Tanger

De eerste vraag die vrienden me altijd stellen is niet ‘hoe gaat het met je?’ maar wel ‘naar waar gaat de volgende reis?’. Ik heb er lang op moeten wachten na de vorige – vind ik zelf. Het gewone leven heeft niets memorabel voor mij, het onderweg zijn wel. Geen vooruitzicht op een reisje, maakt me onrustig. Reizen is een shotje voor de geest! De lente is begonnen, maar echt warm is het hier nog niet. Ideaal dus om een reisje in te plannen naar de zon! Deze reis staat al heel lang op mijn bucketlist en bij het zien van foto’s, gemaakt door een vriendin die deze winter naar het Noorden van Marokko trok, vond ik het tijd om er écht werk van de maken. In Dee Dee’s donkere bruine ogen zag ik onmiddellijk een fonkeling als ik over het reisje begon. Het motto pluk de dag is op haar lijf geschreven dus wou ze wat graag mee. Marokko is eigenlijk super dichtbij, op slechts 2,5 uurtjes vliegen zijn we er al. Marhaba! We passeren de douane zonder problemen.

De eerste vraag die vrienden me altijd stellen is niet ‘hoe gaat het met je?’ maar wel ‘naar waar gaat de volgende reis?’. Ik heb er lang op moeten wachten na de vorige – vind ik zelf. Het gewone leven heeft niets memorabel voor mij, het onderweg zijn wel. Geen vooruitzicht op een reisje, maakt me onrustig. Reizen is een shotje voor de geest! De lente is begonnen, maar echt warm is het hier nog niet. Ideaal dus om een reisje in te plannen naar de zon! Deze reis staat al heel lang op mijn bucketlist en bij het zien van foto’s, gemaakt door een vriendin die deze winter naar het Noorden van Marokko trok, vond ik het tijd om er écht werk van de maken. In Dee Dee’s donkere bruine ogen zag ik onmiddellijk een fonkeling als ik over het reisje begon. Het motto pluk de dag is op haar lijf geschreven dus wou ze wat graag mee. Marokko is eigenlijk super dichtbij, op slechts 2,5 uurtjes vliegen zijn we er al. Marhaba! We passeren de douane zonder problemen.

Bij aankomst op de luchthaven van Tanger hebben we direct het gevoel in een andere wereld te zijn. De Arabische letters, de mensen om ons heen, andere kleding en de zoete geuren dragen hieraan bij. Zodra we de bagage van de band hebben gehaald, zoeken we buiten tussen de vele bordjes naar een bekende naam. Onze chauffeur staat ons al op te wachten maar het duurt even voor we hem zien. Het is 18 graden maar het voelt kouder aan want er waait een hevige wind. 

Tot diep in de jaren vijftig was Tanger een soort vrijstaat waar volop werd gespioneerd, gesmokkeld en gehandeld in alles wat verboden was. Het trok in de decennia daarna schrijvers en muzikanten aan die zich wel thuis voelden in deze wilde stad. De plek ligt aan de Straat van Gibraltar, in het uiterste noordwesten van Marokko. Niet zo gek dus dat Tanger door Europa als toegangspoort naar het Afrikaanse continent werd gezien. Inmiddels heeft Tanger een flinke opfrisbeurt gekregen, zijn de gevels weer wit en is het volkomen veilig om rond te dwalen in deze ‘poort van Afrika’. 

Tanger is niet zomaar een stad. Het is een van de oudste steden van Marokko en werd al in de zesde eeuw voor Christus gesticht. Het is trouwens de enige stad in Afrika waar je zowel in de Middellandse als in de Atlantische Oceaan kunt zwemmen. De stad is al meer dan 2500 jaar druk bewoond en kent een rijke geschiedenis, cultuur en diversiteit in bewoners. Zowel de oude als de nieuwe stad is een ongecontroleerde mix van Noord-Afrika, Portugal, Spanje en Frankrijk, een ideale smeltkroes voor cultuurhongerige geesten zoals wij. Het is een vreemde mix. Je ziet Franse villa’s naast Marokkaanse riads, hoort Spaans op straat naast Berber-dialecten, en niemand die daar raar van opkijkt. Dat kosmopolitische verleden, toen de stad van 1923 tot 1956 door negen verschillende landen werd bestuurd, heeft Tanger een unieke identiteit gegeven. Andere Marokkaanse steden hebben een duidelijke lijn: traditioneel of modern. Tanger heeft beide, door elkaar, zonder dat het geforceerd voelt. Onderweg naar het hotel valt ons al onmiddellijk het hectische verkeer op, vooral de ronde punten zijn een uitdaging. Hier geldt de wet van de sterkste. 

