‘Sometimes you just have to put on your happy feet and dance like a penguin’
Wat is er leuker dan deze prachtige reis te eindigen met opnieuw een bezoekje aan de pinguïns van Boulder Beach? Initieel hadden we gepland om dat met de trein te doen maar omdat de kosten voor de taxi hier zo goedkoop zijn, besluiten we gewoon een Uber te bellen. We worden om half 9 opgehaald en zijn verbaasd dat het halverwege de rit plotseling hevig begint te regen. Dit weer was helemaal niet voorspeld! We panikeren lichtjes want we hebben niets bij tegen de regen, maar wanneer we een uurtje later aan het Boulder Visitor Centre toekomen, schijnt de zon. Deze keer gaan we op zoek naar Middle Beach. Volgens Joann ligt dat in het verlengde van waar we vorige week geweest zijn. Wanneer we voorbij het Boulder Visitor Centre lopen, zien we dat er een houten vlonder door een groen parkje loopt, parallel met de zee. Ook dit gedeelte hoort nog bij Kleintuin Road, maar is heel anders dan de verharde weg waar we eerst over lopen vanaf de parkeerplaats. Onderweg zien we af en toe een dassie die ligt te chillen op een rots.
Aan het eind van de houten vlonder betalen we een kleine entree voor het strand. We lopen Middle Beach op, turen rond en even denken we dat we verkeerd zijn, totdat we aan de andere kant van het baaitje twee zwart, witte vogels spotten: pinguïns! Ze zijn er! Ik kan niet anders dan het uit te schreeuwen, want dat is precies wat ik riep telkens als iemand me vroeg wat er deze keer op mijn bucket list stond. Een van de dingen waar ik het meest naar uitkeek tijdens mijn bezoek aan Zuid-Afrika, was het zien van de kolonie Afrikaanse pinguïns en dan nog het liefst ‘up close and personal’. We lopen over het strand en zetten ons op het witte zand en wachten tot ze uit het water komen. Ze waggelen bijna tot bij ons, maar aarzelen dan en draaien terug. Volgens een man die er met zijn familie aan het pootje baden is, willen ze graag voorbij ons maar durven ze niet. We besluiten hen de ruimte te geven en verder door te wandelen.
Wanneer we aan de boulders komen, staan we voor een dilemma. We kunnen niet via het strand passeren, want een grote rots blokkeert het pad. Klimmen is de enige optie! De schoenen gaan uit, mijn broek wordt opgerold - Tania was slimmer en heeft haar short aan. De rotsen zijn nat en het valt niet mee om mijn evenwicht te behouden, maar het lukt. Na heel wat geklauter, komen we aan de andere kant van het strand, waar we door het water moeten. We kunnen deze keer veel dichterbij mijn lievelingsdiertjes komen en het voelt net even wat natuurlijker aan. Super relaxt zitten ze te chillen op een rots en eigenlijk doen de meeste helemaal niets. Een enkele pinguïn maakt zichzelf schoon met zijn snavel en een ander waggelt een paar stapjes vooruit totdat hij besluit dat staren naar de zee net zo fijn is.
De meeste pinguïns liggen gewoon lekker op een rots te zonnen. Yes, het wordt ons al snel duidelijk: als we een top 5 moesten maken van de leukste stranden van Zuid-Afrika, dan zit Middle Beach daar zeker bij! Kortom, wij zijn fan! Ze huppen uit het water, waarna ze onhandig over de rotsen waggelen. We vinden het zalig om gewoon wat te zitten en naar het gedrag van de beestjes te kijken. In het water zwemmen ze gracieus maar wanneer ze op het strand aankomen, is het nauwelijks te geloven dat het om dezelfde soort gaat. Zo gracieus in het water, maar zo onhandig op het land. Vooral hier, waar de grote rotsblokken enorme obstakels vormen voor deze kleine waggelende diertjes.
Plots zien we een cutie boven op de rotsblokken staan. Hij observeert ons, wij observeren hem, en dan besluit hij met een schattige waggelpas dichterbij te komen om een kijkje te nemen. Overal in het gebied staan borden die waarschuwen dat pinguïns kunnen bijten en dat je voorzichtig moet zijn en niet te dichtbij moet komen. We begrijpen maar al te goed dat we de pinguïns niet moeten voeren of aanraken, maar dat wil niet zeggen dat zij niet net zo nieuwsgierig zijn als wij. Uren kan ik hier vertoeven en foto's maken. Ondertussen zijn we niet meer alleen, er zijn nog mensen die de weg naar dit verlaten strand gevonden hebben. Iedereen gaat heel respectvol met de beestjes om.
