vrijdag 2 oktober 2026

Safari in Krugerpark


‘Wildlife photography isn’t romantic. It is early mornings, dead batteries, missed shots and one frame that makes it all worth it’


Op safari gaan is geweldig, maar voor echte 'game drives' moet je al voor zonsopgang opstaan ​​en breng je mogelijk uren door in de kou of brandende zon, vaak zelfs beide op dezelfde dag. Wanneer de dierenwereld ontwaakt, staan ook wij op. Ik moet toegeven dat ik het even lastig heb wanneer de wekker gaat om half 5. Het heeft wel iets bijzonders die safari in de ochtend want waar anders zie je een groep mensen die zo blij is om zo vroeg gewekt te worden? Het is te vroeg om te ontbijten maar er staat een kan koffie klaar en een ontbijtpakket krijgen we mee. We beginnen aan een nieuwe dag, vol onvergetelijke indrukken. We rijden opnieuw naar het Krugerpark en stappen in dezelfde jeep van gisteren, met dezelfde ranger. Hij kreeg gisteren naar zijn voeten dus hopen we dat hij het vandaag beter doet. Ondanks het vroege uur, komen we helemaal tot rust in de wildernis. De magie van de Safari schuilt in de stilte van de vroege ochtend, de onverwachte ontmoetingen en het leren lezen van het landschap.


























Het is nog muisstil, we horen alleen het ruisen van de wind. 's Ochtends vroeg is de beste tijd om de roofdieren te zien. Dan zijn ze het meest actief. Het duurt echter lang voor we iets spotten. Enkele wilde honden zorgen voor een kleine wegversperring en een eindje verder zien we de eerste olifanten en zebra’s. Een van de antilopen die we het vaakst zien, is de impala. Ze komen zo veel voor dat ze na verloop van tijd bijna naar de achtergrond verdwijnen. Maar af en toe hebben we een ontmoeting van dichtbij, en op zo'n moment besef ik pas echt hoe prachtig ze zijn. Ons vroege opstaan wordt beloond, want Kruger slooft zich nog 1 keer voor ons uit. We zien alweer een vrouwelijke koedoe. Deze is prachtig, met haar slanke nek, grote ronde oren en vacht met lichte strepen. 

























We hebben al zoveel moois gezien op safari, maar het blijft ons toch trekken. Het is zo geweldig al die dieren in hun natuurlijke omgeving te zien, vaak in een prachtig landschap. Daarbij is het ook de kick van die ene geweldige vondst. Zo zie je een uur niets en net als je denkt dat het helemaal niets meer wordt, komt er ineens iets geweldigs om de hoek. Safari is gokken en geluk hebben. Gaan we links? Gaan we rechts? Je weet nooit wat er zit en wat je mist aan de andere kant. Plots roept onze top spotter Veronique heel luid ‘luipaard’! We geloven onze ogen niet … het beest loopt rustig de straat over. Ja wij zijn gewend om in de verte te kijken en nu struikelen we er bijna over.   Tulani draait de jeep en positioneert zich zodat we nog een laatste glimp van hem kunnen opvangen alvorens hij het bos inwandelt. Alweer een big 5 dier afgevinkt! 


























Het handige van Kruger is dat de rangers elkaar op de hoogte houden. Ook nu, laat Tulani een bericht aan de andere rangers en in no time staan er zo’n 5 jeeps achter ons. We zijn best trots dat wij het als eerste zagen. Even later komen we te weten dat er alweer een cheeta is gespot. De adrenaline schiet door ons lijf. Vol spanning rijden we naar de plek waar hij gespot is.  Er staan al wel wat auto's. Zou hij hier zitten? Dan zien we hem. Hij ligt lekker in de zon nabij een termietenheuvel. Onze dag is nu al geslaagd want deze dieren zijn zeldzaam in het kruger vanwege de concurrentie van de vele leeuwen.  Wanneer het moment voorbij is, zijn we nog helemaal hyper.


























Er ontbreken nog wel enkele dieren van de big five, zoals de neushoorn. Vol enthousiasme aanzien we de twintigste rots voor een neushoorn, maar dan hebben we toch geluk, we spotten een neushoorn die door een veld loopt. Gek eigenlijk hoe ieniemienie hun enkels zijn in verhouding tot hun omvang en hoe prehistorisch ze eruit zien. Dit exemplaar heeft geen hoorn meer. Hij werd afgezaagd ter bescherming van het dier.  Check, check, dubbelcheck, ons verlanglijstje is bijna compleet! Het wordt nu echt leuk en we kijken en spotten ons te pletter om nog meer wild te zien. Groot wild zien we echter niet meer, maar wel allerlei antiloopachtige in prachtige landschappen, het is hier zo mooi, de kleuren, veel rode aarde, ook nog behoorlijk veel groen.


























