Drakensbergen - Sani Pass

‘If there’s a heaven on earth, this place is very much qualified for the title’

Wat een nacht! Vanaf 4 uur geen oog meer dichtgedaan en meer op het toilet gezeten dan me lief is. Volgens mij heb ik geen vocht meer in mijn lijf. Wanneer Tania wakker wordt, neem ik alvast een eerste immodium en er volgen er nog twee. Om half 8 loopt de wekker af en we  ontwaken met uitzicht op een gebergte dat volledig in de mist ligt. De mooie blauwe hemel van gisteren wordt helaas verdrongen door zwarte wolken. Het miezert bovendien. Het weer is even mistroostig als mijn humeur. Ik maak me zorgen want zoals het vannacht was, kan ik onmogelijk mee. Gelukkig lijkt tegen de ochtend het ergste voorbij dus begeven we ons naar het restaurant. Ik besluit niet al te lang te treuzelen aan het buffet want honger heb ik allerminst, ik hou het bij droge toast.

Vandaag gaan we de Drakensbergen echt ontdekken. Deze lopen over een lengte van 1250 km door Zuid-Afrika heen en vormen een natuurlijke grens met Lesotho. Ze zijn veel langer want ook in Namibië is een gedeelte van deze bergketen te vinden. Ooit ontstaan door het verschuiven van tektonische platen. Vroeger lag dit gebied onder zeeniveau. Met bijna 3.500 meter hoogte, is dit de hoogste berg in Zuid-Afrika. Drakensberg staat bekend om dramatische bergtoppen, glooiende valleien en ongeëvenaarde vergezichten. Het is niet zomaar dat dit een inspiratie was voor Tolkien voordat hij ‘The Lord of The Rings’ schreef!

De Sani Pass hoort zeker op het lijstje van mooiste en meest spectaculaire autoroutes van Zuid-Afrika. Om via de uitdagende Sani pass naar Lesotho te rijden, laten we de bus achter en stappen we in een 4x4 want enkel die voertuigen zijn hier toegelaten. Omdat ik nog steeds misselijk ben en An niet naast de chauffeur wil zitten, vraag ik of het oké is dat ik naast hem plaatsneem. Wat ben ik blij want van zodra we aan de beklimming beginnen, voel ik me al misselijk worden, ondanks dat ik mijn ogen op de weg kan houden. Ik maak me de bedenking dat wanneer ik hier zelf zou rijden, ik best wel klamme handjes zou hebben en zelfs nu ik gewoon meerijd, zit ik toch met samengeknepen billen naar buiten te kijken. Dit is de enige route die dwars door de Drakensbergen loopt en een weg om nooit meer te vergeten! De weg is onverhard en leidt ons via tal van haarspeldbochten langs steile afgronden en bergpassen door een bijna buitenaards landschap. De mist is hardnekkig en de miezerige regen houdt aan. Hugo heeft ons echter verzekerd dat helemaal boven de zon schijnt. We zijn benieuwd.

Lesotho wordt ook wel het ‘Koninkrijk in de hemel’ genoemd. Dit onafhankelijke koninkrijkje, dat volledig door Zuid-Afrika wordt omringd, ligt op een hoogte tussen de 1400 en de 3500 meter. De hoogstgelegen bergpas in Zuid-Afrika staat bekend vanwege zijn steile wegen, authentieke dorpjes en natuurschoon. De eerste Protea, de nationale bloem van Zuid-Afrika, komt al snel in beeld. Onze chauffeur die luistert naar de naam Tuma, maakt ons ook attent op andere fleurige bloempjes langs de paden. Ja van de uitzichtpunten moeten we het nu niet hebben, want alles is wit rondom ons. Tania heeft haar verrekijker mee maar kan deze niet gebruiken, want op die slechte weg is ze gegarandeerd haar oog kwijt. 