Het centrum van de stad is dichtbij en binnen een kleine drie kwartier zijn we in ons hotel. We logeren in Hotel Rembrandt dat al dateert uit 1950. Gelukkig is het wel een beetje gemoderniseerd maar het zou wel een upgrade kunnen gebruiken. Voordeel is wel dat onze accommodatie in het hart van de medina ligt zodat we ons optimaal kunnen onderdompelen in de tijdloze sfeer van de steegjes. We hebben echter geen zin meer om nu nog op stap te gaan want het is 8 uur voorbij. Daarom besluiten we in het hotel iets te eten. Wanneer we het restaurant binnenkomen, is het er erg donker maar de dame knikt wanneer we vragen of ze open zijn. Wanneer ze ons het menu ziet lezen met het licht van de gsm, steekt ze toch maar een lampje meer aan. De kaart is in het Spaans en het eten is  dat ook. Ons verlangen naar de Marokkaanse keuken moeten we dus even onderdrukken tot morgen.

Bij aankomst op de luchthaven van Tanger hebben we direct het gevoel in een andere wereld te zijn. De Arabische letters, de mensen om ons heen, andere kleding en de zoete geuren dragen hieraan bij. Zodra we de bagage van de band hebben gehaald, zoeken we buiten tussen de vele bordjes naar een bekende naam. Onze chauffeur staat ons al op te wachten maar het duurt even voor we hem zien. Het is 18 graden maar het voelt kouder aan want er waait een hevige wind. 

Tot diep in de jaren vijftig was Tanger een soort vrijstaat waar volop werd gespioneerd, gesmokkeld en gehandeld in alles wat verboden was. Het trok in de decennia daarna schrijvers en muzikanten aan die zich wel thuis voelden in deze wilde stad. De plek ligt aan de Straat van Gibraltar, in het uiterste noordwesten van Marokko. Niet zo gek dus dat Tanger door Europa als toegangspoort naar het Afrikaanse continent werd gezien. Inmiddels heeft Tanger een flinke opfrisbeurt gekregen, zijn de gevels weer wit en is het volkomen veilig om rond te dwalen in deze ‘poort van Afrika’. 

Tanger is niet zomaar een stad. Het is een van de oudste steden van Marokko en werd al in de zesde eeuw voor Christus gesticht. Het is trouwens de enige stad in Afrika waar je zowel in de Middellandse als in de Atlantische Oceaan kunt zwemmen. De stad is al meer dan 2500 jaar druk bewoond en kent een rijke geschiedenis, cultuur en diversiteit in bewoners. Zowel de oude als de nieuwe stad is een ongecontroleerde mix van Noord-Afrika, Portugal, Spanje en Frankrijk, een ideale smeltkroes voor cultuurhongerige geesten zoals wij. Het is een vreemde mix. Je ziet Franse villa’s naast Marokkaanse riads, hoort Spaans op straat naast Berber-dialecten, en niemand die daar raar van opkijkt. Dat kosmopolitische verleden, toen de stad van 1923 tot 1956 door negen verschillende landen werd bestuurd, heeft Tanger een unieke identiteit gegeven. Andere Marokkaanse steden hebben een duidelijke lijn: traditioneel of modern. Tanger heeft beide, door elkaar, zonder dat het geforceerd voelt. Onderweg naar het hotel valt ons al onmiddellijk het hectische verkeer op, vooral de ronde punten zijn een uitdaging. Hier geldt de wet van de sterkste. 

Het centrum van de stad is dichtbij en binnen een kleine drie kwartier zijn we in ons hotel. We logeren in Hotel Rembrandt dat al dateert uit 1950. Gelukkig is het wel een beetje gemoderniseerd maar het zou wel een upgrade kunnen gebruiken. Voordeel is wel dat onze accommodatie in het hart van de medina ligt zodat we ons optimaal kunnen onderdompelen in de tijdloze sfeer van de steegjes. We hebben echter geen zin meer om nu nog op stap te gaan want het is 8 uur voorbij. Daarom besluiten we in het hotel iets te eten. Wanneer we het restaurant binnenkomen, is het er erg donker maar de dame knikt wanneer we vragen of ze open zijn. Wanneer ze ons het menu ziet lezen met het licht van de gsm, steekt ze toch maar een lampje meer aan. De kaart is in het Spaans en het eten is  dat ook. Ons verlangen naar de Marokkaanse keuken moeten we dus even onderdrukken tot morgen.