Tanger- dag 2

De volgende ochtend worden we rustig wakker. We slapen op de zesde verdieping maar toch is het hier nogal gehorig in die drukke stad, al waren we gisteren zo moe dat we als een blok in slaap zijn gevallen. Na ons ochtendritueel, trekken we naar de ontbijtzaal, want dat is bij de prijs inbegrepen. Het ontbijtbuffet bevat een ruime keuze aan warme en koude gerechten. Hoewel het, zoals bij veel buffetten, de volle punten zou krijgen voor kwantiteit en iets minder voor kwaliteit, kunnen we gelukkig genieten van heerlijke croissants en vers sinaasappelsap. Zodra we gegeten hebben, trekken we de stad in – yalla (wat zoveel betekent als ‘let’s go’). We halen wat dirhams uit de muur, 1 euro is ongeveer 10 dirham, dat rekent gemakkelijk! De meeste dames dragen een hoofddoek hier en af en toe zien we er eentje met een boerka, maar die zijn wel in de minderheid. De stad wordt langzaam wakker.

Tanger is rauw en charmant tegelijk, een plek waar je meteen in de Marokkaanse sfeer duikt. Perfect om rustig op te starten en ons onder te dompelen in het Marokkaanse leven. Deze stad voelt als een kleurrijke kruising tussen Europa en Afrika. We starten onze ontdekkingstocht op de Plaza de 9 Avril waar zich de toegangspoort tot de medina bevindt maar het is nog vroeg en de handelaars zijn nog niet opgestart. Dee Dee ziet een mooie poort en steekt haar hoofd binnen. Twee bewakers laten ons binnen, het blijkt een  prachtige binnentuin met een klein museum ‘Espace de la Memoire historicus de la résistence de la libération’.

Onze kuiten worden flink aan het werk gezet, want Tanger is één en al heuvel. We besluiten eerst de Kasbah te bezoeken. Dit is een eeuwenoud fort in het hogere gedeelte van de stad. Het is een flinke klim, maar dit stadsdeel is prachtig en vanaf hier hebben we een geweldig uitzicht over de Straat van Gibraltar. We betreden de Kasbah via een imposante toegangspoort, betalen 6 euro en staan even later versteld van de prachtige binnenplaats met mozaïektegels, de uitgewerkte houten panelen en de prachtige houten plafonds in de aanpalende kamers. Bij het gebouw hoort ook een mooie secret garden waar we niets horen van de drukke stad onder ons. De stilte is heerlijk. 

We wandelen in de richting van het water en kuieren over een promenade met zicht op de haven. Eigenlijk zijn we op zoek naar Café Hafa maar onderweg passeren we een Marokkaans kerkhof. Het is heel erg rustig in dit gedeelte van de stad. Grote verlaten pleinen met bankjes waar ik af en toe mijn voet kan stretchen, prachtige imposante gebouwen waar bewakers voor de deur staan. Google maps to the rescue, want Café Hafa ligt in een klein verlaten steegje. Hier drink je de beste thee van Noord-Marokko zo heb ik gelezen. Dit café bestaat al sinds 1921 en werd een belangrijke plek voor schrijvers en artiesten. Zij kwamen hier samen om onder het genot van een muntthee en een sigaret over het leven en de literatuur te praten. We zetten ons in de zon en genieten van het blauwe water in de verte. Het terras ligt namelijk op een klif met een prachtig uitzicht over de Middellandse Zee. De muntthee is lekker zoet en smaakt heerlijk.

Tijd om eindelijk te gaan genieten van de heerlijke Marokkaanse keuken. Ik kijk al maanden uit naar een lekkere bastilla. Voor mensen die het niet kennen, dit is een hartige pastei van filodeeg, gevuld met kip of duif, amandelen, specerijen en poedersuiker! Klinkt misschien gek, maar deze combinatie van zoet en hartig is zoooooo lekker. De meeste restaurants serveren de Spaanse keuken maar bij Marchan Park staat het op de kaart dus zetten we ons op het terras. De Bastilla stelt niet teleur en kost ons slechts 10 euro per persoon!

Na de lunch is het tijd om de medina te ontdekken. Eenmaal in dit oude gedeelte van de stad bevinden we ons in een oneindig doolhof van smalle straten en stegen. Voor we het goed en wel beseffen zijn we omringd door luifeltjes, zakken vol kruiden en toeterende scootertjes die overal doorheen zigzaggen. De medina is groot genoeg om te verdwalen maar vriendelijk genoeg om de weg weer terug te vinden. We proberen er ons niet druk om te maken, het hoort bij de ervaring. Wat ik wel onthouden heb van mijn laatste bezoek aan een medina is het woordje ‘Derb’. Dat betekent namelijk ‘doodlopend’. Die straatjes moeten we dus vermijden, want anders moeten we op onze stappen terugkeren. Het zonnetje schijnt en een zonnebril is geen overbodige luxe. Al snel vergeten we hoe koud het in België wel niet is. We kijken binnen in de vele artisanale winkeltjes waar olijven liggen te blinken in grote manden en eetservies in alle kleurtjes te koop is. 