Hun grappige loopje gaat vloeiend over in gracieus zwemmen zodra ze het water in gaan. Ja we hebben het pinguïnparadijs gevonden! Aan de ene kant vind ik het jammer dat zoveel mensen deze ervaring mislopen doordat ze alleen naar het Boulder Visitor Centre gaan, maar aan de andere kant vind ik het fijn dat het er rustig is en we de diertjes quasi voor onszelf hebben. Wanneer we ons eindelijk van de pinguïns kunnen losmaken, moeten we terug zoals we gekomen zijn, alleen is het nu hoog tij en moeten we iets dieper het water in. Een wilde golf zorgt ervoor dat ik nat ben tot op mijn ondergoed. Tania stoot haar teen en ik heb een schaafwondje van de ruwe stenen, maar dat alles hebben we er met plezier voor over. Terug aan de andere kant van het strand zetten we ons in de zon en genieten nog wat na van deze mooi ervaring en de omgeving. De eeuwenoude granieten rotsblokken beschermen het strand tegen wind en hoge golven, waardoor het een ideale zwemplek is. Het strand is altijd schoon en veilig, aangezien het deel uitmaakt van het beschermde mariene gebied van Table Mountain National Park. Het zachte witte zand en het (redelijk) warme water zijn heerlijk om even te ontstressen. Met een grote glimlach op ons gezicht en een ontzettend blij gevoel verlaten we Middle Beach. We zijn wel blij dat we er zo vroeg waren, want meer en meer mensen komen deze kant op.
Tegenover het ijssalon is er een hek dat leidt naar een prachtig klein strandje. Hier zijn er meestal geen pinguïns, maar er is wel een mooie graffiti van mijn lievelingsdiertje. Bovendien is de omgeving ook hier prachtig. Na al dat natuurgeweld is het tijd om het stadje zelf te gaan ontdekken. Simon’s Town is een van de oudste plaatsen van Zuid-Afrika en de thuisbasis van de Zuid-Afrikaanse marine. Het is precies zo’n plek als je voor ogen hebt bij een ‘idyllisch kustplaatsje’. Het tempo ligt er veel lager dan in het nabijgelegen Kaapstad, maar het barst er van de koffietentjes, leuke restaurantjes en mooie winkeltjes. Bij aankomst worden we begroet door historische Victoriaanse gebouwen. We hebben honger en gaan lunchen in hetzelfde restaurant waar ik vorig jaar ook ben geweest want we hebben deze vakantie nog geen braai gedaan. In het BBQ restaurant Fire and Smoke, eten we kip die heerlijk gerookt is.
We rusten even uit bij het standbeeld van Just Nuisance, de enige hond die officieel dienst deed bij de Royal Navy. Het standbeeld kijkt uit over de zee. Ik heb gelezen dat het graf van deze hond te bezoeken is maar dat het best een stevige klim is. Daar moeten we nog even over nadenken want Tania’s teentje doet een beetje pijn. Eerst gaan we op zoek naar de Admiral’s Waterfall. Het wordt beschouwd als een verborgen parel en het pad zou starten aan het einde van Barnard Street in de wijk Mount Pleasant. Wat we niet wisten, was dat die straat helemaal boven ligt dus we hebben best al wat geklommen wanneer we er aankomen. Gelukkig komt er net een bewoonster uit haar huis die ons gerust stelt, we zitten op de goede weg, maar het is nog wel wat omhoog zegt ze. Bijna boven, komen we een koppel tegen. ‘Did you really come up all the way from the town?’ Yesssss …. Ze lijken oprecht verbaasd - ja het was inderdaad steil! We komen bij een onverhard pad waar we een bord zien staan van Table Mountain National Park. Hier start de wandeling van 3 kilometer over een licht hellend pad naar de waterval, die verscholen ligt bovenaan een ravijn. Enkele mannen zitten er op een steen voor een groot huis. We vermoeden dat ze van de security zijn. Ze zeggen ons vriendelijk gedag. De natuur is hier prachtig, maar het kan ook gevaarlijk zijn want er staan grote borden ‘Beware of the Baboons’. We zien er echter geen enkele dus wandelen we door. Wat een mooi uitzicht hebben we hier op zowel Simons Town als op de oceaan. Wanneer we bij de waterval komen, zien we een klein straaltje …. Tja het heeft niet erg veel geregend de voorbije dagen. Toch zijn we blij dat we tot hier zijn gekomen want de omgeving is prachtig. Overal zien we mooie bloemen en de rotspartijen zijn indrukwekkend. Af en toe zien we een hagedis voor onze voeten de struiken ingaan.
Wanneer we terug beneden komen, staan de mannen er nog steeds en zie ik dat er op hun T-shirt staat ‘baboon watchers’ dus vragen we hen of er hier werkelijk apen zitten. Ze knikken bevestigend en wijzen naar boven. Tania kijkt met haar verrekijker los in hun ogen. Het blijken grote beesten te zijn. Gelukkig zijn we die op onze wandeling niet tegen gekomen. Op de terugweg komen we bij een grote steile trap - het lijkt een beetje op een stairway to heaven. Daarboven ligt dus het graf van de hond Just Nuisance, waarvan we het standbeeld beneden in het dorp hebben bezocht. De wandeling naar boven is technisch gezien eenvoudig, maar behoorlijk pittig en ook hier zit er een baboon watcher. Er zijn er geen zegt hij dus starten we met de klim maar halverwege horen we het typische gebrul van baboons. We besluiten het zekere voor het onzekere te nemen en terug af te dalen. Het is tenslotte maar een stenen plakkaat en het panoramisch uitzicht over False Bay onder ons is van hier ook al mooi.
Terug in Simons Town bellen we een Uber en rijden we terug naar Kaapstad. Bij Paul aan het Waterfront gaan we ons nog eens lekker verwennen met een theetje en een citroentaartje. Eén mooie afsluiter van alweer een prachtige dag met een gouden randje. ‘This will be a day I will always remember’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten