Otterlo - Kröller Müller Museum

We hebben zalig geslapen, maar worden wakker onder een bewolkte hemel. Nadat we gedoucht en gegeten hebben, gaan we op stap. Vandaag gaat Voorthuizen uit haar voegen barsten, want ze organiseren het Floralia Bloemencorso Festijn. Dat impliceert veel volk dus besluiten we het stadscentrum wat te mijden.

Als je denkt aan een museum, denk je misschien aan een groot gebouw met veel leegte waar iedereen heel stil en statig in de rondte loopt. Kan hoor, maar hoeft niet als je het juiste museum uitzoekt, zoals het Kröller-Müller Museum in Otterlo. Zelfs de absolute kunstleken onder ons hebben wel gehoord van een Mondriaan, een Monet, een Picasso en Van Gogh. Kijk, die vind je dus allemaal bij het Kröller-Müller Museum, makkelijk bij elkaar onder één dak. Dan komt daar bovenop nog de unieke locatie bij, midden in het Nationale Park De Hoge Veluwe. Hier gaan we een paar uurtjes genieten van kunst, natuur en architectuur.  We parkeren de auto op de buitenparking en wandelen vervolgens door het prachtige park tot aan het museum, zo’n kleine 2,4 km. Bijna iedereen neemt de fiets naar het museum, dus we wandelen in complete stilte. Behalve wat vogelgeluiden horen we niets.

Het Kröller Müllers Museum is ontstaan uit Helene Kröller-Müllers passie voor moderne kunst. Met haar man Anton stelde ze tussen 1907 en 1922 een enorme collectie samen. Een van de grootste en belangrijkste privécollecties van de 20e eeuw. Helene droomt van een ‘museumhuis’ waar ze haar verzameling met iedereen kan delen. Dat werd het Kröller-Müller Museum, dat in 1938 opende. Het grootste kunstwerk is misschien wel het gebouw zelf. Prachtig in zijn misleidende eenvoud heeft het museum intieme ruimtes en gebruikt het zacht bovenlicht.

Momenteel is er een tijdelijke tentoonstelling met bijna alle werken van Vincent Van Gogh. Hij is nu niet bepaald mijn lievelingsschilder, maar we zijn hier nu toch en misschien kunnen de schilderijen mij nog van het tegendeel bewijzen. Omdat het vandaag officiële opening is van de tentoonstelling, sluit de Van Gogh zaal voor gewone bezoekers om half 3, dus is het er een drukte van jewelste. We kuieren langs de kunstwerken en horen een plaatselijke gids zeggen dat Van Gogh niet persé schilderde wat hij zag, maar wat hij voelde. Dat verklaart waarschijnlijk de blauw gekleurde bomen. Nog steeds heb ik geen wow gevoel, maar sommige schilderijen vind ik wel ok.

We lunchen in het restaurant en besluiten dan de uitgestrekte beeldentuin in te gaan. Een wandeling hier is een ware ontdekkingstocht. Meer dan eens worden we verrast door de beeldhouwwerken, die een zeldzaam harmonisch geheel vormen met de coniferen en loofbomen. We moeten heel wat trappen omhoog om tot bij View te komen van een kunstenaar uit Den Helder, RW van de Wint. De cortenstaal constructie lijkt voor mij op een ontluikende bloem.

Wat verderop komen we bij enkele rosékleurige stenen die lukraak in het groen zijn neergezet. Het kunstwerk is van Tom Claassen en noemt Rocky Lumps II. We lassen even een rustmomentje in en kuieren vervolgens weer verder door het immense park, op zoek naar nieuwe ontdekkingen. Zo komen we bij een geel spiraalvormige paviljoen waar we ook door kunnen lopen. We ervaren hoe het heldergele licht contrasteert met de groene omgeving. 

Tomas Houseago maakt voornamelijk monumentale, ruwe en vaak hoofdeloze figuren. Het beeld in het Kröller Müller roept een gevoel van oerkracht en kwetsbaarheid op. Yves wil wel even de pose overnemen. 

Het bekendste werk in de beeldentuin is ongetwijfeld Jardin d’émail (glazuurtuin) van Jean Dubuffet, dat onlangs een grondige opknapbeurt heeft gekregen en nu weer jaren mee kan. Het is een groot, wit landschap met zwarte lijnen. Het unieke van dit kunstwerk is dat de bezoekers er vrijelijk in kunnen rondlopen, een ervaring die we toch even meepikken. Na bijna 12500 stappen is de pijp uit, dus besluiten we die 2,5 km naar de parking met de fiets te doen. Het was een mooie culturele uitstap in combinatie met de prachtige natuur in de Veluwe.