Veere

De dag begint opnieuw vroeg in Zoutelande want vandaag is het marktdag en de marktkramers zetten al van in de vroege ochtend hun kraampjes neer. Het weer is helemaal omgeslagen, het is bewolkt en er staat een frisse wind. Na het ontbijt lopen we even langs de marktkraampjes en maken daarna een uitstapje naar het mooie dorpje Veere. We rijden via kleine polderweggetjes, door prachtige dorpjes en langsheen unieke vlaktes naar het betoverende historische stadje.

Elke dinsdag is het ook in Veere markt en dan wordt door de inwoners de klederdracht van vroeger uit de kast gehaald. Tijdens onze wandeling door het stadje komen we historische figuren tegen zoals een Zeeuws meisje, een mosterdmaker en enkele kinderen in Walchers kostuum. Op de markt zelf vinden we geen moderne apparaten wel nostalgische huishoudelijke toestellen, antiek en brocante, ouderwets snoepgoed etc. Natuurlijk ook veel streekproducten en we zien een demonstratie van schapen scheren. 

De smalle straatjes met kinderkopjes, de statige handelshuizen en niet te vergeten de imposante Grote Kerk en het beroemde Stadhuis voeren ons mee naar vervlogen tijden.  Door het miezerige weer,  het is ondertussen flink koud geworden, besluiten we hier nog snel te lunchen en daarna weer huiswaarts te keren. 

Jammer van het weer op mijn laatste dagje Zeeland maar al bij al heb ik er toch ontzettend van genoten!

Vlissingen - Shop till you drop!

Maar een keertje wakker geweest vannacht dus al bij al lekker geslapen. ‘s Morgens om 6 uur is er echter al veel bedrijvigheid in de grote winkelstraat waar het appartement gelegen is. Het is een aan en afrijden van camions die de plaatselijke winkels moeten bevoorraden. Ook de bloemist van Zoutelande komt in de vroege ochtend alle bloembakken van water voorzien met een grote truck waarvan de motor blijft draaien. Na ons ontbijt trekken we naar Vlissingen voor een dagje shoppen. 

Zoutelande is meer dan zon, zee en strand. Aan de andere kant van de duinen zijn er indrukwekkende bloemenvelden die we passeren. We worden er instant blij van want al die kleuren in de vroege ochtendzon doen ons beseffen dat de zomer nu eindelijk begonnen is. 

Bij aankomst in Vlissingen is het nog wat te vroeg om te shoppen want de winkels gaan pas open rond de middag dus doen we eerst een terrasje. Stilaan lopen de straten vol en worden de rolluiken van de winkels opgetrokken. Het is nog overal solden dus geven we onze ogen de kost, waarna onze portemonnee leger en leger wordt. Shoppen is met iedere vriendin anders maar telkens wanneer Marleen erbij is, vind ik plots allerlei leuke spulletjes en ook zij heeft al snel een paar zakjes in de hand, waardoor ik me wat minder schuldig voel. We slenteren gemoedelijk door de winkelstraatjes en houden na twee uur non stop winkeltje in, winkeltje uit een korte pauze bij een gezellig terrasje. Terug thuis, bekijken we onze buit en dat maakt ons blij! Vrouwen en shoppen, een dodelijke combinatie. 

Met een ijsje in de hand, nog even genieten van de Zoutelandse zon op het terras alvorens we aan het eten beginnen.  ‘s Avonds is er nog een goede film op tv en daarna kruipen we moe maar voldaan onder de wol. 

Zoutelande

Vandaag ga ik op bezoek bij Marleen die vijf weken in Zoutelande logeert. Zoutelande, het Zeeuwse dorp achter de hoge Walcherse duinen wordt in de zomer drukbezocht maar ik ben nog vroeg en heb net achter de hoek een parkeerplaatsje gevonden.  Bij het horen van “Zoutelande” denk ik meteen aan de songtekst van Blof. ‘Blij dat je hier bent’ is heel toepasselijk want Marleen ontvangt me met open armen. We zitten hier wel niet in een oud strandhuis maar wel in een mooi gezellig appartement met prachtig terras.

Ik ben geen strandligger dus ik hoop dat Marleen alternatieve, leuke dingen weet te verzinnen om onze dagen te vullen. Vroeger, als kind, ging ik vaak met Sisi, mijn toenmalige beste vriendin naar de Belgische kust en dan was het wel om te zonnen maar mijn bleke huidje zag telkens zo rood als een tomaat en daardoor komt het dat ik het langdurig strandliggen geband heb uit mijn leven.  