We houden van het geroezemoes van de stad. Overal zit een vleugje magie verborgen. We laten ons leiden door het moment: een onverwacht pleintje, een verborgen winkeltje, een geur van vers gebakken lekkers. Op de hoek van een straatje staat een oude man iets te verkopen wat blijkbaar zeer in trek is bij de plaatselijke bevolking. We staan gefascineerd te kijken naar het tafereel en worden in het Nederlands aangesproken door een voorbijganger. Hij is een Marokkaanse Belg en zegt dat dit de specialiteit is van Tanger en dat we dit zeker moeten proeven. Hij besluit de kalinti, een warme hartige kikkererwten gratin, voor ons te kopen. Het is best lekker, maar na de lunch van een half uurtje geleden, is dit toch best zwaar. We bedanken hem maar gooien de overschot even verder toch maar de vuilbak in. 

Onderweg passeren we de soeks of overdekte markt. Deze barst van de kleine winkels waar je echt alles kan kopen. Ik ben allergisch aan verkopers die als vliegen op stroop op me afkomen. Schreeuwen en mijn aandacht proberen te trekken, dat kan ik nog wel aan, maar ze moeten niet in mijn personal space komen. Ik ga dus enigszins op mijn hoede de soeks in. Tot mijn verbazing worden we met rust gelaten. Natuurlijk proberen de kooplui hun spulletjes aan de man te brengen, maar er wordt nooit aan ons getrokken en als we geen interesse hebben, worden we nooit minachtend of agressief bejegend of boos de rug toegekeerd. Afdingen is hier geen mogelijkheid, maar een must. Het wordt echt verwacht dus gaan we niet zomaar akkoord met de vraagprijs, maar rekenen we er altijd minstens de helft vanaf om te beginnen onderhandelen. We kopen beide een prachtig tafellaken bij een man die alles zelf weeft. Dat heeft voor ons toch meer waarde dan de koopwaar die ‘en masse’ wordt geproduceerd.

We rusten af en toe uit op een terrasje en praten honderduit over het werk en de plannen voor het komende jaar. Grappig zijn de versierde elektriciteitsmeters aan de gevels. Ze worden gebruikt als onderdeel van een schattig ventje in leuke, vrolijke kleurtjes. Wanneer we er op beginnen letten, komen we ze overal tegen. Er is sowieso wel veel kunst te spotten in de stad. 

We wandelen van de smerigste steegjes naar de meest charmante. Sommige zijn werkelijk betoverend, met blauw- of witgekalkte muren en kasseien bezaaid met luie katten. Ja als je geen kattenmens bent, blijf je hier beter weg. Waarom lopen er hier zoveel katten? Dat is simpel te verklaren: ze jagen op ratten en muizen maar er is ook een meer spirituele reden. De profeet Mohammed was dol op zijn kat en daarom omarmt de bevolking elke kat hier. De mensen zijn hier allemaal zo vriendelijk en meestal krijgen we een mooie glimlach wanneer we passeren. 

Tegen een uur of vijf voel ik dat het even genoeg geweest is. Mijn voet doet verschrikkelijk veel pijn en we besluiten terug naar het hotel te wandelen om even te rusten alvorens op zoek te gaan naar het restaurantje dat de Belg van deze namiddag ons heeft aangeraden. Na een kleine voetmassage, kan ik er weer tegenaan. Het is al vroeg donker maar wanneer we naar het restaurant wandelen verbazen we ons erover hoe zacht de avond is en hoe vol de terrassen nog zijn. Daar waar de lokale bevolking zit, vind je vaak het lekkerste eten. De Belg heeft ons doen beloven dat we zeker gaan eten bij Chez Bashir en gelukkig ligt dit restaurantje niet ver van ons hotel. Wanneer we er toekomen, is het een drukte van jewelste maar er is nog een plekje. Het restaurant is niet echt gezellig te noemen maar het eten, oh my god, wat een geweldige tip van onze mystery Belg! We krijgen een menukaart en wanneer we de prijzen zien, kunnen we het amper geloven. Dee Dee bestelt een tajine met garnalen voor 5 euro en ik eentje met kip voor 3 euro. Het is dan 8 uur en amper 5 minuten later wordt het al aan tafel gebracht. De kip is mals als boter en de geur doet me zin krijgen om te proeven. Hoeft het nog gezegd dat het voortreffelijk smaakt? Voldaan keren we terug naar ons hotel. Na 20647 stappen, kruipen we ons bedje in.