Swellendam - Hermanus

The real gold of Africa lies in its landscapes, its people and the untamed beauty that takes your breath away’

We laten de prachtige Mosselbaai achter ons en stappen in de bus voor alweer een super lange busrit, met een eerste stop in Swellendam. Met een prachtig berglandschap en de lome Breede-rivier voor de deur, is deze stad een waar paradijs. Ze werd gesticht in 1745 en is daarmee de op twee na oudste stad van Zuid-Afrika. Het heeft daardoor veel te bieden aan diegenen die geïnteresseerd zijn in het verleden. Het oudste gebouw is de Drosty aan Swellengrebel Street, een fascinerend complex dat het museum, de gevangenis, Ambagswerf, Mayville House en Mayville Garden omvat. Jammer genoeg bezoeken we alleen het museum en daar krijgen we welgeteld 40 minuten voor. 

Geschiedenis is niet alles wat deze mooie plek te bieden heeft. Swellendam, gebouwd tussen de uitlopers van de Langeberg-bergen, heeft een van de mooiste omgevingen van het land met een overvloed aan interessante huisjes om te bezichtigen, waarvan vele zijn omgebouwd tot leuke winkeltjes en kunstgalerieën. Ik blijf dus volledig op mijn honger zitten en vind het vooral jammer voor mijn reisgenoten dat we niet de kans krijgen om in dit mooie stadje rond te wandelen. Met de bus rijden we 200 meter verder om de dominante Nederlands Hervormde Kerk te bezoeken. Deze torent majestueus boven de vele monumentale gebouwen uit, een eclectisch voorbeeld van gotiek, Hollandse, barok en oosterse architectuurstijlen, die officieel werd geopend in 1911. De buitenkant is prachtig maar de binnenkant redelijk sober. 

We gaan lunchen in River zonder end bij een artisanale bakkerij waar ze heerlijke pasteitjes en taartjes hebben. Omdat de misselijkheid weer hevig is, neem ik de mini versies, eentje met boboti en eentje met kip. Tania volgt mijn voorbeeld. Als dessertje kiezen we een citroen merinque taartje dat we delen. 

Wanneer we aankomen in Hermanus maakt mijn hart een sprongetje. Zo blij om hier terug te zijn. Het weer is echter niet denderend, koude wind en veel bewolking. Gelukkig blijft het wel droog. Ik ben nooit zo’n meisje geweest dat dolfijnen verafgoodt, maar ik vind het wel mooie beesten.  Alles hier staat in het teken van walvissen en dolfijnen en we gingen ervan uit dat het nu de periode is om ze te spotten. De prachtige, gracieuze dieren laten zich echter niet zien. Tania, Mieke en John blijven de horizon afschuimen met de verrekijker en zien iets. Na een gesprek met Hugo veronderstellen ze dat het een pelsrob is. De golven gooien zich met een indrukwekkende kracht op de rotsen, het lijkt wel vuurwerk als ze omhoog spatten. 

Ik heb geen zin om in de koude wind te blijven staren naar het water en te wachten op Godot, dus maak ik een wandeling in de stad op zoek naar leuke graffiti. We krijgen welgeteld weer 40 minuutjes. Tja ik ben het onderhand wel gewend dat het programma veel belooft, maar dat we uiteindelijk heel weinig zien. Al slenterend. langs de smalle straatje kom ik best wel wat mooie muurschilderingen tegen. 

Op de terugweg naar de promenade, passeer ik langs de vele kunstwerken die er zijn opgesteld. Sculpture on the Cliffs, is een initiatief van de stad dat plaatselijke kunstenaars een platform biedt. Er staan echte pareltjes tussen. Jammer van het weer want onder een blauwe hemel zouden de kunstwerken nog meer tot hun recht komen.

We rijden verder, via de schitterende Kaap Hangklip naar onze laatste stop van de reis, Kaapstad. Ik kijk er zo naar uit om weer enkele dagen in de bekendste stad van Zuid-Afrika te vertoeven. De kleurige, koloniale stad aan de westkust van Zuid-Afrika die bekroond is met de iconische Tafelberg heeft een magnetisch effect op mij. Kaapstad steelt met gemak ieders hart, al denk ik dat mijn medereizigers dat nu nog niet zien. De stad is omgeven door een betoverende natuur en machtige bergen, alleen liggen deze nu volledig in de mist. De Tafelberg is nergens te bekennen.

The President Hotel is gelegen in Bantry Bay, een baai tussen de Tafelberg en de Atlantische Oceaan. Hier blijven we 4 nachten. Het is een heel groot hotel en eentje waar ik niet voor zou kiezen, maar vanuit onze kamer hebben we wel een panoramisch uitzicht over de oceaan / de bergen. Een groot pluspunt is de vriendelijkheid van het personeel. We zien bij iedereen een stralende glimlach. 

Om kwart na 7 komt iedereen terug samen in de lobby en nemen we opnieuw de bus naar ons Restaurant Hussar Grill. Het is een populair steakhouse dat al meer dan 50 jaar bestaat. We moesten vooraf een keuze maken uit verschillende gerechten. Niet echt mijn ding, maar ik heb toch iets gevonden dat aanvaardbaar is. Soepje als voorgerecht en calamares als hoofdgerecht. Voor het dessert pas ik. Wanneer we naar huis rijden, komen we weer in een file terecht en Hugo besluit een andere weg te nemen. Gelukkig is deze weg beter dan die van Hazyview vorige week, maar dat betekent toch dat we weer een hele omweg moeten maken. 

We zijn blij eindelijk naar ons bed te kunnen, want morgen moeten we weer heel vroeg opstaan. Het was een beetje een ‘verloren’ dag wat mij betreft dus hopelijk maakt het programma voor morgen alles goed. Het weer belooft terug beter te worden, gelukkig!