De bagage wordt uitgepakt, we gaan terug naar buiten en we starten een duinwandeling. Vanaf het duinpad hebben we een grandioos uitzicht over Walcheren en de Westerschelde. Nergens anders komen de schepen zo dicht langs de kust dan hier, tussen Zoutelande en Vlissingen. Aan de andere kant kijken we uit over een kleurrijk patroon van akkers en weilanden, onderbroken door dorpen met spitse kerktorens.

We zetten ons verstand even uit en kijken niet meer op de klok. Gewoon even alles loslaten kan heerlijk zijn, even de dagelijkse sleur verwisselen voor een momentje van rust. Het gevoel van alleen op de wereld te zijn met enkel het geluid van de golven en de meeuwen. Zalig! Ik hou van de Nederlandse kust want in tegenstelling tot de Belgische kust vind je hier niet al te veel joelende kinderen en geen strandbedjes die naast elkaar geprakt staan als sardienen in een doosje. Kortom hier is er nog veel ruimte. Toch kruipen de mensen allemaal samen op een stukje strand net onder de trap die hen vanuit de duinen naar beneden brengt. 

Onderweg stuiten we op enkele bunkers uit de tweede wereldoorlog. Hier bevindt zich het bunkermuseum maar dat is nog gesloten. De duinen hier zijn echt mega hoog en dat voelen we al snel in onze kuiten! Onze spieren zijn snel opgewarmd. Tijdens onze wandeling zien we hoe prachtig ons buurlandje wel niet is. We zijn behoorlijk onder de indruk van de mooie vergezichten over zee en de duinen vanaf de hoogste top van Zoutelande. Het laatste stukje van de wandeling gaat langs weiden vol prachtige paarse bloemen. Aan een meertje houden we even halt. Enig nadeel hier is dat er her en der afval gedropt werd. Jammer want dat verstoort het idyllische plaatje en beetje. 

Na twee uurtjes wandelen, arriveren we terug in de winkelstraat waar het ondertussen heel erg druk is geworden. De toeristen kruipen als paddestoelen uit de grond en wanneer we voorbij een ijssalon wandelen, hoor ik plots mijn naam. Ilse die vandaag jarig is zit er te genieten van iets lekkers. Leuk om elkaar nog eens te zien. We zoeken zelf een terrasje op om iets te eten. Na een lekker broodje kroket neem ik nog snel een ijsje mee naar boven waar we ons op het zonnige terrasje installeren om even uit de drukte te ontsnappen. De vermoeidheid van de voorbije weken slaat weer toe en voor ik het weet lig ik zachtjes te soezen in het zonnetje. Het is al 3 uur voorbij wanneer ik het te warm krijg. Dat half uurtje siësta heeft me deugd gedaan. 

Zoutelande wordt ook wel de Zeeuwse Rivièra genoemd. Hier is het strand niet alleen kilometerslang, het is ook breed maar vooral ook erg schoon en ligt als een uitgestrekte vlakte voor onze voeten. Met de wind in de haren en de zon in de rug maken we een heerlijke strandwandeling door het mulle zand en genieten we van het weidse uitzicht. Lekker kuieren langs de vloedlijn, heeft veel voordelen – zo verbetert het de bloedsomloop en geeft het een natuurlijke voetmassage. We wandelen helemaal tot aan de vuurtoren.  Oeps vuurtoren? Volgens mij is dit iets anders hoor Marleen. Verder landinwaarts zien we wel een vuurtoren vlak aan een prachtig meer. Aan een hippe strandtent houden we even halt om iets te drinken. Van op het terras hebben we een prachtig zicht op de zee. Het luisteren naar de wind en de zeemeeuwen maakt me melancholisch.  Ik sluit even mijn ogen en begin zachtjes te dromen. Ik proef de zilte zeelucht en voel de rust in mijn hart terugkeren.

Op onze terugweg is het strand zo goed als verlaten want het is bijna 7 uur. Het is af en toe even opletten waar we onze voeten zetten want de kwallen hebben hier vrij spel. Indrukwekkende dieren maar je wil er niet op trappen! We besluiten thuis te eten en Marleen maakt een heerlijke wok van kip. Daarna genieten we nog wat na van deze prachtige dag op het terras waar nog steeds de zon van de partij is. 

