St Lucia - Himeville

‘It always seems impossible until it is done.’

De nacht was kort, want het was vrij laat toen we het licht uitdeden. Gelukkig moeten we er niet al te vroeg uit, al is dat voor sommige mensen relatief. Wij, ochtendmensen, vinden ontbijt om 7u30 prima. Nog een laatste keer genieten van deze mooie lodge en het super lekkere ontbijt, alvorens we de bus op gaan voor een extreem lange reisdag.

We moeten vandaag zo’n 400 km afleggen, maar gelukkig niet via kleine wegen. We nemen de autostrade richting Durban. Het gaat dus redelijk snel voorruit. We nemen de tijd om wat bij te slapen en onze foto’s te bekijken. Hugo vertelt ook een beetje over de Zoeloes. Eind jaren 30 van de 19de eeuw vertrokken de Nederlandstalige voortrekkers vanuit de Britse Kaapkolonie richting het zoeloe koninkrijk om zich nabij de zoeloes te vestigen. Dingane liet hun leider in 1838 vermoorden en veel families bij Bloukrans afslachten. De zoeloes werden verslagen bij de bloedrivier en de voortrekkers stichtten de republiek Natalia nabij het zoeloe koninkrijk. Dingane werd verjaagd en als vluchteling door de Swazi vermoord. 

Onderweg stoppen we een paar keer voor koffie en rond 12 uur voor de lunch. Daarna rijden we naar Howick, gelegen in het binnenland van Kwazulu Natal. De jonge Mandela wilde zijn stem laten horen en sloot zich aan bij de jeugdbeweging van het African National Congress (ANC). Hectische jaren volgden. In 1956 werden 156 activisten beschuldigd van hoogverraad. Mandela was één van de activisten die veroordeeld werd. Hij was zeventien maanden lang op de vlucht voor de witte autoriteiten. In Howick, werd hij gevonden en gearresteerd.

Op de plaats waar hij in de boeien werd geslagen, staat vandaag de dag een indrukwekkend monument. De buitengewone sculptuur van kunstenaar Marco Cianfanelli bestaat uit 50 stalen kolom constructies – elk tussen de 6,5 en 9,5 meter hoog. Via een pad kan je naar het monument wandelen en op een afstand van 35 meter zie je dan de beeltenis van Nelson Mandela tevoorschijn komen. Wanneer we toekomen zien we van op de weg de 50 metalen staven die de lucht insteken maar van hier is het portret van de vredelievende wereldleider nog niet zichtbaar. Het is er extreem stil en dat is logisch want gisterenavond zei An ons al dat het museum sinds september op dinsdag gesloten is. Iedereen is teleurgesteld want dit is toch een kunstwerk dat iedereen wel wil zien wanneer je naar Zuid-Afrika gaat. Waarom het dan niet uit het programma gehaald werd  en waarom er geen alternatieve uitstap geregeld werd, is ons een raadsel maar het is wat het is. 

Hugo wil wel proberen om ons toch de beleving te gunnen om het portret te zien en probeert te onderhandelen met de veiligheidsagent. Er is echter geen beginnen aan want de man heeft strikte instructies. Ook al staat het kunstwerk buiten, hij wil zijn job niet verliezen. Teleurgesteld rijden we het domein terug af. Aan de overkant staat nog een gedenkteken dus fotograferen we dat maar.

We staan nog wat te treuzelen bij het portret dat vanaf de weg dus eigenlijk geen portret is, wanneer de veiligheidsagent naar ons toe komt. Hij wil checken dat we zeker niet over de prikkeldraad zullen stappen. Sommige groepsleden gaan in discussie met de man en trachten hem toch te overtuigen om ons even naar het kunstwerk te laten gaan. Wanneer Marc het overneemt en hem vraagt of hij het een idee vindt om slechts één iemand de foto te laten nemen, begint hij te twijfelen en uiteindelijk gaat hij toch overstag. Mieke wordt afgevaardigd en wandelt met de man naar het kunstwerk. Wij staan achter de afsluiting zodat we toch mee op de foto staan. Het moet allemaal snel gaan want de man is toch wat bezorgd over de consequenties mocht iemand weten dat hij de regels een beetje overtreden heeft

 AI zorgt er toch een beetje voor dat we een beeld krijgen van hoe het er had kunnen uitzien wanneer het museum wel open had geweest. Van ver lijken we er wel op, maar je mag niet te ver inzoomen.

We rijden verder via de Panoramaroute en eindigen de dag te midden van de Drakensbergen, een indrukwekkende bergketen in het oosten van het land, ook wel het dak van Afrika genoemd. ‘What a wonderful world!’ In het Zoeloe noemt het gebergte Ukahllamba, de ‘barrière van speren’. De lange grillige rotsruggen lijken drakenlijven of kastelen waar reuzen in wonen. De volkeren die hier leefden, vertelden mythische verhalen over dit langgerekt massief.

We slapen de komende 2 nachten in het Premier Resort Sani Pass. Dit resort ligt in de charmante vallei van Mkhomazana en biedt uitzicht op de zuidelijke Drakensberg. De Kamer is redelijk groot en heeft een klassieke stijl met houten meubels. ’s Avonds dineren we in het hotel maar eerst gaan we aperitieven. De Mai Thai is heel erg lekker en er zit zeker genoeg rum in! Het buffet is uitgebreid maar Voorde meesten is het eten wat te pikant. Zelfs bij het eten van de bobotie, spuwen we vuur, wat normaal toch niet het geval is. Bobotie is van nature zacht van smaak.