Wanneer we bij de grens komen, zijn er gelukkig niet veel wachtenden voor ons. We krijgen alweer een stempel in ons paspoort en rijden verder richting Lesotho. De aardeweg is er niet te best aan toe. We worden dus ook behoorlijk door elkaar geschud. We stijgen gestaag verder en de temperatuur daalt evenzeer. Ik voel me licht in mijn hoofd en heb het gevoel dat ik al enkele glaasjes wijn achterover heb gekapt, wat voor alle duidelijkheid niet het geval is. Het landschap is indrukwekkend groen en we kronkelen hier langs steile kliffen en passeren zo nu en dan kleinere watervallen. Het eerste deel tot aan de grens met Lesotho neemt ongeveer één uur in beslag. Onderweg zien we veel vogels, zoals de ground woodpecker, een schattig vogeltje met een rode borst.

Bij de grensovergang naar Lesotho, wordt het duidelijk dat we op grote hoogte zijn want de wind is ijzig koud. Bibber, bibber. Ook hier gaat alles vlot. Tegen het einde van de pas moeten we een aantal scherpe haarspeldbochten trotseren. Hierna wordt de weg een stuk slechter. Tuma zegt bij de eerste bocht dat deze de ‘whiskey corner’ wordt genoemd. Iedereen die bang is slaat best een whiskey achterover en dan lukt het zeker. De weg ligt bezaaid met grote rotsblokken dus voorzichtigheid tijdens het rijden is nodig maar we hebben een topchauffeur! We rijden door het pittoreske Lesotho. Hier lijkt de tijd weer honderd jaar stil te hebben gestaan. Het is hier, op ‘het dak van Zuid-Afrika’, vaak bewolkt. Wonder boven wonder, hierboven schijnt effectief de zon. De oorspronkelijke bewoners van dit gebied woonden in de grotten en spelonken van dit diep ingesneden massief. Dit landschap gaat me voor altijd bijblijven dat weet ik nu al. Ik zal voor altijd onthouden hoe ik me hierin voel: klein en nietig. 

Het land Lesotho is geheel omsloten door Zuid-Afrika. Er leven ongeveer 2.1 miljoen mensen. De populatie bestaat voor een groot deel uit het Basotho volk, die de Sesotho taal spreken. Zij leven in kleine dorpjes in traditionele rondavels en verplaatsen zich vaak te paard tussen de bergpassen. Voor wie ‘back to basic’ wil, is Lesotho een absolute must. We stijgen gestaag verder en ondanks dat de hemel blauw wordt, daalt de temperatuur. Wanneer we helemaal boven zijn, zitten we op een hoogte van 2874 meter. Het landschap is prachtig.

De mensen leiden nog steeds een traditioneel en simpel bestaan. We bezoeken een ronde woning van de basotho, de plaatselijke bevolking, waar we ontvangen worden door de vrouw des huizes. Van onze chauffeur krijgen we uitleg over hun leven. We mogen er proeven van hun zelfgemaakte brood. Lesotho kent nog vele oude ambachtslieden, die schitterende producten vervaardigen. De typische handgemaakte, van gras geweven, Mokorotlo hoeden, zijn het beeldmerk van dit prachtige land geworden. Jan wordt helemaal aangekleed in de traditionele klederdracht met ditto hoed.

Lesotho is een magische plek waar muziek en dans diep in de rituelen en het dagelijkse leven geworteld zitten. Wanneer we buiten komen, staat er zowel een groep mannen als een groep vrouwen te zingen. Drie kleine pagadders lopen er ook rond en laat ik nu net enkele kleurboekjes en kleurpotloodjes bij hebben. Dit kleine gebaar tovert onmiddellijk een lach op hun gezicht. Ze krijgen ook nog wat appelsienen en snoepjes. Hun dag kan niet meer stuk.

In het hoogstgelegen restaurant van Afrika krijgen we een buffet voorgeschoteld. Ik hou het bij rijst en kip. Na de lunch, begint de weg terug naar beneden. Het is eigenlijk lastiger dan naar boven rijden, maar het weer is wel helemaal veranderd. De lucht is blauw en de mist is een beetje opgetrokken. Enkel in het dal zijn er nog wat mistsluiers. 

Onderweg zien we enkele inwoners naar boven lopen met een takkenbos op hun schouders. Hout is boven niet te vinden dus moeten ze wel helemaal naar het dal. We zijn het allemaal een beetje beu om dooreengeschud te worden en zijn dan ook blij wanneer we aan ons hotel komen. Tijd voor een middagdutje voor we gaan eten.