Het voordeel van een mooie zomerdag? Een prachtige Zeeuwse zonsondergang. Het brede strand baadt in een prachtig licht en heeft een goudgele gloed.

Brugge

Vandaag is het weeral tijd om afscheid te nemen van Paula en Achiel maar eerst ontbijten we nog lekker samen met hen in de gezellige veranda. De poezen hebben heel de morgen getracht boven het geblaat van de schaapjes te komen maar dat is hen niet gelukt. Nu zitten ze allebei uitgeput voor het raam. We zitten nog vol van de stevige maaltijd van gisteren maar aan een lekker eitje kunnen we niet weerstaan. Onze gastvrouw tovert binnen de 10 minuten een omelette en een spiegelei op tafel. 

Na het ontbijt rijden we naar Brugge op zoek naar het adres van onze oude reisgezel Agnes. Ze is verhuisd naar een gezellig appartement aan de Damsevaart Zuid. We hebben haar gisteren gebeld met de vraag of ze vandaag thuis zou zijn. Ze was aangenaam verrast en wou ons ook graag nog eens een keertje terugzien. Wanneer we daar arriveren staat ze ons al op te wachten. Het is een blij weerzien en we stellen vast dat ze nog altijd even tof maar oh zo chaotisch is. Ze wil duizend en een dingen tegelijkertijd vertellen en maakt zoals steeds haar zinnen nooit af. Ze is er volgen ons van overtuigd dat we haar gedachten kunnen lezen.

Voor onze lunch heb ik het Indisch restaurantje ‘Indian Tandoori’ geboekt op de Oude Gentweg in Brugge en Agnes wil graag mee dus besluiten we naar daar te wandelen, ook al ligt het aan de andere kant van Brugge. Hier kunnen we de auto gemakkelijk laten staan en is het gratis. Na een half uurtje stappen zien we dat Agnes het moeilijk krijgt - haar gezicht kleurt weer paars, maar we maken ons weinig zorgen want dat hebben we in Tibet ook meegemaakt. Ze geraakt redelijk snel oververhit. We vertragen dus een beetje. Gelukkig passeren we net op dat moment enkele Godshuisjes die volgen haar de mooiste van Brugge zijn en dat moeten we beamen. We verpozen even in het mooie wilde tuintje. Ondanks onze kleine tussenstop, zijn we toch net op tijd in het restaurant. Tot vier maal toe zegt ze: ‘het is daar op het einde van de straat’, om daar ter plekke dan te beseffen dat het toch nog wat verder is. Annelies en ik hoeven maar naar elkaar te kijken om te weten wat we aan het denken zijn maar Agnes’ manier van doen brengt toch spontaan weer een glimlach op ons gezicht. We houden van deze vrouw ook al zijn we het er beiden over eens dat we haar niet dagelijks moeten zien want dan zouden we gek worden.  Maar zo voor een dagje is het echt gezellig om eens uitgebreid bij te kletsen.

We nemen plaats in het kleine gezellige restaurantje en bestuderen de uitgebreide kaart. Hierop staat een waaier aan traditionele bereidingen uit de Noord-Indische Moghulkeuken. We maken weer een culinaire reis door India en genieten van elke hap. Heerlijk toch die specerijen! 

Na de lunch wandelen we samen, op het gemakje nu, terug in de richting van de Damsevaart maar houden in de historische binnenstad af en toe halt om de prachtige gebouwen te bekijken, alsook de indrukwekkende constructies van hedendaagse kunstenaars en architecten. Momenteel loopt de triënnale in Brugge en dat merk je aan de massa toeristen die de stad overspoelen, maar Agnes kent de weg op haar duimpje en brengt ons via rustige straatjes naar plekken die we nog nooit gezien hebben. Zo belanden we bij het oudste cafeetje van Brugge - Café Vlissinghe. Hier drinken de dames in het gezellige binnentuintje een Paljas maar ik ga voor een heerlijke mocktail, want ik moet straks nog rijden natuurlijk. We genieten van deze verfrissing want de zon brandt op onze huid. Hier zitten voornamelijk locals want het ligt toch een beetje uit het historische centrum. Na een klein uurtje zetten we onze wandeling verder en bij Agnes aangekomen, genieten we nog van een zoete lekkernij. Agnes heeft het bakken nog niet verleerd en serveert ons een heerlijke appelcake met kaneel en rozijntjes. Rond een uur of 7 besluiten we terug naar huis te rijden. We beloven elkaar om nu geen 8 jaar meer te wachten vooraleer we elkaar terugzien. 

