donderdag 8 oktober 2026

Himeville - Chintsa

Het is heel vroeg wanneer de wekker gaat. Om half 7 zitten we al aan het ontbijt. Boven op de diarree, voel ik me vandaag ook nog misselijk. Dat is geen goede combinatie wanneer je een busrit van 400 km voor de boeg hebt. Ik heb dat weer goed gepland, want vandaag is de langste reisdag en ik zie er dan ook erg tegenop maar, op een rondreis moet je mooie plaatsen achter je laten om naar andere op zoek te gaan. En mooi is het hier zeker! Met de mist gisteren hebben we niet echt van de omgeving kunnen genieten dus deze ochtend zijn we aangenaam verrast. 




















John, grapjas van dienst, heeft alvast compeed bij voor mochten we blaren lopen - yeah right! Van wandelen, is vandaag helemaal geen sprake. We rijden door het vroegere Transkei, het gebied waar de Xhosa, de op één na grootste etnische bevolkingsgroep van zuid-Afrika, wonen. We zien hier bijna alleen zwarten. Het is hier vuiler dan elders en dat draagt niet bij tot een veiligheidsgevoel. We stappen nergens uit dus worden er wat kiekjes gemaakt vanuit de bus. De mensen zijn in ieder geval wel heel kleurrijk gekleed.


























Een golvend graslandschap, zover het oog reikt. Verstrooid op de heuvels zien we overal huisjes en rondavels in de meest bonte kleuren: blauw, rood, roze en turquoise. De Oostkaap wordt dus voornamelijk bewoond door Xhosa en o.a. Nelson Mandela heeft hier zijn roots. We rijden het huis van zijn familie voorbij maar het is goed afgeschermd. De mooie landschappen volgen elkaar op. Hier zien we ook nog een echt stukje oorspronkelijk Zuid-Afrika. We rijden door dorpen en steden waar je geen enkele blanke ziet. We zien heel veel schoolkinderen langs de wegen en in de velden. Ze zijn gekleed in hun schooluniform.


























De zon schijnt uitbundig en zou ons de hele dag kunnen voorzien van de nodige vitamine D, ware het niet dat we dus heel de dag in de bus zitten en er niet veel van kunnen genieten. Echt geluk hebben we niet met het weer. Telkens we onderweg zijn, schijnt de zon.  Mensen zitten buiten voor hun huisjes, kinderen spelen in de tuin, de was hangt te wapperen, bij voorkeur aan de afsluiting. Maar we zien toch veel armoede op het platteland.


























Onderweg komen we in een file terecht. Hier nemen ze foto’s van je nummerplaat en mocht je nog een boete open hebben staan, moet je in de rij en ben je verplicht onmiddellijk te betalen.  Gelukkig heeft Hugo niets op zijn kerfstok en duurt het voor ons niet lang. We mogen doorrijden. In de geboorteplaats van Nelson Mandela, Mvezo, mogen we weer even de bus uit. Er staat een gedenkteken, dat de historische toegang tot zijn geboortegrond kenmerkt. De panelen tonen een portret van Mandela, een traditionele afbeelding van speervechters en het schild van de Thembu clan. Zijn vader was hier een gerespecteerd traditioneel stamhoofd, maar werd uit zijn ambt gezet door de apartheidsoverheid en zijn bezit werd afgenomen. Hierdoor moest de familie noodgedwongen vluchten naar het nabijgelegen dorp Qunu toen Nelson nog een baby was.  Wanneer we terug in de bus zitten vraagt Lies of er veel vrouwen met de auto rijden hier. Hugo moet daar niet lang over nadenken en zegt: ‘ tja die hier voor mij rijdt, is alvast een vrouw, want dat is een trage chauffeur’ . Even later steekt hij de auto voorbij en moet hij op zijn uitspraak terugkomen. Het blijkt een man te zijn!




















We rijden verder richting East London en komen zo in de streek van de Wild Coast. Het is zo genoemd vanwege de vele ruige kusten en woeste brandingen. Onze eindbestemming is Chintsa, een klein dorp dat gelegen is aan de monding van de Chintsa-rivier. Dit kleine paradijs heeft een prachtige lagune, witte stranden, groene bossen en vele vogels. Het is de perfecte plek om even te ontsnappen aan alle hectiek en lekker te ontspannen. ‘Chintsa’ is een Xhosa woord en betekent letterlijk ‘de rivier van de afbrokkelende oevers’. Chintsa wordt op verschillende manieren uitgesproken. Bezoekers zeggen vaak ‘Sinsta’ maar de lokale bewoners zeggen het met een klik aan het begin van het woord.


Vanavond logeren we voor 1 nachtje in Crawfords Beach Lodge, het juweel van de Wild Coast. Het guesthouse is gelegen in Chintsa Bay en omringd door glooiende heuvels en weelderige, tropische kustbossen en kijkt uit over de Indische Oceaan. Het is niet alleen het mooie ongerepte strand dat aan onze voeten ligt maar ook de warme gastvrijheid die ervoor zorgt dat we hier heel gelukkig van worden.   Het is een plek waar onze ziel rust vindt. Het is net een klein dorpje, met overal op verschillende niveaus huisjes met aapjes slingerend door de bomen.













De elegante maar wat verouderde kamer is ingericht in een rustieke stijl. Het rieten plafond zorgt voor een speciale geur. We hebben ook huisdiertjes, kleine vliegjes die ons echter niet storen. We droppen de koffers in de kamer en besluiten een strandwandeling te maken. Dat zal mij goed doen na al die uren in de bus. Ik moet een paar keer met mijn ogen knipperen om te beseffen dat ik hier ben. Wat een prachtige omgeving! Chintsa heeft het beste weer van de wereld. Het semi tropische klimaat zorgt voor een heerlijke temperatuur. De omgeving van Chintsa kenmerkt zich door inheemse bossen vol met vogels, hoge duinen en natuurlijk dat geweldig uitgestrekte strand. Super indrukwekkend hoe de zee een demonstratie geeft van hoe krachtig ze wel niet is.Terug in de kamer overvalt de misselijkheid me opnieuw. Ik denk niet dat ik me al ooit zo slecht gevoeld heb en twijfel of ik nu best iets eet of beter gewoon mijn bed in kruip. 


















Ik besluit toch mee te gaan, want volgens Hugo is het eten subliem. Het diner is ook hier in buffet vorm. Ik besluit te beginnen met een soepje. Het smaakt, dus ga ik nog terug voor een beetje puree met kip. Hopelijk was dat een goede beslissing. Het is gezellig aan tafel en ik voel me iets minder misselijk, alleen komt na het eten de pijn aan mijn maag terug. Mieke, die verpleegster is, geeft me iets dat ik voor het slapen moet innemen. Op hoop van zegen! Aan de omgeving zal het in ieder geval niet liggen want we horen het ruisen van de oceaan. Zalig om zo te gaan slapen. De dagen zijn hier lang en ook al is er geen sprake van een jetlag want het is dezelfde tijd als thuis, mijn batterij is leeg voor vandaag.





Geen opmerkingen:

Een reactie posten