Mechkralla

Om 7 uur gaat de wekker want vandaag is het marktdag in Chefchaouen. Volgens onze host al vanaf 7 uur. Dee Dee springt uit bed, neemt een douche en is klaarwakker. Ik daarentegen heb eigenlijk nog geen zin om op te staan. Ze besluit alvast eens een kijkje te gaan nemen maar staat binnen het kwartier al terug in de kamer. Een eenzame passant die beneden op het marktplein staat, zegt dat de marktkramers pas om 9 uur present zijn. Ondertussen heeft ze alvast de gevoelstemperatuur kunnen opmeten. De wind is wat gaan liggen dus dat is al goed.

Niet alleen de blauwe medina is prachtig, ook de omgeving van Chefchaouen is de moeite waard. Chefchaouen ligt tussen 2 hoge bergen en vanuit het dorp kun je prachtige wandelingen maken. Vandaag hebben we een uitstap met een plaatselijke gids gepland. Deze komt ons om 9 uur oppikken dus gaan we tegen 8 uur ontbijten. Normaal gesproken ontbijten we thuis niet, maar eerlijk gezegd genieten we hier wel van ons ontbijtmomentje! Huisgemaakt, uitgebreid, vers en lekker. 

Om 9 uur staan we gepakt en gezakt klaar om te vertrekken, maar na een kwartier beginnen we ons zorgen te maken. Onze host belt even naar de gids en komt ons zeggen dat we een dag te vroeg zijn. De geplande wandeling is pas morgen. Onze voucher zegt iets anders en bovendien vertrekken we morgen, dus wordt de gids teruggebeld. Om kwart voor 10 komt hij de trappen opgelopen en begroet ons met een verontschuldiging. Gelukkig woont hij net achter de hoek. Hichan is een jonge snaak van 22 jaar met een prachtige glimlach. Dee Dee vraagt of we even tijd hebben om over de markt te gaan en dat is geen probleem. De markt stelt echter niet zo veel voor. Enkele bewoners van de aanpalende bergdorpen, komen op maandag naar de stad om hun locale producten te verkopen. Ze zitten gewoon op het trottoir en houden er niet van om gefotografeerd te worden. Wanneer ik toch een foto maak, gaat er al automatisch een vingertje omhoog. De markt geeft ons een kijkje in het echte Marokkaanse leven. 

Hichan is geboren en getogen in Chefchaouen en is trots op zijn blauwe stad. ‘Inside the medina everything is bleu and so are my veins’, zegt hij. Wanneer we hem het concept uitleggen dat wanneer je blauw bloed door de aderen hebt stromen je van Koninklijke bloede bent, lijkt hij het niet echt te snappen. Onderweg legt hij ons uit dat de zijstraten die blauw geschilderd zijn, doodlopen. De zijstraatjes die grijs geschilderd zijn, leiden wel ergens naartoe. Een leuk wistjedatje! Na dit kort intermezzo door de medina kan onze échte wandeling beginnen. Deze start bij de watervallen en voor de derde keer in twee dagen, beklimmen we de berg naar de Spaanse Moskee met een prachtig panoramisch uitzicht over de stad en de hoogste berg van Chefchaouen, Jbel Lakraa. Voorbij de moskee begint de klim verder de bergen in. We verlaten dus even onze blauwe stad en ruilen deze in voor 50 tinten groen.

Wat we op dat ogenblik nog niet weten, is dat er ons een steile klim te wachten staat van meer dan 2 uur. Hichan moet regelmatig halt houden want onze vermoeide knieën willen niet helemaal mee. Hij heeft er echter geen probleem mee en zegt trots te zijn dat 2 dames van 60 (allé eentje heeft nog een jaartje tegoed) een dergelijke trip aandurven zeker wanneer we hem vertellen bureauwerk te doen en nooit naar de gym gaan. Hij wil ons een beetje sparen en zegt continu ‘another 5 minutes and then we start the way down’ maar dat blijkt nooit echt zo te zijn. De volledige weg worden we vergezeld van een straathond die ons beschermt tegen de ezeltjes die af en toe de weg versperren. Deze lastdieren worden gebruikt op het veld en wanneer we ergens passeren waar ze aan het werk zijn, wil Hichan dat ik even probeer de beesten in beweging te krijgen. Dat lukt me echter niet want ik krijg het niet over mijn hart om die zweep te gebruiken.

Onderweg zien we ook veel geitjes en schapen die met hun hoeders onderweg zijn naar een groene weide. Binnenkort is er een Marokkaans feest waarbij de dieren geslacht zullen worden. Hichan vindt dit niet zo’n leuke feestdag want ook hij houdt er niet van om beesten te doden maar het is nu eenmaal traditie. De vrouwen hoeden hier nog in hun traditionele klederdracht. Ze dragen een rode-witte doek rond hun middel. Is deze geknoopt aan de voorkant dan zijn ze getrouwd, zit de knoop aan de zijkant dan zijn ze nog single. Wat is het hier rustig en vredig in de bergen. Af en toe horen we een haan kraaien, een ezel balken en de vogeltjes tjirpen er op los. Die stilte is onbetaalbaar. 