Ieper

De schaapjes blaten ons wakker en volledig uitgeslapen trekken we naar de veranda voor het ontbijt. We zijn de enige gasten dus Paula en Achiel komen er gezellig bijzitten. Het zicht op de tuin is geweldig - de bloemen staan allemaal in bloei. De schattige poezen liggen languit op het terras te genieten van de zon. 

Na een heerlijk ontbijt rijden we naar Ieper voor een indrukwekkende tentoonstelling, ‘Comingworldrememberme’ of kortweg CWXRM van Koen Vanmechelen in het provinciedomein De Palingbeek. De locatie van The Bluff is op zich al indrukwekkend want dit was een van de zwaarst bevochten plekken van de eerste Wereldoorlog.

De 600000 kleien beeldjes brengen een eerbetoon aan de 600000 slachtoffers die ten gevolge van WOI vielen op Belgische bodem. Over een periode van 4 jaar werden de beeldjes gemaakt door verschillende mensen en nationaliteiten. Het beeldje stelt een gebogen figuur voor die zich lijkt de bezinnen. Hun ruggengraat toont de kracht van het leven en de vastberadenheid om verder te gaan. Alle beeldjes samen vormen het Pangea het supercontinent. De toekomst wordt er verbeeld door een groot ei dat op barsten staat en de geboorte voorspelt van de nieuwe mens. Onze wandeling eindigt op de uitkijkbrug met een bijzonder uitzicht over de land art installatie. Wanneer we de beeldjes aanschouwen, die symbool staan voor de talrijke levens die definitief tot stilstand zijn gekomen in WOI, krijgen we een krop in de keel. Het is warm maar de rillingen lopen toch even over mijn rug wanneer ik me de gruwel probeer in te beelden. Het is werkelijk indrukwekkend hoe dit monument een plaatst geeft aan een moment in het leven dat nooit vergeten mag worden. 

We maken ook een wandeling door het poëzieparcours ‘Ode aan de War Poets’ van de Vlaamse dichter Willie Verhegge. Langsheen het vlonderpad van The Bluff horen en lezen we tien gedichten. Hier krijgen rust en natuur voorrang. Een gedicht over de merel is heel erg toepasselijk want we horen hier niets anders dan vogelgeluiden. 

Lunchen doen we in de B&B en daarna besluiten we nog even naar Oostende te rijden. Maar, we zijn eraan voor de moeite want daar aangekomen blijken alle parkings vol te staan. Plots besef ik dat de treinen staken dit weekend dus letterlijk iedereen is met de auto naar zee gekomen. Dan maar terug richting Aartrijke maar dan wel langs de kleine gewestelijke wegen ipv de autostrade. We komen door godverlaten dorpjes waarvan we het bestaan niet eens kenden: Zandervoort, Zedelgem enz. Hier heeft de tijd stilgestaan. Op een rustig dorpsplein van een van die dorpjes besluiten we alvast onze dorst te lessen. Ook de plaatselijke wielerploeg is hier neergestreken en wanneer Annelies een fiets wil verzetten, krijgt ze prompt commentaar. Hij zal zijn fiets zelf wel verzetten. Vertrouwen is hier ver te zoeken. We hebben ook zin in een ijsje maar dat hebben ze niet dus rijden we verder. We parkeren de auto op de parking van het kasteel van Aertrijcke. Het prachtige terras van de bistro is echter gesloten. Onbegrijpelijk met dit mooie weer. Alle dorstige fietsers die passeren, moeten ook elders naartoe. We eindigen tenslotte opnieuw in het Fornuisje waar we een heerlijk ijsje met warme rode vruchten bestellen. Ook hier hebben we tegenslag. De coupe wordt geserveerd maar is ondertussen milkshake geworden. Het warme fruit heeft het ijs volledig doen smelten. Tja geluk is voor aardige mensen zeker? Gelukkig hebben we prachtig weer waarvan we in een airco auto geweldig hebben genoten deze namiddag. Bij terugkeer in de B&B hebben we gelukkig nog wat tijd om te genieten van de prachtige tuin. Ook nu weer blaten de schaapjes er op los. Het lijkt wel of er eentje een verkoudheid heeft want zijn geblaat komt van diep, heel diep. 

s’Avonds dineren we in ‘De wereld is klein’ een all you can eat restaurant met wereldkeuken. We sluiten het lekkere diner af met een ijsje - eentje waarvan de consistentie wel nog intact is!

