Asilah - dag 2

Een heuglijke dag want tram 6 kwam deze ochtend voorbij en ik ben er opgesprongen. Geen betere plek en geen leuker gezelschap om mijn verjaardag te vieren. We hebben redelijk lang geslapen. Vannacht wel moeten opstaan voor een pijnstiller, want mijn voet wil niet echt mee. Zou ik oud worden? Van zodra ik mijn ogen open, weerklinken de tonen van Stevie Wonders ‘happy birthday’ door de kamer. We trekken rond half 9 naar het ontbijt op de bovenste verdieping. We zijn de enige gasten en er wordt op ons gewacht. A la minute worden er pannenkoekjes gebakken en vult de ontbijtruimte zich met een heerlijke geur. Verder komen er ook nog enkele Marokkaanse lekkernijen op tafel: msemen, harcha gemaakt uit griesmeel, olijven, tomaatjes, confituur en kaas. We krijgen vers sinaasappelsap, verveine thee en koffie. De dame die ons bedient, spreekt verder enkel Spaans. In tegenstelling tot de meeste steden in Marokko, waar ze vooral Frans spreken, horen we hier sowieso voornamelijk Spaans. Dit komt niet alleen door de nabijheid van Spanje. Gedurende de eerste helft van de 20e eeuw stond de hele noordelijke rand van Marokko onder Spaans protectoraat en de inwoners werden min of meer gedwongen om de taal van Cervantes te leren.

Kronkelend door de kleine straatjes, zien we een prachtige stad die langzaam begint te ontwaken. Het is vrijdag, de gebedsdag voor moslims, en een aantal winkels zijn gesloten. De neergelaten luiken bieden een saaie aanblik. We verlaten de medina en wandelen via het plein van de grote moskee naar de nieuwe stad. De grote moskee werd gebouwd in de 17^de eeuw. De moskee is spierwit, heeft een achthoekige minaret en grote islamitische groene deuren. Hij wordt nog volop gebruikt, maar is vandaag enkel toegankelijk voor moslims. 

Buiten de medina bevinden zich de grote boulevards die ook zo goed als verlaten zijn. Overal staan er sinaasappelbomen en de witte bloesems verspreiden de heerlijke geur van oranjebloesem! Deze geur is voor mij onmiskenbaar verbonden met Marokko!  We krijgen gezelschap van een straathond die een tijdje met ons meeloopt.

Net voor we bij de Hassan II moskee komen, draaien we in de richting van de markt. De Marché Central d'Asilah is de ideale plek om ons te mengen onder de lokale bevolking. Hier ligt het kloppend hart van de stad waar inwoners hun kleurrijke verse producten kopen. Alle soorten olijven, dadels, noten, geurende munt, maar ook heerlijk vers brood wordt er verkocht. Een slager hakt in het zicht van iedereen een schapen karkas in twee en hangt het aan een haak. Af en toe roept iemand ‘Hola, cómo están?’ Ik blijf het vreemd vinden uit de mond van een Marokkaan. 

Via de prachtige boulevard aan zee wandelen we naar het strand want Dee Dee wil graag haar voetjes eens in het water steken. De zon schijnt volop - daar heeft mijn BFF zoals steeds voor gezorgd. Door de luidsprekers horen we ondertussen al een hele tijd het gebed. We verstaan er niets van maar vinden het wel heerlijk rustgevend dat monotone geprevel. Het strand is buiten een enkele visser en 3 gesluierde dames volledig verlaten. We wandelen langs de vloedlijn in de richting van het bastion. De zee is lekker van temperatuur volgens Dee Dee. We zetten ons even in het warme zand om te genieten van het ruisen van het water. Boven op het bastion roept een Marokkaan dat we van zijn strand moeten gaan. Geen idee wat zijn probleem is maar zover wij weten is het strand van iedereen. 

Na dit rustmomentje wandelen we naar het Paleis de Raissouni, een van de mooiste gebouwen in Asilah. Het paleis, ooit de residentie van een legendarische Marokkaanse figuur, heeft een prachtige architectuur die een mix van Marokkaanse en Spaanse invloeden weerspiegelt. Jammer genoeg is het niet open voor publiek. We houden even halt bij een kunstenaar die zijn werkjes verkoopt. Dee Dee heeft haar zinnen gezet op een klein schilderijtje dus het afdingen kan weer beginnen. De man blijkt gestudeerd te hebben in Brussel. Hij klinkt heel overtuigend maar misschien zijn we weer te naïef. Hij is in ieder geval super vriendelijk en blij wanneer de onderhandelingen afgehandeld zijn en hij iets verkocht heeft. 

Omdat het mijn verjaardag is, wil ik vandaag tajine met kip en pruimen en we zijn gisteren voorbij een leuk restaurantje gewandeld waar het op de kaart stond. Wij dus terug naar daar. Het is nog maar net open en om te eten moeten we wel nog een half uurtje wachten. We vragen of we alvast een muntthee kunnen bestellen terwijl we wachten en dat blijkt geen probleem. Dee Dee bestelt eerst een salade en ik briwatjes. Daarna volgt de heerlijk geurende pruttelende tajine. Mijn dag kan niet meer stuk! Dar Al Maghrebia, een aanrader voor iedereen die naar Asilah reist.

De zon schijnt nu volop dus gaan we terug richting de zee. In het Centre artisanal de Asila zien we enkele oude ambachten van de streek: het weven van tapijten, het maken van de traditionele kledij en het betere tegelwerk. Veel aanstalten om te verkopen doen ze niet. We zetten ons beneden aan de vestingmuur bij het water en genieten van de bedrijvigheid op de rotsen. Een oude man doet een dutje, een jonge snaak springt van een klif de zee in en enkele koppeltjes houden een fotoshoot. Het is hier heerlijk in het zonnetje. 

In de late namiddag gaan we naar Al Alba, een wellness center verscholen in een klein steegje. Hopelijk blinken ze meer uit in klanten verwennen dan in administratieve skills, zegt Dee Dee. We hebben ze namelijk tot tweemaal toe gemaild, maar zonder resultaat. Na een telefoontje is het ons toch gelukt om een duo massage te boeken. We worden hartelijk ontvangen door Imane, die ons naar een klein kamertje brengt waar de temperatuur zeker 25 graden bedraagt. De twee dames die ons masseren, hebben gouden handen. Best birthday present ever, met dank aan mijn lieve bff! 

Om de dag af te sluiten drinken we nog een muntthee tussen de locals op het centrale plein. Wat een bedrijvigheid hier! Het is half 7 en de school is net uit. Ouders passeren met hun kinderen. Het is ook een af en aan geloop van en naar de moskee. De Marokkanen kijken ons verwonderd aan wanneer ze ons in zomerkledij zien zitten. Stuk voor stuk lopen ze hier met winterjas of dikke trui, soms ook met muts, voorbij. We zitten nochtans in de schaduw maar de temperatuur bedraagt toch nog zo’n 17 graden.