatste souvenirs. Het weer is wel een beetje aan het veranderen. De temperatuur schommelt vandaag rond de 25 graden. Het is dus warm, maar bewolkt. Het heerlijke klimaat zette tal van buitenlandse artiesten ertoe aan om hier tijdelijk of gedurende een langere periode te verblijven. Schilders, schrijvers, filmmakers en muzikanten profiteerden van de relaxte sfeer hier. Orson Welles draaide er zelfs een van zijn bekendste films, Othello, en Jimi Hendrix en Cat Stevens trokken in de jaren zestig een hippiegemeenschap aan. Er is ook veel kunst te bewonderen in de straten van Essaouira en de galerijen zijn talrijk. We spotten prachtige kunstwerken en ik hou van de vele street art in de kleine steegjes. Ze passen perfect bij de sfeer hier.

We passeren de vismarkt waar de vis en zeevruchten die deze ochtend en nacht zijn gevangen, gepresenteerd worden. Plan was om vis te eten vandaag, maar bij de geur alleen al, is onze honger over. Het is al laat op de dag en de vissen zien er niet meer zo vers uit. Ze blinken wel maar dat komt omdat de verkoper er continu water over giet. Dat is echter geen belemmering voor de vele poezen en meeuwen die hier rondhangen. Zij krijgen de restjes toebedeeld en zitten geduldig te wachten. 

Essaouira is een stadje met een heel eigen cachet. De huizen met de blauwe luiken doen denken aan de Griekse eilanden, terwijl de stadswallen lijken op die van Saint-Malo. We nemen er wel een kijkje maar besluiten morgen terug te komen, want nu loper er heel veel dagjesmensen rond. Maar buiten de toeristen, behoort de stad eigenlijk toe aan de vele poezen hier. We hebben het al eens gezegd … als je geen kattenmens bent, blijf je hier beter weg. Wie denkt dat Griekenland veel katten heeft, is nog nooit in Marokko geweest. 

Bedelen is een zichtbaar onderdeel van het straatbeeld in veel Marokkaanse steden maar hier zijn er toch wel heel veel. Mensen die hun hand ophouden, een zielig verhaal vertellen of gewoon stil blijven staan met een lege beker. Vaak wordt dit gezien als onderdeel van de lokale cultuur, maar er zit een grotere context achter. In Marokko bestaat geen sociaal vangnet zoals wij dat in België kennen. Ouderen zonder familie, mensen met een fysieke beperking of psychische problemen hebben vaak letterlijk geen andere optie dan op straat te overleven. Af en toe geven we een paar dirhams en hebben we het gevoel toch een goede daad te hebben gesteld.

Onze gastheer gaf ons de tip te gaan eten bij Dar Dhab, gelegen in een klein steegje. We zitten er helemaal alleen waardoor we extra aandacht krijgen. Zowel de tajine als de couscous smaken heerlijk, maar opnieuw zijn de porties veel te groot. We krijgen weer niet alles op. Omdat we deze ochtend zo vroeg wakker waren, kruipen we ook weer vroeg onder de wol.