Aartrijke

Vandaag trekken Annelies en ik naar onze goede vrienden in Aartrijke. Na de voorbije turbulente maanden zijn we er beiden erg aan toe. Een paar dagen helemaal niets. Rustig wakker worden, uitgebreid ontbijten en genieten van de blatende schaapjes. We kijken er erg naar uit!

In Aartrijke lunchen we naar goede gewoonte bij het Fornuisje en rijden dan verder naar B&B Artiriacumhoeve. Ver weg van het stadsgewoel staan Paula en Achiel samen met hun schaapjes ons al op te wachten. Schapen zijn kuddedieren. Ze doen alles samen en lopen als een groep door de weide. Als ze zich op hun gemak voelen maken de dieren nauwelijks geluid. Maar hebben ze honger, dorst of voelen ze zich onrustig, dan hoor je ze luid en duidelijk. De blatende schaapjes, oh daar kan ik zo van genieten. We drinken samen iets achteraan in de tuin en daarna neemt Paula ons mee naar Vliethemveld, een uniek natuur en bosgebied van 330 hectare. We wandelen langsheen een voormalig Brits krijgsgevangenenkamp en een prachtig speelbos voor kinderen met indrukwekkende speeltuigen gemaakt uit hout. In de smalle bosweggetjes genieten we van de prachtige natuur, de stilte en de verlatenheid. 

’s Avonds trekken we naar de Haan want Paula en Achiel hebben ons overhaald om mee te doen met ‘Het waterfront’. In 1918 eindigde de eerste Wereldoorlog en nu exact 100 jaar later komen we samen tijdens het Waterfront om de toekomst, de hoop en de verzoening te vieren. Door hun strategische ligging aan de Noordzee, tegenover het vrije Engeland, en tussen Frankrijk en Nederland, bleven heel wat Belgische kustgemeenten niet gespaard tijdens de Eerste Wereldoorlog. Zeker in het oorlogsjaar 1918 kreeg de kust het zwaar te verduren. Het evenement vindt plaats over een afstand van 21 kilometer van de havengeul in Zeebrugge tot de havengeul in Oostende.

We worden verwacht in De Haan om half 7 waar we een verantwoordelijke toegewezen krijgen. De man geeft ons per 2 een bootje, een draagtas met instructies, schrijfgerief en de naam van een overleden persoon op zee tijdens WOI. Annelies en Achiel knutselen ons bootje in elkaar en schrijven de naam van de overleden persoon op het bootje. Het Waterfront-bootje is geïnspireerd op een origami-bootje, is anderhalve meter lang en weegt volledig geassembleerd maximaal vier kilogram. 

Niets heerlijker dan de lucht van de zee en het klotsen van de golven maar wachten duurt lang zeker wanneer de wind je om de oren waait. Gelukkig heeft Achiel ons nog net op tijd gezegd iets warms mee te nemen en we zijn allemaal blij hiervoor. Ik rits mijn jasje alvast helemaal tot boven dicht en ben blij met mijn kap. 7 uur wordt kwart voor 8 en dan mogen we eindelijk kniediep de zee in terwijl we het bootje gedurende 10 minuten vasthouden.  Het water is wonder boven wonder niet koud, althans het voelt redelijk warm aan. Een helikopter filmt heel het gebeuren. Het evenement wordt rechtstreeks uitgezonden op canvas vanaf 19u dus als jullie goed kijken dan zien jullie ons misschien op TV!

Ondanks het lange wachten en de hevige wind was het wel een leuke belevenis. Het is al 9 uur voorbij wanneer we aan tafel gaan. Na een heerlijke maaltijd gaan we blij en voldaan terug naar Zedelgem om te genieten van een rustige nacht. 