Wanneer we Hichan vragen of hij uitsluitend voor Riksja werkt, zegt hij ‘officially yes but sometimes I am a guide in the medina as well’. Daarvoor moet hij echter een permit hebben en die heeft hij niet, waarop ik hem zeg dat hij de toeristen voor zijn kar moet spannen en ze tegen de politie moet laten zeggen dat hij gewoon een vriend is. Met een big smile antwoordt hij ‘I am like Coca Cola, everyone knows me’. Ja, daar had ik niet aan gedacht. 

Terwijl we al puffend de berg oplopen, proberen we meer te weten te komen over het leven hier. Hichan houdt ervan veel te vertellen, maar we kijken hem toch vaak bedenkelijk aan wanneer hij met getallen begint te goochelen. Een maandelijks gemiddeld inkomen bedraagt hier zo’n 3000 dirham (300 euro), zegt hij. Daar kunnen we nog inkomen, gezien de prijzen hier in de restaurants. Even later verkondigt hij echter dat een gemiddelde woning met 2 slaapkamers toch algauw 20 miljoen dirham (2 miljoen euro) kost. Als dat waar zou zijn, dan kan hier toch niemand zich een woning aanschaffen. Wanneer hij dan ook nog eens doodleuk zegt ‘I cannot go abroad because a visa costs a lot of money, more than 18.000 dirham’, weten we het zeker … lang is hij niet naar school geweest. We hebben het nadien even opgezocht … een visa kost slechts 90 euro.

Wanneer we eindelijk na 2 uur klimmen het kleine dorpje Mechkralla zien liggen, maakt ons hart een sprongetje. We zijn doodmoe en voelen beide pijn in onze knieën. Er is een begrafenis aan de gang dus laten we de begrafenisstoet passeren. Het gebed is net voorbij en de mannen lopen in colonne naar de begraafplaats. De vrouwen blijven binnen. De kist die gedragen wordt, is bedekt met een groene doek. Dat betekent dat het een man is die gestorven is. Bij een vrouw zou het doek rood zijn. In dit berberdorpje speelt het leven zich grotendeels buiten af. Het dorpje ligt naast het nationale park Talasemtane en de omgeving is prachtig, maar dus heuvelachtig. Om het af te leren, volgt er nog een laatste verschrikkelijk steile klim. De lunch wordt geserveerd in een van de traditionele huizen van het dorp. We zetten ons op het zonovergoten terras en krijgen olijven en geitenkaas waar enkel Dee Dee van eet. Uiteraard wordt dit vergezeld van heerlijk brood en zoete muntthee, de Marokkaanse wiskey, zegt Hichan. Daarna volgt de bissara, een soep van kikkererwten en witte bonen. Ze is gekruid met komijn en daar houden we van. Het heeft wel een melige structuur maar ze is toch lekker. De hoofdschotel is een tajine van kip met groenten en daar kan je bij ons ook niets verkeerds mee doen. Als toetje is er een vers gesneden sinaasappel. 

Omstreeks 3 uur komt er een jeep ons ophalen om ons terug te brengen naar onze riad. De 4x4 is geen overbodige luxe en het wordt een dolle rit terug de berg af. De ramen van de auto gaan niet meer dicht dus is het een beetje frisjes maar voor ons Belgen valt dat nog wel mee. De chauffeur en Hichan vinden het iets te koud en vooral die laatste is blij wanneer we terug in Chefchaouen zijn. Hij brengt ons terug naar de riad en we bedanken hem voor de leuke dag. Ook al is onze trip op voorhand betaald, we geven hem toch nog een kleinigheid want we hebben echt genoten van zijn gezelschap.

In de namiddag trekken we terug de stad in voor de laatste inkoopjes want morgen vertrekken we richting het zuiden, waar alles veel duurder is. We dachten alle hoekjes en kantjes al ontdekt te hebben maar toch komen we nog op plekjes waar we niet geweest zijn. Ondertussen merken we wel op dat het heel erg rustig is in de stad, zelfs op dit uur van de dag. Dat was de voorbije dagen wel anders. Vandaag kunnen we met stelligheid zeggen: Chefchaouen, we love you! Zo, dat moest er even uit. We zijn echt wel verliefd geworden op deze intrigerende, blauwe stad.

Om de dag af te sluiten, gaan we opnieuw eten bij Bab Tarik. De kokkin herkent ons meteen en zet gelijk een brede glimlach op. De tajine is hier zo lekker en zo goedkoop. Waar eet je met 2 personen nog voor 10 euro?  Vandaag was weer een dag met een gouden randje en we hebben echt genoten. Bovendien zijn we ook best trots op onze prestatie. Moe maar voldaan kruipen we ons bedje in.