Treinreis Fes - Marrakech

Vandaag verlaten we Fes. De stad deed haar reputatie eer aan: oud, vuil maar fascinerend en met de grootste medina van Marokko. We voelden er ons weliswaar niet onveilig maar  toch was het minder gemoedelijk dan de steden in het Noorden.

We hebben geen tijd voor ontbijt maar krijgen wel een lunchpakket, of wat ze daaronder verstaan. Een yoghurtdrink, water, een koekje en een mandarijn. We hebben gisteren al gevraagd om een privé taxi te sturen tegen half 9, want we hebben geen zin om zelf te onderhandelen met de chauffeur van een petit taxi. Dat kost ons weliswaar iets meer, maar voelt toch wat relaxter. Onze host brengt ons naar de hoofdweg waar de taxi al klaarstaat. De vriendelijke chauffeur brengt ons naar het station van Fes. Het is een prachtig gebouw vanbuiten en vanbinnen. Aan de wand hangt een duidelijk leesbaar bord waarop staat dat onze trein naar Marrakech om 9u35 vertrekt op perron 5. Rond kwart na 9 mogen we er al naartoe. Er zijn zo’n 10 wagons, maar slechts eentje eerste klasse. Die ligt helemaal vooraan, dus moeten we even stappen.

Het is een goed onderhouden en moderne trein met comfortabele zetels. We zetten onze koffers vooraan in de speciale rekken en gaan op zoek naar onze zetel. Jammergenoeg zitten we achter elkaar en dan rijdt de trein nog eens achteruit. Niet zo leuk, maar het is niet anders. De rit duurt zo’n zeven uur, dus zakken we onderuit en proberen te genieten van het langzaam voorbijglijdende landschap. De treinreis brengt ons dwars door het binnenland van Marokko.

Reizen met de trein is een comfortabele en schilderachtige manier om het land te zien, maar Dee Dee denk daar toch iets anders over. Ze had liever met de auto gereden, vooral wanneer de airco uitvalt, wordt de relaxte rit een beetje een hel. Het wordt wel heel erg warm in de trein. Gelukkig hebben we ons niet te dik aangekleed. Sommige, vooral Marokkaanse mensen, dragen dikke sweaters. Ik krijg het warm enkel door naar hen te kijken. 

We passeren enkele grote steden, zoals Meknes, Rabat en Casablanca, maar gelukkig moeten we niet overstappen. Dat komt omdat er maar één spoorlijn is. Onderweg komen er regelmatig verkopers langs met snacks en drankjes, maar we hebben zelf het een en ander meegebracht voor onderweg. Om de twee stations komt er ook een dame langs om het afval op te halen. 

We laten de witte minaretten die heel scherp afsteken tegen de terracotta gekleurde huizen achter ons. In het Noorden zijn de mensen bezig op hun land met hun muilezel en gammele karren. De Marokkaanse vrachtwagens rijden overbeladen op de autostrades met groenten en fruit naar het droge Zuiden. Bij elk station ontstaan er spontaan discussies omdat er andere mensen op gereserveerde plaatsen zitten. Ook hier vaak geen respect.  We dachten dat het landschap langzaam zou veranderen, maar de weilanden blijven even groen, zelfs na uren rijden. Uiteindelijk zien we toch een kleine wijziging. We passeren enorme velden met palmbomen die hun beste tijd hebben gehad en even later rijden we het station van Marrakesh binnen. Dat is niets te vroeg, want veel langer zou ik het niet meer hebben kunnen uithouden. Mijn voeten zijn zo opgezwollen dat ik ze bijna niet meer in mijn slippers krijg.

Hier in het zuiden is de temperatuur veel hoger dan in het noorden dus we kunnen nog niet direct afkoelen. Het station is prachtig met hoge plafonds en grote ramen. Eenmaal van de trein, nemen we een petit taxi naar ons hotel. De rust op de trein staat in schril contrast met de hectiek van het verkeer hier. De chauffeur manoeuvreert gezwind langs scooters en auto’s en zet ons af aan de poort van de medina. Van daaruit is het nog een paar minuten stappen naar onze Riad Dar El Grably. Een lieve dame opent de deur en opnieuw hebben we het gevoel alsof we in een sprookje zijn beland. De mozaïeken, kleurrijke muren, en knusse zitjes maken deze plek een oase in de medina. Onze gastvrouw serveert ons een muntthee maar we hebben al door dat wij niet echt fan zijn van de berber whiskey van het zuiden. Die is helemaal anders dan die van het noorden, dat hebben we gisteren in Fes ook al geproefd. Veel bitterder ondanks de suiker. Hamane toont ons een plan en legt uit hoe we best door de stad lopen. Ze merkt dat we moe zijn en graag zo snel mogelijk willen eten, dus boekt ze voor ons een restaurantje.

Door de ligging binnen de stadsmuren wandelen we gelijk de medina in en na slechts een paar minuten lopen, komen we uit bij het levendige Djemaa El Fna plein. Zoals alle wegen naar Rome leiden, lijken ook alle kronkelende straten en steegjes van de medina uiteindelijk aan te komen op dit wereldberoemde plein in het hart van Marrakesh. Het plein zelf kan ons niet echt bekoren, veel te druk. Marrakesh is echt zo’n stad waar je zintuigen aan alle kanten geprikkeld worden. Er valt zoveel te zien en vooral te ruiken en proeven!  Marrakesh is uniek, het leeft, het bruist, het is vol met mensen en activeert al onze zintuigen. Zelfs voor Dee Dee zijn er hier net wat te veel prikkels. We zijn dan ook verschrikkelijk moe van de hitte op de trein, net zoals deze poes. Dat is duidelijk te merkten want ik heb zelfs geen fut om foto’s te nemen en dat zegt veel.

Bij La Tajia klimmen we helemaal naar boven op het dakterras en bestellen een tajine met kip, amandelen en honing. Deze is mierzoet maar oh zo lekker. Wanneer we gegeten hebben, wandelen we terug naar het hotel en kruipen onder de wol.