Düsseldorf dag 4- K20

Dag van de arbeid vandaag, ook hier in Duitsland wordt deze gevierd dus er zal weinig te doen zijn in de stad. We kunnen dus op het gemakje ontbijten. Wanneer we beneden komen, is de eetzaal nog bijna leeg maar druppelsgewijs komen ook de andere gasten binnen. Zoals steeds is het buffet weer goed gevuld, de verschillende soorten charcuterie en kaas is immens voor zo’n klein hotelletje. Deze keer zetten we ons eens aan de andere kant en zien we dat er ook hier gespeeld werd met de typische kenmerken van Düsseldorf. De Flossis figuurtjes hangen aan de muur.  We checken pas rond 10 uur uit. Onze bagage kunnen we stockeren in het hotel dus daar hoeven we al niet mee te sleuren.

We besluiten nog een laatste Museum mee te pikken. De K20 mag dan niet de allure hebben van het Centre Pompidou of de Guggenheim musea, het is wel een indrukwekkend gebouw en met zijn zwarte, gepolijste granieten gevel erg herkenbaar.  Op het gelijkvloers heeft de Schotse kunstenaar Douglas Gordon een immense installatie geplaatst, bestaande uit twee video schermen die langst beide kanten werken. We zien twee Israëlische muzikanten die een prachtig stuk neerzetten van Mozart. We genieten van de meeslepende muziek maar maken ons wel de bedenking dat de bewaker hier heel de dag opnieuw en opnieuw moet naar luisteren. Tegen straks roept die gegarandeerd ‘zet die plaat af’!

Het museum herbergt vooral kunst die dateert uit de 20ste eeuw. De werken uit de eerste helft van de 20ste eeuw zijn vooral van Europese makelij. De werken die afstammen uit de tweede helft zijn vooral gemaakt door Amerikaanse kunstenaars. Het museum herbergt kunst van verschillende bekende schilders als Henri Matisse, Pablo Picasso, Andy Warhol en Piet Mondriaan. Daarnaast wordt een groot deel van de collectie ook gevormd door surrealistische kunst van onder andere Paul Klee en Julius Bissier, twee schilders waar niemand van ons al over gehoord heeft. Gat in onze cultuur? Het museum is zeer ruim en  er zijn niet veel bezoekers. Ook hier houden bewakers ons met argusogen in de gaten en gaan we iets te dicht naar de kunstwerken, dan roepen ze ons brutaal tot de orde.  Die vergeten zeker dat ik zonder bril de kleine lettertjes op de bordjes naast de schilderijen niet kan lezen? Het werk ‘Scribbles’ van de Amerikaans schilder Sol LeWitt intrigeert ons. Het werd gemaakt in 2007, het jaar dat hij gestorven is. Althans dat vermoeden we want hij heeft het in 2007 geschonken aan het museum en dat is ook het jaar waarin hij gestorven is. Op de foto komt het niet helemaal tot z’n recht maar in het echt vond ik het indrukwekkend.  Met de volledige tour van het museum zijn we al snel anderhalf uur zoet. 

Net buiten het museum bevindt zich in het vroegere gerechtsgebouw het AQ dat staat voor Andreas Quartier. Iedereen die niet wil komen en gaan maar zich definitief in Düsseldorf wil vestigen kan hier een appartement huren of kopen. Er hangt, zo denken we, wel een serieus prijskaartje aan. Verder is hier ook een Hyatt hotel. Beneden in de bar van dit monumentale pand, gaan we iets drinken, alleen al voor het interieur. Zachte jazz muziek komt uit de boxen en we lezen in hun brochure dat er hier vaak concerten gegeven worden. Pronkstuk in de bar is dan ook de vleugelpiano.

Saartje wil al het ganse weekend een stuk käsetorte eten maar dat is er tot op heden nog niet van gekomen. We trekken dus naar Carlstadt om te kijken of confiserie Otto Bittner vandaag geopend is. Deze confiserie dateert al van 1905 en serveert de meest indrukwekkende taarten. Eerst moeten we een stuk taart kiezen in de toonbank en die wordt dan naar de tafel gebracht. Tania neemt een quiche en ik ga voor de pannenkoek met appel. Zalig! Het is ondertussen bijna 3 uur dus tijd om naar huis te gaan. Nog snel even een toiletstop in het hotel en dan richting metro. Ons autootje staat ons mooi op te wachten op de parking. Een ideaal concept eigenlijk want parkeren is hier gratis, de tram kost ons € 1,60 en deze rijdt tot pal in het centrum. 

We hebben alle drie genoten van onze korte citytrip naar de rijkste stad van Duitsland. Düsseldorf staat garant voor shoppen, cultuur, historie, kunst en zoveel meer. Een bestemming om te onthouden!