Marrakesh

De wekker gaat af om 7 uur want vandaag willen we eerst aan het ontbijt zitten om zeker vroeg genoeg te kunnen vertrekken. We zijn inderdaad eerst op het dakterras al vragen we ons af of dat wel zo’n goed idee is. Het is heel bewolkt en het lijkt alsof het elk ogenblik kan beginnen regenen. Voor alle veiligheid zetten we ons dus maar onder een rieten parasol.

Na het ontbijt laten we Essaouira achter ons en rijden opnieuw naar Marrakesh. Normaal mochten we de auto houden tot morgen, maar we hebben wijselijk besloten om hem nu al op de luchthaven af te zetten en een taxi te nemen naar onze riad. Dat kost ons weliswaar iets meer, maar het verkeer naar de medina van Marrakesh is te hectisch en daar parking zoeken is al helemaal niet te doen.

Op de luchthaven gaat alles vlot. We vinden zeer snel de rental car en leveren ons autootje zonder brokken af. De taxi naar de medina kost ons 150 dirham dus dat valt al reuze mee. We moeten er wel de verzen van de Koran bijnemen. De chauffeur moet zijn les nog leren. Ik val bijna in slaap van dat monotone gebrabbel. Hij zet ons netjes af aan de poort van de medina. We slapen vannacht in Riad Twilight, een van de mooiste riads die we op ons verblijf hebben gehad, een waar paleisje. We zetten onze bagage af in de kamer en trekken de stad in. Geen tijd te verliezen!

Ons doel is de Ben Youssouf Madrassa, een islamitische school gebouwd in de 14e eeuw. Dit is één van de oudste Koranscholen van het land en diep verscholen in het labyrint van de Medina, het doolhof aan steegjes in het centrum van de oude stad. In dit instituut krijgen kinderen nog steeds niet alleen les over de Koran, maar leren ze er ook lezen en schrijven. De studenten waren vroeger gehuisvest in de 130 kleine kamertjes rondom de prachtig versierde binnenplaats.

Met krap 1000 leerlingen ontwikkelde het zich tot één van de belangrijkste Koranscholen in de islamitische wereld en gold het jarenlang als de grootste van Afrika. Ben Youssef Madrassa is een indrukwekkend voorbeeld van Marokkaanse architectuur. Het gebouw is gemaakt van rode zandsteen en versierd met ingewikkelde geometrische patronen en gesneden stucwerk. 

De hoofdingang is een grote boog die naar een grote binnenplaats, met verkoelend bad leidt, omringd door twee niveaus met gewelfde galerijen. De galerijen zijn versierd met kleurrijke tegels en gesneden stucwerk en leiden naar de verschillende klaslokalen en gebedszalen. We kunnen wel foto’s blijven maken, zo mooi vinden we het gebouw. Alleen jammer dat we er zo laat op de middag zijn, want we moeten al die schoonheid natuurlijk delen met heel wat toeristen. 

De geuren, kleuren, het lawaai en ál het lekkere eten. Marrakesh blijft een stad die indruk maakt. Wat een heerlijk georganiseerde chaos is het hier!  Wat ik zo bijzonder vind is dat je de drukte van de medina in een korte tijd achter je kunt laten en rust kan vinden in de mooie tuinen. Veel groen, kleurrijke steentjes en mooie architectuur. Mijn persoonlijke favoriet: Le Jardin Secret. Wanneer we er naartoe lopen, komen we een man tegen die ons zegt dat er enkel vandaag iets speciaals gebeurt in de stad. We begrijpen hem niet zo goed maar besluiten toch te volgen. Hij heeft lange benen en we kunnen hem nauwelijks bijhouden. Flash back naar enkele dagen geleden. Deze man kijkt echter af en toe eens achterom of we nog wel volgen. De kruistocht door de medina duurt meer dan 20 minuten. Met de tong op de tenen komen we op onze bestemming. Het blijken de plaatselijke tanneries te zijn, zoals we ze ook in Fez hebben gezien. Deze keer zien we ze echter niet van bovenaf maar mogen we er midden in.

Uiteraard krijgen we weer een lange uitleg over de baden met ammoniak en duivenstront. De geur, wanneer je er echt tussen loopt, is bijna niet te harden. Gelukkig hebben we nog een lege maag en onze honger is ook over nu. Het is wel uniek om echt tussen de baden te lopen maar wanneer onze gids daarna een leerwinkel binnenstapt en ons in de handen van de verkoper wil laten, hebben we er genoeg van. We zeggen dat we die uitleg al gekregen hebben in Fez en dat we niets willen kopen. Dan komt uiteraard de aap uit de mouw en vraagt hij 300 dirham voor zijn deskundige uitleg. We geven hem 50 dirham. Er komt wel wat gemor, maar het is te nemen of te laten. We zijn al iets assertiever geworden op onze reis door Marokko.

Die omweg heeft ons weliswaar mooie beelden opgeleverd maar we zitten nu wel aan een hele andere kant van de medina en moeten dus teruglopen. Bij secret garden zijn we niet echt alleen, dus zo secret is hij al lang niet meer. We zijn doodop van onze tocht door de medina en besluiten eerst op het terras iets te drinken en alvast een hapje te eten. Daar knappen we wel een beetje van op. 

Daarna wandelen we door de tuin die voor mij, ondanks de drukte, toch nog altijd sereniteit uitstraalt. De hoge muren zorgen ervoor dat de hectische medina plots ver weg is. Water is hier een fundamenteel element en de prachtige paviljoenen aan beide zijden van de tuin zijn heel indrukwekkend. En wie loopt er daar in de schaduw van de bomen? Dat is toch wel Rani De Coninck zeker!

We slenteren een flinke tijd door de souks op zoek naar leuke souvenirs totdat onze benen moe worden. Of je nu houdt van antiek, leren poefs, schoenen en slippers, exotische specerijen, nougat, koperen lampen, theepotten, nep-designertassen of zijden kleding, Marrakesh heeft het allemaal! Het navigeren door deze chaotische scène is hectisch. Aan beide kanten van ons pad duiken nieuwe verrassingen op. Zo zien we een Marokkaanse vrouw die koekjes gemaakt heeft en ze nu naar de plaatselijke oven brengt om af te bakken. Het dagelijkse leven gaat hier ondanks al het toerisme gewoon door.

De souks zijn eindeloos en we moeten ook nu weer af en toe opzij springen voor een ezel met kar of een bromfiets die moet passeren. Tapijten zijn het meest vertegenwoordigd in het straatbeeld en ze geven de saaie muren van de medina kleur. Elke dag opnieuw wordt alles terug buiten gehangen en ‘s avonds terug binnen genomen. We begrijpen niet da5 al die handelaars hiervan kunnen leven. 

Tegen de avond zijn we allebei moe en onze vermoeide voeten hebben dringend rust nodig.  We besluiten opnieuw te gaan eten bij La Tanjina want daar is het super gezellig en heel erg lekker. Omdat we vroeg zijn, is een reservatie niet echt nodig. De tajine kefta en de kip met honing wordt onze laatste Marokkaanse maaltijd en daar hebben we echt van genoten.