Onze ranger is vandaag iets betrokkener en doet zeker zijn best. Alleen heeft hij de neiging om met iedere chauffeur die passeert een babbeltje te slaan. Hij zou beter wat meer babbelen met ons. Hij haalt ook zijn beste charmes boven wanneer een mooie dame  in een witte auto passeert. Hij spreekt haar aan. We dachten dat hij haar kende maar aan haar gezicht te zien, was dat niet het geval.  Rond de middag houden we halt om ons ontbijtpakket te verorberen, waarna we onze rit verderzetten. Verspreid over de dag zien we heel wat olifanten. Hele struiken eten ze kaal en takken worden ruw losgetrokken. Mannetjes, vrouwtjes en jonkies, ook een hele kleine, ze passeren allemaal de revue. Altijd toch een indrukwekkend moment.


























Denk je dat het bij een Afrikaanse safari alleen om de dieren draait? Dat is per definitie misschien wel zo, maar het zien van de indrukwekkende landschappen maakt er ook een enorm deel van uit! Toch staat het Krugerpark daar niet om bekend. Hoewel het een enorm nationaal park is, staat het niet te boek als een visueel spektakel. Je vindt er niet de weidse landschappen van de Serengeti, maar toch is het er, nu de zon schijnt, prachtig.


























Bij een waterpoel, ligt een krokodil en enkele nijlpaarden in het water.  Die laatste is één van de grootste zoogdieren. Plots opent een van deze enorme dieren zijn bek. Heel indrukwekkend!


























In de namiddag zien we ook heel wat mooie vogels, zoals een kleine zilverreiger die aan een waterpoel rustig zit te zonnen, de Afrikaanse wolhalsooievaar, de Afrikaanse zeearend met zijn opvallende witte kop, borst en staart en ook een donkere zanghavik. We zijn echter allemaal vooral gecharmeerd door de vorkstaartscharrelaar met zijn opvallende lila tot zalmroze borst, turquoise vleugels en groenachtige kruin.


























Tijdens een safari probeer ik zo weinig mogelijk te drinken want wat erin gaat, moet er ook weer uit. Voor we vertrekken ga ik meestal nog eerst even naar het toilet om er zeker van te zijn dat ik mijn plas voor minstens drie uur kan ophouden. Deze namiddag is het echter moeilijk voor mij, het lijkt wel alsof ik een hele fles water gedronken heb, terwijl ik in realiteit slechts 1 glas heb gedronken. Onze ranger neemt prachtige zijwegen maar die hebben geen al te best wegdek waardoor ik het water voel stijgen. Gelukkig stoppen we voor de lunch een goed half uurtje later, net op tijd!


Onze safari dag loopt bijna op haar eind maar dan zien we plots een prachtige giraffe aan de kant van de weg. Het beestje lijkt zich niet te storen aan al de toeristen die hem nog snel op de foto willen vastleggen. Het elegante dier poseert met heel veel gratie.


























Net voor we het park weer uitrijden,  zien we opnieuw een groep zebra’s, grazend in de late namiddagzon. Geen twee zebra’s hebben hetzelfde strepenpatroon. Het is eigen aan elk dier, een beetje zoals een vingerafdruk bij mensen. De strepen helpen bij camouflage, houden steekvliegen op afstand en verwarren roofdieren tijdens de jacht. Wij zien de zebra’s goed maar hun grootste vijand, de hongerige leeuw, raakt er volledig van in de war. Ze hebben namelijk niet zo’n goede ogen en wanneer een kudde zebra’s hysterisch door elkaar gaat rennen, wordt de leeuw net zo hysterisch van die zwiepende strepen.


























Zou ik nog eens naar Kruger gaan? Ik blijf mezelf die vraag stellen. Het Krugerpark is absoluut een bezoek waard en we hebben er geweldige wilde dieren gezien. Hoewel ik geen spijt heb van de ervaring, denk ik niet dat ik er nog eens naartoe zou gaan – simpelweg vanwege de enorme omvang, de vele kilometers die je moet rijden. Voor een volgend bezoek kies ik waarschijnlijk toch weer voor kleinere, particuliere wildparken. Rond half 4 verlaten we het park en Hugo pikt ons weer op met de bus. Hij ging vandaag op zoek naar een nieuwe lader voor mijn fototoestel. Bij één of andere Indiër heeft hij er nog eentje gevonden. Ik ben dus gedepanneerd. 


Het diner is hier altijd een zalige aangelegenheid waarbij iedereen onder het genot van een wijntje en veel te veel heerlijk eten, terugblikt op de mooiste herinneringen van de voorbije dag. Vanavond staat er o.a. bobotie van wild op het menu. Heerlijk!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten